รอยรักอนันตกาล

“ฮูหยินเจ้าค่ะ ท่านพ่อบ้านได้จัดเตรียมบ่าวไพร่ เตรียมต้อนรับการกลับมาของท่านแม่ทัพไว้แล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินต้องการให้บ่าวเตรียมสิ่งใดเพิ่มหรือไม่เจ้าคะ”

จางเค่อซินมองสาวใช้คนสนิทอย่างอ่อนอกอ่อนใจ หากใครไม่รู้ เมื่อเห็นอาการตื่นเต้นดีใจของนาง คงคิดว่าสาวใช้ผู้นี้ทำตัวเกินหน้าเกินตาเจ้านาย ทว่าเค่อซินกลับรู้ดีว่าเด็กคนนี้เพียงแค่หวังดีกับตนเองมิได้คิดเป็นอื่นแต่อย่างใด

หากเป็นจางเค่อซินในชาติแรกก็คงจะมีอาการไม่ต่างจากอี๋เสวี่ยในยามนี้เท่าใดนัก

ทว่า…มิใช่เพราะนางดีใจที่สามีกลับมา หลังจากที่ห่างหายไปนานนับสองปี

แต่เป็นเพราะนางทำเรื่องไม่ดีไว้ จึงทำให้ชาติแรก ในยามที่สามีนางกลับมาทำให้นางตื่นตระหนกและหวาดกลัวเรื่องที่ตนเองทำเอาไว้จะแดงขึ้นมา

“อี๋เสวี่ย เจ้าจะรีบร้อนไปใย ต่อให้ท่านแม่ทัพของเจ้ากลับมาก็คงต้องไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเสียก่อน ข้าเกรงว่า…เจ้าจะดีใจไปเสียเปล่า” ชาตินี้ก็คงไม่ต่างกันนัก สามีผู้นั้นก็คงรีบร้อนไปเข้าเฝ้าฝ่าบาท ส่วนนางที่เตรียมทุกอย่างรอเขาอยู่นั้น กลับต้องรอจนกระทั้งเผลอหลับไป

ในยามนั้นนางจำได้ดีว่านางนั้นตื่นตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00-04.59) มาเตรียมดูแลงานทุกอย่างเพื่อรอต้อนรับสามีที่หายไปนาน ทว่า…สุดท้ายอาหารคาวหวานที่เตรียมไว้กลับเย็นชืดจนไร้รสชาติ สุดท้ายนางจึงแจกจ่ายบ่าวไพร่อย่างเสียมิได้ กว่าสามีของนางจะกลับมาก็เข้ายามซวี่ (19.00-20.59)

“จะเป็นไปได้อย่างไรเจ้าคะ ถึงอย่างไรท่านแม่ทัพต้องคิดถึงฮูหยินเป็นคนแรก และอยากเจอหน้าของท่านก่อนผู้อื่นเป็นแน่เจ้าค่ะ ถึงจะต้องเข้าวัง ท่านแม่ทัพก็ต้องรีบออกมาหาฮูหยินแน่นอน เชื่อข้าสิเจ้าคะ”

คนแรกกับผีนะสิ เจ้าหน้าน้ำแข็งนะหรือจะคิดถึงนาง ให้ตายนางก็ไม่เชื่อ