สามีแม่ทัพโง่ผู้นั้นมาอีกแล้ว

"หูฮุ่ยหลิง เจ้าก่อเรื่องเมื่อวานแล้ววันนี้ยังมาใส่ร้ายน้องสาวของข้าอีก อย่าให้มันมากนักนะ"

"หึ.." หูฮุ่ยหลิงส่งเสียงหัวเราะในลำคอ แต่หากใช้แววตาที่เต็มไปด้วยแววสมเพชจับจ้อง นึกไม่ถึงว่าสามีเจ้าของร่างเดิมจะเป็นคนหูหนวกตาบอดขนาดนี้

"เจ้าหัวเราะอะไร ข้าต่อว่าเจ้าอยู่นะ เลิกทำตัววุ่นวายแล้วกลับเรือนของตนเองไปซะ"

"ท่านแม่ทัพ..ช่างเป็นคนที่รักครอบครัวจริงๆ ข้ายกย่องท่านจนอยากหัวเราะออกมาน่ะ"

"เจ้า!"

"ไม่รู้ว่าในกองทัพอาศัยอะไรถึงมอบหมายหน้าที่สำคัญให้ท่านรับตำแหน่งแม่ทัพเอาไว้ พละกำลังและฝีมือการต่อสู้อย่างนั้นหรือ? เรื่องนี้ข้าไม่เถียง แต่เรื่องอื่นนี่..จุ๊ๆ ไม่ผ่าน"

"เจ้าว่าอันใดข้าไม่ผ่าน อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นนะ"

หูฮุ่ยหลิงยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดสีอ่อน ใบหน้าซีดเล็กน้อยเพราะการตื่นเช้าเกินไป แต่แววตากลับเย็นสงบจนแทบไม่เหลือเงาของสตรีผู้เคยไล่ตามความรักอย่างไม่ลืมหูลืมตาผู้นั้น

.

.

ฉลองงานเลี้ยงปิดงบประจำปีอยู่ดีๆ ตื่นมาอีกทีก็อยู่ในร่างผู้หญิงที่เป็นภรรยาคนแรกของพระเอกไปซะแล้ว แต่จุดจบของคนแรกคือตายไม่ใช่รึไง! ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่จะต้องตามน้ำเพื่อออกจากจวนสกุลหลิว