บงกชซ่อนแค้น

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมปนเปไปกับกลิ่นหอมสะอาดของกำยานดอกบงกชที่โชยมาจากมุมห้อง

เซี่ยหรงฮวา นอนทอดกายอยู่บนพื้นตำหนักอันเย็นเยียบ ร่างกายของนางบิดเกร็งด้วยความทรมานเจียนคลั่ง โลหิตสีดำคล้ำไหลทะลักออกจากมุมปาก ดวงตาคู่หม่นแสงเบิกโพลง จ้องมองสตรีในชุดหรูหราสีแดงเพลิงที่ยืนปรายตามองลงมาด้วยสายตาเรียบเฉย

สตรีผู้นั้นคือ ไป๋ซู่ซู่... เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่นางเคยรักและไว้ใจที่สุด

"ทำไม..." เสียงของหรงฮวาแหบพร่า ละล่ำละลักเค้นถามผ่านลิ้นที่เริ่มชาหนา "ข้าช่วยเจ้า... ตระกูลเซี่ยของข้าคอยค้ำจุนเจ้า... เหตุใดจึงทำเช่นนี้..."

ในอดีต ไป๋ซู่ซู่เป็นเพียงบุตรสาวตระกูลตกต่ำที่แทบจะไม่มีข้าวกิน เป็นเซี่ยหรงฮวาที่ยื่นมือเข้าช่วย แบ่งปันอาภรณ์ มอบเครื่องประดับ และคอยผลักดันจนไป๋ซู่ซู่ได้แต่งงานเข้ามาในจวนอ๋อง เคียงคู่กับ จ้าวอวี้ (รุ่ยอ๋อง) สามีของนางในฐานะชายารอง

นางคิดมาตลอดว่าพวกเราสามคนจะอยู่ด้วยกันอย่างผาสุก แต่สุดท้าย... มันคือการชักศึกเข้าบ้าน

"ช่วยข้าหรือ?" ไป๋ซู่ซู่หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะดังกังวานใสเสนาะหู ทว่ากลับบาดลึกไปถึงกระดูกของคนฟัง "เซี่ยหรงฮวา เจ้าช่างโง่งมสิ้นดี ทุกครั้งที่เจ้าประทานสิ่งของให้ข้า เจ้าคิดว่าข้าซาบซึ้งงั้นหรือ? ไม่เลย... ทุกครั้งที่ข้าต้องก้มหัวขอบคุณเจ้า มันคือความอัปยศที่ข้าสาบานว่าจะต้องเอาคืนให้ได้ร้อยเท่าพันเท่า!"

รองเท้าปักลวดลายวิจิตรเหยียบลงบนฝ่ามือของหรงฮวาที่พยายามจะเอื้อมคว้าชายกระโปรงของเพื่อนทรยศอย่างแรง จนกระดูกนิ้วส่งเสียงลั่น

"ตอนนี้ ตระกูลเซี่ยของเจ้าถูกข้อหากบฏ สมคบคิดกับคนโฉดจนถูกประหารล้างตระกูลไปเมื่อเช้านี้แล้ว..." ไป๋ซู่ซู่ย่อกายลง กระซิบที่ข้างหูของหรงฮวาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานทว่าเยียบเย็น "และราชโองการประทานยาพิษฉบับนี้... ท่านอ๋องก็เป็นคนทูลขอจากฝ่าบาทให้เจ้าด้วยตัวเอง"

ตระกูลเซี่ย... ถูกล้างตระกูล?

ท่านอ๋อง... สามีที่ร่วมหมอนนอนเตียงกันมา เป็นคนยื่นยาพิษนี้ให้สตรีชั่วมาสังหารนาง?

หัวใจของเซี่ยหรงฮวาเหมือนถูกกรีดจนแหลกเหลว ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้ากลางอกจนนางกระอักเลือดออกมาอีกระลอกใหญ่ สายตาของนางเริ่มพร่าเลือน แต่ภาพของไป๋ซู่ซู่ที่แย้มยิ้มอย่างผู้ชนะกลับแจ่มชัด

"ลาก่อนนะ... พี่หญิงหรงฮวา นับจากนี้ไป ตำแหน่งชายาเอกของรุ่ยอ๋อง และทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของเจ้า... จะกลายเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว"

นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เซี่ยหรงฮวาได้ยิน ก่อนที่ลมหายใจของนางจะขาดห้วงไปพร้อมกับความแค้นที่สลักลึกเข้าถึงจิตวิญญาณ

หากชาติหน้ามีจริง... ต่อให้ต้องกลายเป็นเดรัจฉาน หรือปีศาจในอเวจี ข้าก็จะกลับมาลากพวกเจ้าทั้งสองคนลงนรกไปด้วยกันให้ได้!

เฮือก!

ดวงตาของสตรีผู้หนึ่งเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืด ร่างผอมบางในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบสะดุ้งสุดตัวพลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง

นางยังไม่ตาย?

ทว่าเมื่อก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตนเอง... มันกลับไม่ใช่ผิวกายขาวผ่องประดุจหยกของเซี่ยหรงฮวาผู้สูงศักดิ์ แต่เป็นมือที่หยาบกร้าน แตกแห้ง และเต็มไปด้วยรอยแผลจากการทำงานหนัก ของนางกำนัลต่ำต้อยผู้หนึ่งในกองซักล้าง!

และที่น่าตระหนกยิ่งกว่าคือ เมื่อนางมองออกไปนอกหน้าต่าง... ป้ายคำสั่งที่ปักอยู่หน้าตำหนักใหญ่ไกลๆ นั้น เขียนไว้อย่างชัดเจนว่าที่นี่คือ ‘จวนรุ่ยอ๋อง’

นางกลับมาแล้ว... กลับมาในร่างของคนอื่น ในสถานที่เดิม และในเวลาหลังจากที่ตัวนางเองตายไปแล้วหนึ่งปี!