หรือรักไม่มีจริง

"น้องออโต้คุณพ่อมารับแล้วครับ"
"ไม่ใช่ครับลูกสาวผมชื่อน้องมัดหมี่"
"คุณครูครับ ออโต้ไม่มีคุณพ่อนะครับ"
(น้องออโต้หน้าเหมือนคุณพ่อของมัดหมี่
มากกว่าน้องมัดหมี่เองซะอีก).........
********************
"อายไม่สงสารที่ลูกไม่มีพ่อบ้างเหรอ"
"สงสารสิ อายรักลูกมากกว่าใครถึงไม่ยอมให้ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกเมียน้อย" หน้าสวยหันมองแววตาสั่นเห็นเขาทีไรหัวใจอ่อนแอทุกที
"ออโต้ไม่ใช่ลูกเมียน้อยแต่เป็นลูกของผู้หญิงที่ดลรักมากที่สุด" คำพูดที่ออกมาจากใจทำให้เขาน้ำตาเอ่อรวดเร็ว กมลเนตรฝืนกล้ำกลืนความอ่อนไหวจนตัวเกร็ง
"ดลมีครอบครัวแล้วจะให้ออโต้ไปแทรกตรงไหน ไม่มีพ่อก็เจ็บเกินพอแต่ถ้ามีพ่อแล้วถูกคนในสังคมรังเกียจกล่าวหาว่าเป็นลูกเมียน้อย แบบไหนมันแย่กว่ากัน"
"ดลแค่อยากให้ลูกมีพ่อ" เสียงทุ้มแผ่วเบาส่งสายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจ
"ที่มาเนี่ยเมียไม่รู้ใช่ไหม เขาไม่โอเคแน่ถ้าดลจะเลี้ยงออโต้ให้เป็นหนามตำใจ"
"ดลไม่สน"
"แต่อายสน อายไม่อยากให้ลูกมีปมด้อยและไม่ปลอดภัย ดลก็รู้ว่าเขาไม่ธรรมดาถ้าคลั่งขึ้นมาก็ทำลายได้หมดแม้แต่ตัวเอง" หน้าสวยแดงก่ำหวาดกลัวคนเอาแต่ใจทำได้ทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ต้องการโดยไม่สนใครหน้าไหนคนพวกนี้มีอาการทางจิตเลือดเย็นไร้ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจคนอื่น
"......" ณดลสลดถอนหายใจเฮือกใหญ่เห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูด
"อายมีความสุขดีและจะดีมากถ้าไม่มีดลกับทิชาเข้ามาวุ่นวาย ให้อายกับลูกอยู่กันอย่างสงบนะ ถือว่าขอร้อง" เสียงหวานสั่นเครือจำใจตัดปัญหาในอนาคตไม่ให้บานปลายเพื่อความปลอดภัยของเธอกับลูก ณดลก้มหน้าลงทำใจ
"สรุป ออโต้เป็นลูกของดลจริง ๆ"
"ไม่ใช่"
"อายโกหก" เขาก้มหน้างุดหันหลังเดินไปขึ้นรถกระบะขับออกไปช้า ๆ กมลเนตรก้มมองหยดน้ำตาของเขาบนถนนหลายหยดกลายเป็นว่าเธอก็อดทนไม่ไหวน้ำตาร่วงปวดร้าวไม่ต่างกัน.........