จากวันสิ้นโลก สู่โลกของเซียน 1

น้ำฝนใช้ชีวิต ด้วยความระมัดระวังมาตลอด 10 กว่าปี ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความอันตรายและไม่สามารถไว้ใจใครได้แม้แต่กระทั่งเด็กตัวเล็ก ๆ ก็ตาม โลกที่เต็มไปด้วยซอมบี้ สัตว์กลายพันธุ์ และพืชกลายพันธุ์ที่วิวัฒนาการจนแทบจะมีสติปัญญา

โลกที่ล่มสลายกลายเป็นวันสิ้นโลก เปลี่ยนให้ผู้คนที่เคยมีจิตใจที่ดีงาม กลับกลายเป็นเห็นแก่ตัว ทำใหเผยธาตุแท้ที่ซ่อนอยู่ลึกก้นบึ้งจิตใจ เธอเห็นมานับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่วันสิ้นโลกมาถึง จากครอบครัวที่เคยรักกันกลมเกลียว เมื่อถึงเวลาคับขันจวนตัว สามารถทำให้คนคนหนึ่งกลายเป็นปีศาจร้าย ลงมืออย่างโหดเหี้ยมส่งคนในครอบครัวไปเป็นอาหารของซอมบี้ เพื่อที่ตนเองจะได้มีชีวิตรอด

และเรื่องมันจะไม่เกิดเลยหากเธอไม่ทำตัวเป็นคนดีในช่วงท้าย เรื่องมันมีอยู่ว่า…



แค่ก แค่ก! แค่ก!

"โอ้ย! สภาพอากาศเฮงซวย ทั้งร้อนทั้งฝุ่นตลบอบอวลไปหมด กลืนน้ำลายที่นึง นึกว่ามีทะเลทรายอยู่ในลำคอ" ชวนกระหายน้ำและระคายคอสุด ๆ ก่อนจะเดี้ยงไปกว่านี้ต้องรีบขึ้นไปที่สูง ๆ หลบภัย

น้ำฝนใช้เวลาปีนป่ายตึกสูงห้าชั้นไม่ถึงสิบนาที ก็ดีดตัวลอยถึงชั้นบนและยืนได้อย่างมั่นคงสวยงาม แม้ว่าแดดจะเปรี้ยงสักแค่ไหน น้ำฝนคนนี้ก็ไม่ท้อขอสู้ตาย บนดาดฟ้าของตึกนี้ดูแล้วน่าจะช่วยให้เธอได้ที่หลบภัยสักระยะ หากถามว่ามั่นใจได้อย่างไร? ก็มองไปที่ประตูดาดฟ้าทางลงสิ มันยังล็อคแม่กุญแจอยู่เลย อีกทั้งยังไม่มีร่องรอยของการงัดแงะเลยด้วยซ้ำ แต่ใช่ว่าเธอจะเป็นคนประมาทเลินเล่อ ก่อนจะปักหลักก็ต้องสำรวจพื้นก่อนใช่มั้ยล่ะ ก็นั่นแหละตามนั้นเลย ใครมันจะบ้าบิ่นไม่…

โครมมมม!!

เสียงดังอึกทึกครึกโครมดังขึ้นไม่ไกลจากที่น้ำฝนอยู่มากนัก ฟังจากเสียงแล้วน่าจะห่างไปประมาณสามถึงสี่ช่วงตึก คงจะมีใครผ่านมาหาเสบียงแล้วเจอเข้ากับพวกซอมบี้ หรือไม่ก็อาจจะเป็นพวกสัตว์กลายพันธุ์ หากเจอพวกหนูท่อก็จะซวยหน่อย ๆ พวกมันรวดเร็วทั้งยังชอบรวมอยู่กันเป็นฝูงใหญ่ ตั้งแต่เริ่มมีสัตว์กลายพันธุ์เข้ามาเกี่ยวข้อง พวกมันกลับมีรูปร่างขนาดใหญ่กว่าเดิมหลายเท่าตัว หนูตัวเท่าไก่ ไก่ตัวเท่าหมู หมูตัวเท่าวัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์ตัวใหญ่ ๆ เลย ไม่เหลือเลยจ้า ใหญ่โคตร!!

แต่ว่าตอนนี้… ใครจะสู้กับอะไรก็สู้กันไปก่อนเถอะ! เธอขอกินข้าวก่อนไม่ไหวแล้ว หิวไส้กิ่วหมดละ ว่าแล้วน้ำฝนก็หยิบกล่องข้าวออกมาจากมิติช่องว่าง รวมไปถึงพวกขนมขบเคี้ยวจำนวนหนึ่งและน้ำดื่มอีกสองขวด ที่สำคัญที่ขาดไม่ได้เลยนั่นคือของหวาน ช็อกโกแลต อย่างไรล่ะ

เวลาหยิบขึ้นมากินก็จะง่ายหน่อย กัดคำละนิดพอให้ได้ชื่นใจแล้วมีแรงฟาดฟันกับซอมบี้และพวกคนโฉดทั้งหลายที่หาดีไม่ได้สักคน ความโลภของคนเป็นอะไรที่น่ากลัวสุด ๆ ยิ่งเป็นโลกที่ล่มสลายแบบนี้แล้วยิ่งแล้วใหญ่ ความเป็นมนุษย์ของคนเราเริ่มเสื่อมถอยลงทุกชั่วขณะ การเอาตัวรอดในโลกใบนี้นั้นโหดร้ายจนจินตนาการแทบไม่ออกในทุก ๆ วัน ยิ่งอ่อนแอจะยิ่งเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่งไปโดยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่เธอไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของพวกมันหรอกนะ ร่างบางนั่งคิดครู่หนึ่งก่อนเงยหน้าขึ้นมองแสงบนท้องฟ้าแล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย แขนเรียวยาวขาวยกขึ้นบังแสงแดดที่แยงตา พลางเสตามองไปยังซอกตึกมุมหนึ่งด้านขวามือ พบว่ามีหัวเล็ก ๆ มัดแกละเป็นก้อนซ้ายขวา ผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ตรงมุมเล็ก ๆ นั่น ดูจากขนาดหัวอันกระจิริดแล้ว คงจะเป็นเด็กน้อยอายุไม่น่าจะถึง 9 ปี

แต่แล้วน้ำฝนก็ตัดสินใจทำบางสิ่ง เธอเดินออกไปยืนริมดาดฟ้าก่อนทิ้งดิ่งร่างพุ่งลงจากขอบตึก เหมือนลูกศรที่ถูกปล่อยโดยไม่ทันตั้งตัว เบื้องล่างคือซอกตึกแคบ มืด ชื้น แล้วเต็มไปด้วยเสียงครางหิวโหย เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งกอดเข่าตัวสั่น ดวงตาทอประกายขอความช่วยเหลือ ส่วนเหล่าซากศพเดินได้ต่างพากันแหงนหน้าขึ้นราวกับรู้ว่ากำลังมีอาหารมาส่งถึงที่

น้ำฝนหมุนตัวกลางอากาศ มีดสิ้นในมือสะท้อนแสงวาววับ ร่างบางใช้ผนังตึกเป็นบันไดชั่วคราว เตะ ถีบ สไลด์ตัวลงมาอย่างไม่เกรงใจแรงโน้มถ่วง ซอมบี้ตัวแรกโดนมีกปักลงกลางศีรษะอย่างแม่นยำ ตามด้วยตัวต่อ ๆ ไป เสียงกระดูกแตกดังกร๊อบเหมือนกิ่งไม้แห้งหัก ซากศพที่เหม็นเน่าคละคลุ้งจนคลื่นเหียนชวนอ้วก กลิ่นเหม็นเหล่านี้ให้ตายอย่างไรก็ไม่เคยชินสักที ช่างทำร้ายทางเดินหายใจเสียจริง

ร่างบางลงถึงพื้นด้วยเข่าข้างเดียว ฝุ่นคลุ้งกระจายเป็นวง เหล่าซอมบี้ต่างกรูเข้ามารุมล้อมราวกับฝูงแมลง เธอเตะเปิดทางเหวี่ยงมีดเป็นเส้นโค้ง รวดเร็ว ดุดัน เฉียบคม และแม่นยำ เด็กหญิงตัวน้อยถูกดึงไว้ข้างหลังเธอ ‘หลับตา’ น้ำฝนกระซิบ น้ำเสียงนิ่งเรียบห้วน ก่อนจะพุ่งเข้าจัดการกับพวกซอมบี้อีกครั้ง เลือดสาดกระเซ็นกระเด็นราวกับห่าฝน ในตอนนี้เธอมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้นคือ ต้องพาเด็กคนนี้ออกไปให้ได้ ซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร

ลางสังหรณ์ของเธอมันกำลังร้องเตือนว่าต้องช่วย หากละเลยไม่สนใจอย่างที่ผ่านมา ความรู้สึกปวดแปลบกลางอกก็เจ็บจี๊ดขึ้นมากะทันหัน

อ๊ะ!!

ความรู้สึกเจ็บแปลบในครั้งนี้ ดูแล้วมันปวดหนึบมากกว่าก่อนหน้านี้ แต่เอ๊ะ! ทำไมเหมือนจะ…

ร่างบางหันไปมองเด็กน้อยด้วยแววตาสับสน ไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กที่แสนน่ารักขนาดนี้ถึงได้ลงมือกับเธอ ทั้งที่เธอเองก็ตรวจจับความมุ่งร้ายจากอีกฝ่ายไม่ได้เลย ในหัวได้แต่ตั้งคำถามเดิม ๆ วนซ้ำไปซ้ำมา ว่าทำไมล่ะ ทำไม…

"หนูขอโทษนะคะ แต่พี่สาวไม่ควรจะอยู่ที่นี่แล้ว ขอให้โชคดีนะคะ"

สายตาอันพร่าเลือนจับจ้องไปที่เด็กน้อยอย่างไม่เข้าใจในคำพูดที่สื่อออกมา ทว่าริมฝีปากของเธอมันกลับหนักเกินกว่าที่จะเอื้อนเอ่ยถามออกไป ร่างบางเอนเอียงไปตามแรงโน้มถ่วงก่อนจะล้มลงพื้น

ตุ้บบบ!