ข้าเปิดโรงน้ำชาให้คนตาย แต่แม่ทัพผู้นั้นยังไม่ตาย

โรงน้ำชาของหลินเยว่เปิดเฉพาะยามจื่อ
รับเฉพาะแขกที่ตายแล้ว
และคิดค่าชาหนึ่งถ้วยด้วยความทรงจำสุดท้ายของผู้จากไป

นางเคยชินกับคำลาของคนตาย
เคยชินกับน้ำตาของคนเป็น
และเคยชินกับการไม่มีใครในเมืองหลวงอยากเอ่ยชื่อนางอีก

จนกระทั่งคืนหนึ่ง ประตูร้านที่คนเป็นไม่ควรมองเห็นกลับถูกผลักเข้ามา

ผู้ที่เดินเข้ามาคือ เซี่ยอวิน แม่ทัพหนุ่มผู้เคยถอนหมั้นนางต่อหน้าคนทั้งเมือง
ชายที่ทำให้นางกลายเป็นตัวอัปมงคลในสายตาผู้คน
ชายที่นางคิดว่าจะไม่มีวันต้องพบอีก

เขาวางหยกประจำตัวลงบนโต๊ะ แล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่า

"ข้ามาฝากคำลา"

แต่ปัญหาคือ...
เขายังไม่ตาย

และเมื่อหลินเยว่รินชาให้อดีตคู่หมั้น นางกลับเห็นภาพความตายของเขาในอีกเจ็ดคืนข้างหน้า

ร้ายกว่านั้น ในภาพตายนั้น
คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร คือ นาง

หลินเยว่จึงต้องช่วยชีวิตชายที่เคยทำลายชีวิตตนเอง
ไม่ใช่เพราะยังรัก
ไม่ใช่เพราะให้อภัย
แต่เพราะครั้งนี้ นางจะไม่ยอมให้ใครเขียนชะตาของนางแทนอีก

ทว่าในเจ็ดคืนก่อนความตายจะมาถึง
คำลาของคนตายแต่ละคนกลับพานางเข้าใกล้ความจริงที่ถูกฝังไว้ในวังหลวง
และอดีตเมื่อสามปีก่อน อาจไม่ได้มีเพียงการทรยศอย่างที่นางเคยเชื่อ

บางคนมาฝากคำลาเพราะกำลังจะตาย
แต่บางคน...
กลับมาช้าเกินไป เพราะยังรักอยู่