SET โรแมนติก+ดราม่า

หนังสือเซตนี้มีทั้งหมด 2 เล่ม คือ

*** 1 หย่ารักวิวาห์ล้างหนี้
เขา...เก็บเอาทุกความเกลียดชังมาลงที่เธอ ว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้อดีตคนรักหนีไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น ส่วนเธอ...แต่งงานเพื่อใช้หนี้ให้กับบิดากระทั่งวันที่พันธะสิ้นสุดลง...แต่เขากลับไม่ยอมเซ็นใบหย่า!!!
.
*** คำโปรย ***
.
คลิก! ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้องนอนเสร็จ คีตภัทรก็เหวี่ยงภรรยาในนามลงบนเตียงในห้องนอนของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง
"ออกไปนะ นี่ห้องนอนของฉัน" ปานวาดต่อว่าพร้อมกับหยิบหมอนหนุนมาปิดบังหน้าอกของตัวเองอย่างไว
"ตราบใดที่เธอยังใช้นามสกุลของฉัน อย่าได้นุ่งน้อยห่มน้อยแล้วขึ้นไปเต้นรูดเสาเหมือน กะห** อย่างเมื่อกี้อีก ไม่งั้นฉันจะขังเธอเอาไว้ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกเลย"
คีตภัทรตอกกลับอย่างเดือดดาล ตั้งแต่เกิดมา เขาไม่เคยโมโหอะไรมากเท่านี้มาก่อน
"คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตของฉัน ไม่มีสิทธิ์มากักขังหรือสั่งให้ฉันทำนู่นนั่นนี่" ปานวาดตอบกลับอย่างโมโหไม่แพ้กัน
"มีสิ! ฉันเป็นผัวเธอ ถ้าฉันสั่ง! เธอก็ต้องทำตาม ไม่ใช่มาเถียงฉอดๆ แบบนี้" คีตภัทรชี้หน้าด่าอย่างเก็บอารมณ์โกรธไม่อยู่
"ถ้าคุณไม่พอใจพรุ่งนี้ก็ไปหย่าสิ" ปานวาดบอกอย่างเข้าทาง
"หย่าอะไร ฉันยังไม่ได้เอาเธอให้คุ้มค่าสินสอดที่เสียไปเลย"
คีตภัทรบอกก่อนจะขยับขึ้นไปบนเตียง แล้วจับภรรยาในนามกดนิ่งอยู่กับที่ ไม่ให้อีกฝ่ายขยับหนีลงจากเตียงไปไหนได้
"กรี๊ดดด ปล่อยนะ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้" ปานวาดกรีดร้องโวยวายอย่างตกใจ กับการกระทำและคำพูดของเขาเมื่อครู่ ที่บอกว่ายังไม่ได้เอาเธอให้คุ้มกับค่าสินสอด มะ...มันหมายความว่ายังไง?
"หึ! ไม่โดนฉันเอาถึงกับร่านกระโดดขึ้นไปร่อนส่ายเอวหาดุ้นที่ไนต์คลับเลยเหรอ"
"ใช่! รับไม่ได้ก็ไปหย่าซะ"
"ฝันไปเถอะ ชาตินี้ทั้งชาติ อย่าได้หวังว่าจะมีความสุขแม้แต่วินาทีเดียว"
"ฉันต่างหากที่ต้องพูดคำนั้น ถ้าคุณไม่ยอมเซ็นใบหย่า นับจากนี้ไปฉันจะตามหลอกหลอนคุณไปทุกที อย่าได้หวังว่าจะไปเสพสุขกับสาวคนไหนได้อีก" ปานวาดบอกด้วยน้ำเสียงชิงชัง
"เอาเลย! ฉันไม่แคร์ เพราะผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรักและอยากจะแต่งงานด้วย เขาแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นไปแล้ว" คีตภัทรตอกกลับทันใด
*
*
*
*** 2 เด็กเจ้าพ่อ
เหมันต์ เจ้าพ่อบรั่นดีแบรนด์ดัง เพย์ตัน ได้ฉายาบนเส้นทางธุรกิจว่าเป็นเสือร้ายที่แอบซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเฉย ยากเกินที่ใครจะคาดเดาสิ่งที่อยู่ในใจได้ ศัตรูมากมายต้องพ่ายแพ้และล้มละลายมานักต่อนัก

พิมรดา หญิงสาวสุดอาภัพที่ถูกบิดาพามาขัดดอกขอยืดเวลาธุรกิจที่กำลังจะล้มละลายทำให้คนที่ไม่มีทางเลือก ต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่ผู้เป็นบิดาได้หยิบยื่นให้ โดยรับปากว่า...หากครบกำหนดเมื่อไหร่ เธอจะเป็นอิสระจากทุกสิ่ง โดยเฉพาะ...ตระกูลอรสิณี ที่เลี้ยงดูเธอมาราวกับทาสรับใช้ มาร่วมลุ้นไปด้วยกันว่า...พิมรดาจะหลุดพ้นจากเหมันต์และตระกูลอรสิณีได้หรือไม่? ใน....เด็กเจ้าพ่อ

คำโปรย...

ทันทีที่เข้าไปในห้องนอนเสร็จ เหมันต์ก็ถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดแม่สาวขัดดอกจากด้านหลัง แล้วก้มลงหอมที่แก้มนวลเบาๆ อย่างอดใจไม่ไหว
"อื้อ…ปล่อยก่อนค่ะ" พิมรดาบอกพร้อมกับรีบแกะมือหนาออกอย่างไว
"เป็นไร?" เหมันต์ขมวดคิ้วถามอย่างแปลกใจกับท่าทีที่เหมือนว่ารังเกียจตน
"เมื่อคืนคุณไปนอนกับผู้หญิงคนอื่นมาหรือเปล่าคะ" เธอกลั้นใจถามสิ่งที่คิดเอาไว้ออกไปตรงๆ
"ไม่ได้นอน ฉันนัดคุยงาน จากนั้นก็ไปทำงานต่อที่บริษัท" เหมันต์บอกคร่าวๆ อย่างรู้สึกอึ้งนิดๆ ที่ถูกถามคำถามนี้
"แต่ตรงเสื้อเชิ้ตของคุณมีรอยลิปสติกติดอยู่ค่ะ" เธอบอกด้วยสีหน้าตึงๆ
"ตรงไหน?" เหมันต์ถามกลับอย่างเริ่มจะใจคอไม่ดี
"ตรงนี้ค่ะ" พิมรดาชี้ไปยังจุดเกิดเหตุที่อยู่บนเสือเชิ้ตของเขา ซึ่งเพิ่งจะโยนทิ้งไปเมื่อครู่
"พระเจ้า" คนที่เพิ่งจะสังเกตเห็นอุทานออกมาเบาๆ อย่างตกใจ
"หนูคงจะไปก้าวก่ายคุณไม่ได้ แต่ช่วยป้องกันกับหนูได้ไหมคะ" พิมรดาร้องขอในสิ่งที่เธอสามารถขอจากเขาได้
"ให้ตายสิ! ฉันไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนไหนโอเค้" เหมันต์บอกอย่างหัวเสียขึ้นมาทันใด
"ไม่โอเคค่ะ ได้โปรด…" เธอบอกจุดยืนด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
"ฉันไม่ใช่คนที่ชอบมั่วนะรดา" เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นไม่แพ้กัน
"ฮึก…หนูกลัวค่ะ…ได้โปรด…" พิมรดายกมือไหว้อ้อนวอนทั้งน้ำตานองหน้า อยากให้เขารับปากหรือดูแลตัวเองให้รัดกุมในเรื่องนี้อย่างจริงจัง
"บ้าจริงๆ เลย" เหมันต์สบถออกมาเสียงดังอย่างหัวเสียก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยสีหน้าตึงๆ พร้อมกับปิดประตูตามหลังเสียงดังลั่นอย่างต้องการจะระบายอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัวในตอนนี้
ปัง!
เมธาณีที่ชวนผู้เป็นป้าแอบตามขึ้นมาสอดส่องสถานการณ์อยู่ที่ห้องนั่งเล่นถัดไป รีบหันไปถามด้วยหัวใจสั่นๆ หลังได้ยินเสียงปิดประตูห้องนอนเสียงดังสนั่น"ทะเลาะกันใช่ไหมป้า"
"น่าจะใช่ เดาว่าคุณรดาน่าจะเห็นข่าวของเช้านี้แล้ว" อรอุมาออกความเห็นอย่างใจคอไม่ดี เพราะเธอเห็นข่าวของเจ้านายแล้ว มันค่อนข้างที่จะแรงเอาเรื่องเลยทีเดียว
"จริงเหรอป้า เห็นแต่ทำไมถึงเก็บอาการได้ขนาดนั้นอะ เป็นหนูนะ ชามข้าวปลิวตั้งเห็นเดินเข้ามาในห้องครัวแล้วล่ะ" เมธาณีออกความเห็นอย่างขุ่นเคืองใจกับความเจ้าชู้ของเจ้านาย ที่อยู่ๆก็มาออกลายแบบไม่สงสารหรือไม่นึกถึงความรู้สึกของพิมรดาเลย เฮ้อ...หรือว่าเธอจะอินกับความสัมพันธ์ของทั้งสอง ก็เลยคาดหวังเยอะเกินไป
"เมย์! อย่าลืมสิว่าคุณรดาน่ะถูกพามันขัดดอกนะ ถ้าจะให้พูดจริงๆ ก็นางบำเรอน่ะแหละ เธอเองก็คงจะรู้ตัว ก็เลยนิ่งเหมือนที่พวกเราเห็นเมื่อเช้า ตอนที่ป้าไปเจอยืนอยู่ข้างแปลงผัก ตาบวมหมดเลย" อรอุมาเอ่ยเตือนหลานสาวพร้อมกับถอนหายใจอย่างเพลียๆ