เป็นนางเอกก็ต้องร้ายให้เป็น

เป็นนางเอกก็ต้องร้ายให้เป็น
[เล่มเดียวจบ + บทพิเศษ]
_____________________________________________

ในเมื่อบทเดิมมันเฮงซวย ข้าจึงต้องกลับมาทวงคืนให้สาสม!
จากนางเอกที่ถูกลืมในจวน สู่ผู้กวาดล้างความเน่าเฟะในวังหลวง

"เพี๊ยะ!"
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าจนสะเทือนไปถึงลำคอ
ความรู้สึกชาหนึบกัดกินเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ยิ่งกว่าความเจ็บปวดที่ได้รับ

"ใครตบข้ากัน!"
นางตวัดสายตาไปยังผู้ที่ลงมือด้วยความดุดัน
"อ่า… เข้าใจแล้ว ข้ามาอยู่ในนิยายเรื่องนั้นสินะ"

"เพี๊ยะ! ....เพี๊ยะ!"
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าของคนทั้งสองดังสนั่นต่อเนื่องกัน

"เพี๊ยะ! ...เพี๊ยะ!"
นางตวัดหลังมือฟาดซ้ำเข้าที่โหนกแก้มของทั้งคู่จนใบหน้าสะบัดไปตามแรงเหวี่ยง
สองแม่ลูกเซถลาไปกองกับพื้นในชั่วพริบตา!

"ตบแบบนี้... ล้มลงไปกองแบบนี้...
ใช่ที่พวกท่านชอบทำนักหนาใช่หรือไม่... ท่าน—แม่—เลี้ยง!"

เมื่อฮองเฮาคิดแทรกแซงเรื่องในจวน
หวังฮุบอำนาจทหารและขุมกำลังจากบิดาและท่านตามาไว้ในมือ

"เอาเถิด... ในเมื่อเจ้าเป็นคนขวางโลกเช่นนี้
ข้าจะยอมให้เจ้าเลือกคู่ครองด้วยตัวเอง พอใจผู้ใดข้าจะประทานสมรสให้ทันที
มิมีการบังคับ มิมีการยัดเยียด... ดีหรือไม่?"

ทันใดนั้น นางยืดแขนจนสุดก่อนจะชี้ปลายนิ้วออกไปอย่างมั่นใจ
"หม่อมฉันเลือกเขาเพคะ!"

พบกับความวุ่นวายของหญิงสาวจากโลกปัจจุบัน
ผู้เคยหลบเร้นหนีความวุ่นวายจากโลกกว้าง ทว่ากลับมิเคยหวาดเกรงผู้ใด

นางทะลุมิติมาเพื่อพังพล็อตเดิมให้ยับเยิน!
ใครจะป่วนกว่ากัน และใครจะเป็นฝ่ายพังทลายก่อนกัน!

กึก!
ฮ่องเต้ถึงกับตาโตขึ้นเล็กน้อยยามมองตำแหน่งหมากที่นางวางลงไป
มันเป็นจุดที่เขาคาดไม่ถึง

"เจ้าเล่นหมากเป็นด้วยรึ! ฮ่าๆๆๆ... วางได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!"

สุ้มเสียงหัวเราะอย่างสำราญใจดังลั่นศาลา
จนเหล่าขันทีและนางกำนัลรอบนอกถึงกับแอบลอบมองด้วยความประหลาดใจ

"เล่นไม่เป็นเพคะ หม่อมฉันก็แค่วางมั่วๆ ให้ตัวเองดูฉลาดขึ้นมาเท่านั้นเอง"