แฟนเก่ารสสตรอว์เบอร์รี

"คนรักเก่าที่หวานอมเปรี้ยวเหมือนเค้กสตรอว์เบอร์รี"
วันนั้นคนพี่บอกเลิกหล่อนอย่างไร้เยื้อใย ทว่าวันนี้ขอให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม...

"พี่ขอโทษ…"

"ขอโทษแล้วก็ต้องอธิบายบ้างสิคะ! พี่คีย์ไม่คิดจะให้ความกระจ่างกับเค้กหน่อยหรือคะ? หรือคิดว่าเค้กโง่"

"ไม่ใช่…ไม่ใช่แบบนั้น"

"ก็ตอบคำถามเค้กสิ" คราวนี้ทั้งสองหลังหน้ามาประจันกัน ดวงตากลมโตฉ่ำแดงด้วยหยดน้ำใส ส่วนดวงตาคีตภัทรก็เต็มไปด้วยความสับสนระคนลังเล

"พี่คีย์…" หล่อนเร่งบ้าง

"ไว้สักวันพี่จะบอกเค้กเอง"

"วันไหนคะ?"

"..." เงียบอีกแล้ว ไร้ซึ่งสิ่งที่ใคร่รู้เช่นเคย กัญญารัตน์กำมือแน่นหมดแล้วความอดทน หล่อนยืนขึ้นหมายเดินออกจากร้าน แต่ก็ถูกคนตัวสูงกว่าฉุดรั้งและโอบเอวไว้ กลายเป็นตอนนี้อีกฝ่ายเหมือนกอดจากด้านหลัง

"อย่าไปเลยนะคะ ขอเวลาพี่หน่อยเถอะ สักวันพี่จะพูดทุกอย่าง สักวันนะคะ…ขอร้อง" ถ้อยคำเต็มไปด้วยคำวิงวอนร้องขอ ใจกัญญารัตน์กระตุกวาบ ความทรงจำและความรักที่มีต่ออีกฝ่ายไม่เคยจางหายไปเลย หล่อนกำลังจะพ่ายแพ้ใช่ไหม? ... แพ้ต่อความรู้สึกที่โหยหาอีกฝ่ายมานานหลายปี