สลับวิญญาณพลิกชะตารัก

แผ่วเบาราวเสียงกระซิบของปีศาจ ลมราตรีพัดกรรโชกผ่านหน้าผาชัน ‘สายหมอกทมิฬ’ นอกเมืองหลวงต้าโจว เสียงฝนฟ้าคะนองดังกึกก้องสลับกับแสงอัสนีบาตที่ผ่าลงมาเป็นสาย สะท้อนให้เห็นภาพสตรีสองนางในสภาพสะบักสะบอมอยู่ริมขอบเหวลึกที่เบื้องล่างมีเพียงความมืดมิดและโขดหินแหลมคม

เสิ่นชิงหรู คุณหนูเอกแห่งจวนเสนาบดีกลาโหม ผู้เพียบพร้อมด้วยความงามล่มเมือง สติปัญญาอันล้ำเลิศ และฐานะคู่หมั้นเพียงหนึ่งเดียวของแม่ทัพหนุ่มเซี่ยจ้านเฟิง ยามนี้นางกำลังใช้มืออันสั่นเทาพยายามดึงร่างของไป๋ซู่ซิน เพื่อนสนิทที่นางคอยชุบเลี้ยงและรักใคร่ประดุจพี่น้องขึ้นมาจากซอกหิน

ไป๋ซู่ซินเป็นสตรีอาภัพ นางเกิดมาพร้อมกับใบหน้าที่อัปลักษณ์จากแผลเป็นพุพองทั่วทั้งหน้า อีกทั้งขาทั้งสองข้างยังลีบแบนพิการจนเดินเหินไม่ได้ นางเป็นบุตรสาวของหมอตกอับ เสิ่นชิงหรูด้วยความสงสารและมีใจเมตตา จึงคอยแบ่งปันเสื้อผ้า อาหาร เงินทอง หรือแม้กระทั่งเรื่องราวความรักอันแสนหวานระหว่างนางกับแม่ทัพเซี่ยให้ไป๋ซู่ซินฟังอยู่เสมอ ทว่า... เสิ่นชิงหรูหารู้ไม่ว่า ความเมตตาเหล่านั้นกลับกลายเป็น ‘ยาพิษ’ ที่ย้อนกลับมาแว้งกัดตนเอง

"ซู่ซิน! จับมือข้าไว้! ข้าจะพาเจ้าขึ้นไปเอง!" เสิ่นชิงหรูตะโกนแข่งกับสายฝน หยาดน้ำตาผสมหยาดโลหิตไหลอาบแก้ม

ทว่า แววตาของไป๋ซู่ซินที่มองสบกลับมาในเวลาเฉียดตายนั้น กลับมิใช่แววตาของสตรีผู้อ่อนแอขี้โรคคนเดิม แต่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง ริษยา และชิงชังอันลึกล้ำดุจมหาสมุทร มุมปากที่บิดเบี้ยวของนางยกยิ้มอย่างน่าสยดสยอง

"เสิ่นชิงหรู... เจ้าช่างเป็นคนดีเสียจริง ดีจนข้ารู้สึกคลื่นไส้!" ไป๋ซู่ซินแค่นเสียงหัวเราะแหบพร่า "สวรรค์ช่างลำเอียงนัก เหตุใดเจ้าถึงได้ครอบครองท่วงท่าอันงดงาม มีแต่คนรักใคร่ และมีคู่หมั้นที่เก่งกล้าปานนั้น... ในขณะที่ข้าต้องนอนเน่าหนอนอยู่ในโคลนตมเพราะร่างกายน่ารังเกียจนี่!"

"เจ้าพูดเรื่องอันใด... อ๊ะ!"

ยังไม่ทันที่เสิ่นชิงหรูจะได้เข้าใจ ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่ข้อมืออย่างรุนแรงเมื่อไป๋ซู่ซินใช้มีดสั้นที่แอบซ่อนไว้กรีดลงบนฝ่ามือของเสิ่นชิงหรู ก่อนจะกรีดฝ่ามือของตนเองแล้วนำบาดแผลทั้งสองมาประกบเข้าหากันแน่น! โลหิตอุ่นร้อนไหลทะลักผสมปนเป

ริมฝีปากของไป๋ซู่ซินเริ่มร่ายคาถาโบราณสายโลหิตอันลึกลับที่นางแอบศึกษาจากคัมภีร์ต้องห้าม อักขระสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นในดวงตา ยามเมื่อเสียงสวดงึมงำสิ้นสุดลง ท้องฟ้าพลันผ่าเปรี้ยงลงมาที่ร่างของทั้งสองในเสี้ยววินาทีสุดท้ายก่อนที่ร่างคู่จะร่วงหล่นลงสู่ก้นเหวลึกพร้อมกัน!

"ด้วยสายเลือดและจิตวิญญาณ... ชาตินี้เจ้าเสวยสุข ข้าขอรับมันไว้เอง!"

สามวันต่อมา...

ณ จวนเสนาบดีกลาโหม มีข่าวดีที่ทำให้คนทั้งเมืองหลวงต้องหลั่งน้ำตาด้วยความยินดี เมื่อมีผู้พบร่างของ ‘คุณหนูเอกเสิ่นชิงหรู’ รอดชีวิตจากก้นเหวได้อย่างปาฏิหาริย์ นางได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย ทว่าช่างน่าสงสารที่เพื่อนสนิทอัปลักษณ์อย่างไป๋ซู่ซินกลับไร้ร่องรอย คาดว่าคงถูกกระแสน้ำพัดหายหรือกลายเป็นอาหารของสัตว์ป่าไปแล้ว

ทว่า ภายในห้องนอนอันหรูหราของคุณหนูเอก สตรีผู้ครอบครองร่างอันงดงามของเสิ่นชิงหรูยามนี้กำลังยืนส่องคันฉ่องบานใหญ่ นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนลูบไล้ไปตามผิวหน้าเนียนละเอียดดุจหยกขาวสลัก ดวงตาคู่นั้นฉายประกายแห่งความทะยานอยากสำเร็จ

"ในที่สุด... ร่างนี้ หน้าตานี้ ครอบครัวนี้ และพี่จ้านเฟิง... ก็เป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!" วิญญาณของไป๋ซู่ซินในร่างเสิ่นชิงหรูหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง

นางหารู้ไม่ว่า ที่ก้นเหวอันมืดมิดและหนาวเหน็บ ร่างกายที่พังยับเยิน ใบหน้าที่เสียโฉมพุพอง และขาที่พิการลีบแบนของไป๋ซู่ซิน... ยามนี้ดวงวิญญาณภายในกลับพยายามขยับนิ้วมือช้าๆ ดุจปีศาจที่ก้าวข้ามประตูนรกกลับมาทวงแค้น

เสิ่นชิงหรูตัวจริงลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างที่พังทลายของคนทรยศ! ความเจ็บปวดเจียนตายและกลิ่นคราบนรกไม่ได้ทำให้นางยอมแพ้ ทว่ามันกลับหลอมรวมกลายเป็นความแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง

‘ในเมื่อเจ้าอยากได้เปลือกนอกอันงดงามนี้ไปนัก... ก็จงเสวยสุขให้เต็มที่เถิด ไป๋ซู่ซิน ทว่าข้าจะใช้สติปัญญา ความรู้เรื่องโอสถ และศาสตร์แพทย์ทั้งหมดที่มี ก้าวเดินขึ้นมาจากขุมนรกนี้ด้วยขาที่พิการ และทวงคืน ‘ตัวตน’ ของข้ากลับมา... ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินตราหน้าเจ้า ข้าก็จะทำ!’