เทวาครุฑาจุติ

สติรับรู้ของแก้วเกล้าค่อยๆ ดิ่งลึกลงสู่ความมืดมิดยามที่แผ่วูบไปบนโต๊ะหนังสือ ทว่าในความเงียบสงัดนั้น ลมหายใจของเธอกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นสุคนธาแปลกประหลาด มันคือกลิ่นหอมละมุนดั่งดอกไม้ทิพย์สวรรค์ที่ไม่เคยได้พบเจอจากน้ำหอมใดในโลกมนุษย์
ในมิติแห่งความฝัน... ภาพรอบกายแปรเปลี่ยนเป็นความโปร่งเบาอันวิจิตร แก้วเกล้าพบว่าตนเองกำลังนอนทอดกายอยู่เหนือกองผ้าไหมทิพย์เนื้อนุ่มละเอียด บนแท่นบรรทมแก้วผลึกที่ส่องประกายวาววับลอยล่องอยู่เหนือม่านเมฆ อาภรณ์ที่สวมใส่ไม่ใช่เสื้อยืดกางเกงเจเจตัวเก่งอีกต่อไป แต่เป็นชุดนางสวรรค์สีหวานบางเบาประดับทองทาที่พาดผ่านเรือนร่างอรชรอย่างหมิ่นเหม่
และเหนือร่างของเธอขึ้นไป... คือบุรุษลึกลับผู้หนึ่ง
เขาเป็นเจ้าของเรือนผมสีดำขลับยาวสลวยระแผ่นหลัง แผงอกหนั่นแน่นไปด้วยมัดกล้ามและผิวกายเรืองรองส่องประกายสีทองคำบริสุทธิ์ประดุจปฏิมากรรมชั้นเลิศ นัยน์ตาคู่คมกริบสีทองคู่นั้นทอดมองลงมาดั่งนกยักษ์ที่พร้อมจะกักขังและกลืนกินเธอไว้ทั้งตัว
"ปารวี... ดวงใจของข้า"
สุรเสียงทุ้มต่ำพร่ารัญจวนใจที่แว่วดังขึ้น มันไม่ใช่ชื่อของเธอ ทว่าหัวใจในอกกลับเต้นรัวกระหน่ำตอบรับอย่างคุ้นเคย ฝ่ามือหนาร้อนผ่าวประดุจเพลิงกัลป์ของบุรุษกายสีทองลูบไล้ไปตามผิวแก้มเนียน ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาบีบเฟ้นสะโพกกลมกลึงอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสหนักหน่วงนั้นส่งกระแสความเสียวซ่านแล่นพล่านจนร่างของเธอสั่นสะท้าน

********

หวังว่าจะสนุกกับการอ่านนะคะ

-จรัสอรุณ-