พลาดรักวิศวะตัวร้ายByพี่โซ่

พลาดรักวิศวะตัวร้ายByพี่โซ่
พี่โซ่เฮดว้ากวิศวะเครื่องกลปีสาม คนหล่อ คนเถื่อน ที่ใครๆ ก็เกรงกลัว
พู่กัน เด็กศิลป์ปีหนึ่งที่ดวงซวย โอน้อยออกแพ้เพื่อนๆ ในกลุ่ม ชะตาจึงนำพาให้เธอต้องมาตามตื้อพ่อคนหล่อโหดไปเป็นแบบวาดวิชาพอร์ตเทรต ทุกอย่างเริ่มต้นจากการตามตื้อ ตื้อเท่านั้นถึงจะได้ผัว เอ้ย! ตื้อเท่านั้นถึงได้พี่โซ่ แฮร่!

*****
"ที่บอกว่ายอมทำทุกอย่าง... รวมถึงเรื่อง 'บนเตียง' ด้วยหรือเปล่าพู่กัน?"
*****

"ในเมื่อแกแพ้ ภารกิจตามล่านายแบบและวาดภาพ ก็ตกเป็นของแกแต่เพียงผู้เดียว ตามสัญญาที่คุยกันไว้ แล้วเรื่องเอกสารพวกกูจะจัดการเอง แกต้องไปขอให้พี่โซ่ วิศวะปีสามมาเป็นแบบวาดรูปนู้ดครึ่งท่อนส่งอาจารย์วิชาพอร์ตเทรตให้ได้!"
"พะ...พี่โซ่เนี่ยนะ? คนที่เพิ่งว้ากรุ่นน้องจนเป็นลมคาลานเกียร์เมื่อวานน่ะเหรอ?" พู่กันหน้าถอดสี ใบหน้าหวานหยดจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ ใครๆ ก็รู้ว่าโซ่ อิทธิพัทธ์ หรือเจ้าของฉายาโซ่ตรวนแห่งวิศวะเครื่องกล ปี 3 คนนั้นคือบุคคลอันตรายอันดับหนึ่งของมหาลัย

"ฟู่วววว... ใจเย็นนะพู่ อย่ากลัว พี่เขาก็แค่หมาตัวน้อยๆ ต้องค่อย ๆเข้าหา"เธอพูดงึมงำๆ ปลอบใจตัวเองแม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่ใจเธอวิ่งเตลิดกลับตัวเองคณะไปตั้งนานแล้ว
"คะ...คือ ขอโทษนะคะ พี่โซ่หรือเปล่าคะ?" พู่กันรวบรวมความกล้าสะกิดเบาๆ ที่ต้นแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดนูน แม้จะสัมผัสเพียงนิดแต่เธอก็รับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งและพลังงานคุกคามที่แผ่ออกมา
ร่างสูงชะงักก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองช้าๆ สายตาคมปราบไล่มองคนตัวเล็กที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนก ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเรียบเฉยทว่าแฝงไปด้วยความรำคาญอย่างปิดไม่มิด รูปร่างที่ดูบอบบางเกินไปของเธอเมื่อเทียบกับบรรยากาศดิบเถื่อนของช็อปเครื่องกลทำให้เธอเหมือนสิ่งแปลกปลอม

"มีอะไร?" เสียงทุ้มต่ำที่ห้วนจัดและทรงอำนาจทำเอาพู่กันแทบจะลืมหายใจ กลิ่นน้ำมันเครื่องผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ บนตัวเขาทำให้เธอเวียนหัว
"สะ...สวัสดีค่ะ ชื่อพู่กันค่ะ... มาจากคณะศิลปกรรม"เธอก้มหน้างุดเอ่ยพูดอย่างประหม่า
"จิ๊... ถามว่ามีอะไร"เขาจิ๊ปากใส่เธออย่างรำคาญ ไม่ได้ต้องการจะทราบประวัติของใครหน้าไหนทั้งนั้น
"คะ...คือว่า เค้าอยากจะมาขอให้พี่โซ่ไปเป็นแบบวาดภาพพอร์ตเทรตส่งอาจารย์ให้หน่อยค่ะ พี่โซ่หล่อที่สุดในมหาลัย...อาจารย์ต้องให้คะแนนเต็มแน่ๆ" เธอรัวประโยคที่ซ้อมมาแทบไม่เว้นจังหวะหายใจ ดวงตากลมโตสั่นระริกมองเขาอย่างอ้อนวอน
โซ่เหยียดยิ้มเย็นยะเยือก ก่อนโน้มตัวลงมาจนใบหน้าคมสันอยู่ห่างจากหน้าหวานเพียงไม่กี่คืบ พู่กันสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมที่ดูเซ็กซี่อย่างประหลาด มันอันตรายแต่กลับทำเอาเธอหัวใจเต้นผิดจังหวะ
"ว่างมากเหรอ? ถ้าว่างก็เอาเวลาไปวาดรูปหมาแถวนี้ไป อย่ามายุ่งกับฉัน...มันน่ารำคาญ"

​