แบบนี้...แค่เพื่อนไม่ได้แล้ว

ไม่คิดเลยว่าการโสดซิงมา 34 ปีจะทำให้เธอลำบาก...หรือเธอควรไปเสียซิงก่อนไปพบคุณหมอครั้งต่อไปดีไหม...หน้าเพื่อนคนหนึ่งที่เธอเพิ่งจะตัดใจลอยเข้ามาในหัว

วริศราใช้ชีวิตตัวคนเดียว โดยรู้สึกว่ามีเขา...เป็นความสบายใจ อุ่นใจ แม้โตมรจะเป็นผู้ชายเย็นชา หน้านิ่ง พูดน้อย...ไม่รู้ว่าเขาอยากสนิทกับเธอไหม แต่เธอก็ยังมีเขา
แต่การแอบรักมันก็ต้องถึงทางแยก และเธอเลือกที่จะตัดใจ
ยังไม่ไปถึงไหนเขาก็กลับเข้ามาในชีวิตเพราะความเจ็บป่วยของเธอ...เพื่อนที่เธอไม่กล้าใช้คำว่าสนิท เขาสามารถดูแลเธอได้เบอร์นี้เลยเหรอ
"เอ่อ ไม่ต้องเข้าไปเป็นเพื่อน"
"ทำไม"
"เอ่อ ฉันมาตรวจภายใน" คำตอบนั้นทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย แค่เล็กน้อยเท่านั้นก็เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
"แล้ว?"
.........
"ไม่น่าลำบากตัวเอง ลำบากหมอเลยไง นี่ถ้าไม่เวอร์จิ้นก็ไม่ต้องผ่าตัดให้ยุ่งยาก" หายเขินเขาบ้างแล้ว ไหนๆ ก็ไปนั่งฟังแบบละเอียดยิบมาแล้ว ฟังเธอบ่นต่อสักหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่คราวนี้โตมรไม่ได้ถามอะไรต่อ
"หรือฉันควรไปเสียเวอร์จิ้นแล้วกลับไปหาหมอให้บอกว่าพร้อมตรวจภายในเลยดี ปัดแอปหาคู่ดีไหม หรือบาร์โฮสต์"
"นี่เธอเครียดจนสมองบวมไปแล้ว" ไม่ใช่แค่ด่า แต่ยังเอามือมาผลักหัวเธออีก ทำให้หันไปมองเขาตาเขียวเหมือนกัน ไม่ได้ผลักเบาๆ ที่ไหน
"เจ็บนะ"
"ดี จะได้เลิกคิดไร้สาระ"
"ไร้สาระอะไร แกไม่เข้าใจศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงหรอกเทมส์ มีชีวิตอยู่มาสามสิบสี่ปี ต้องมามีปัญหาสุขภาพเรื่องผู้หญิงๆ แล้วยังมีข้อจำกัดในการรักษาเพราะไม่เคยเสียตัวอะ คิดแล้วมันก็เจ็บใจไหม"
เธอไม่ได้แค่เล่นมุกเท่านั้น พอคิดไปคิดมามันน่าแค้นใจจริงๆ
"เลยจะไปหาโรคเพิ่ม" พอถูกเขาสวนกลับก็หันขวับไปมอง เห็นว่าผู้ชายหน้านิ่งเริ่มมีอาการขมวดคิ้วเล็กๆ มีความหงุดหงิดจางๆ
"ฉันก็บ่นไปงั้นอะ...แต่ว่าถ้าคัดคนได้ก็น่าลอง"
คราวนี้ได้ยินเสียงเขาถอนหายใจแรงๆ ทีหนึ่ง แล้วก็หันกลับมาจ้องเธอ
"จะเอาจริงไหมล่ะ"

ฝากนิยายเรื่องใหม่ล่าสุดหลังจากหายไปนานมากนะคะ เรื่องนี้เป็นพล็อตที่เกิดขึ้นตอนไรต์ไม่สบาย มีการผ่าตัดไปเมื่อต้นเดือนมีนาค่ะ มีมุกเล็กๆ จากโรคที่เป็นมาขยายเป็นนิยายเรื่องนี้

หมายเหตุ ซื้อผ่านเว็บจะถูกกว่าซื้อผ่าน ios เล็กน้อยนะคะ