ณ หทัยรัก

เมื่อนักจิตวิทยาสาวจากโลกอนาคต ข้ามเวลามาสวมร่างเมียแต่งก้นครัวที่ถูกสามีชิงชัง ภารกิจปฏิวัติชีวิต และเตรียมหอบลูกหนีจึงเริ่มขึ้น

‘ดอกเตอร์นลิน’ นักจิตวิทยาสาวจากปี ๒๕๖๙ จับพลัดจับผลูทะลุมิติ ย้อนเวลามาอยู่ในร่างของ ‘พุดซ้อน’ ภรรยาที่ถูกทอดทิ้งของ ‘เลขาท่านทูตกวินทร์’ ข้าราชการหนุ่มอนาคตไกลแห่งยุคหลังสงคราม (พ.ศ. ๒๔๘๙) นอกจากจะต้องเผชิญกับสามีปากร้ายที่เกลียดชังเธอเข้าไส้ เธอยังต้องเลี้ยงดู ‘เด็กหญิงบัวบูชา’ ลูกสาววัยสองขวบที่ถูกผู้เป็นพ่อหมางเมินด้วย
ในเมื่อสามีไม่รัก แถมยังมีสตรีอื่นมาคอยด้อม ๆ มอง ๆ นลินจึงงัดสารพัดทฤษฎีจิตวิทยามาใช้เพื่อสร้างเนื้อสร้างตัว หวังเก็บเงินซื้อบ้าน และฟาด ‘ใบหย่า’ ใส่หน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด
แต่ยิ่งเธอเก่งกาจ สง่างาม และเปล่งประกายมากเท่าไร เลขาท่านทูตจอมหยิ่งยโสกลับยิ่งหวั่นไหว และหน้ามืดตามัวมากขึ้นเท่านั้น จากบุรุษผู้สูงส่งที่เคยขังเมียไว้ในเรือนเล็ก ท้ายที่สุดต้องกลายสภาพเป็น ‘ไอ้โบ้’ ยอมทิ้งทิฐิ คุกเข่าตากฝน และทำทุกวิถีทางเพื่อตามง้อภรรยากลับมา
"คุณจะใจแข็งไปถึงไหนพุดซ้อน ไอ้กระดาษใบหย่าบ้าบอนั่น ให้ตายผมก็ไม่มีวันเซ็น!"
**********************************
ตกค่ำ รอบเรือนเล็กก็เงียบสงัด มีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไร นลินนั่งปอกมะม่วงอกร่องที่แช่น้ำจนเย็นฉ่ำให้ลูกสาวกินอย่างสบายอารมณ์ ควันจากการจุดเปลือกส้มตากแห้งไล่ยุงลอยอวลบาง ๆ ทว่าเสียงฝีเท้าที่ลงน้ำหนักอย่างจงใจ และเต็มไปด้วยอารมณ์คุโชนก็ดังขึ้นที่ชานเรือน
กวินทร์ก้าวขึ้นมาบนเรือนด้วยท่วงท่าสง่างาม ทว่าแฝงความคุกคาม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยวางมาดขรึม บัดนี้กลับดูบึ้งตึงยิ่งกว่าเก่า ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งไม้ข้าง ๆ นลินอย่างถือวิสาสะ นัยน์ตาคมจ้องมองมะม่วงสีเหลืองทองในจานราวกับจะใช้สายตาเผามันให้มอดไหม้
“มะม่วงนั่น... ท่าทางจะหวานเป็นพิเศษสินะ ถึงได้ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รับมาจากมือเขาถึงริมรั้วตอนกลางวันแสก ๆ” กวินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าประชดประชันอย่างรุนแรงจนช้อยที่นั่งอยู่มุมห้องต้องหมอบหนี
นลินถอนหายใจยาว ก่อนวางมีดปอกผลไม้ลงอย่างใจเย็น
“อาจารย์นพท่านมีน้ำใจเอามาฝากน้องบัวค่ะ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกตรงไหน เพื่อนบ้านให้ของกันเป็นเรื่องปกติของคนมีมารยาทค่ะ”
“น้ำใจงั้นหรือ หรือว่าเจตนาอย่างอื่นกันแน่” กวินทร์แค่นเสียงหึในลำคอ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนนลินได้กลิ่นอายความกดดัน และกลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากตัวเขา “พุดซ้อน... เธออยากกินมะม่วงมากขนาดนั้นเชียวหรือ ถึงต้องไปรับของจากคนอื่นมาให้คนเขาครหานินทาไปถึงไหนต่อไหนว่า บ้านเจ้าพระยาบวรไมตรีไม่มีปัญญาเลี้ยงดูสะใภ้กับหลานให้บริบูรณ์พูนสุข”
“มันไม่ใช่เรื่องมีปัญญาหรือไม่มีปัญญาค่ะ แต่มันคือมารยาททางสังคมที่เพื่อนบ้านพึงมีต่อกัน และฉันก็มองไม่เห็นว่ามันจะเสื่อมเสียตรงไหน”
นลินตอกกลับนิ่ม ๆ พลางป้อนมะม่วงชิ้นพอดีคำเข้าปากน้องบัว
“มารยาทหรือ” กวินทร์ผุดลุกขึ้นยืน นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับว่าเป็นความหึงหวง “ถ้าเธออยากกินนักละก็ หลังตึกใหญ่นั่นก็มีมะม่วงหลงฤดูออกผลดกงามกว่าบ้านไอ้อาจารย์นั่นเป็นสิบเท่า มีตั้งหลายสิบต้น ออกผลจนกิ่งจะหักอยู่แล้ว หล่อนอยากได้กี่หาบกี่เกวียน ฉันจะสั่งให้บ่าวไพร่ไปเก็บมาประเคนให้ถึงที่เรือนเล็กนี่เดี๋ยวนี้เลย”
นลินเงยหน้ามองสามีที่ตอนนี้เหมือนคนถูกธาตุไฟเข้าแทรกเพราะความหวงก้างด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายเหลือทน ในสายตาเธอ เขาเป็นเหมือนเด็กชายที่กำลังอาละวาดเพราะเห็นเพื่อนมีของเล่นใหม่ที่ตัวเองก็มี แต่ไม่เคยใส่ใจ
“มะม่วงที่บ้านเราก็ส่วนที่บ้านเราค่ะ แต่นี่เขาให้มาด้วยน้ำใจที่อยากจะขอบคุณเรื่องแนวคิดการสอน...”
“น้ำใจของมันฉันไม่ต้องการ” กวินทร์โพล่งออกมาอย่างลืมตัว ความนิ่งขรึมมลายหายไปสิ้น “ถ้ามะม่วงบ้านไอ้นพปฎลมันทำให้เธอต้องเดินไปริมรั้วบ่อยนักละก็ พรุ่งนี้ฉันจะสั่งให้คนไปโค่นต้นมะม่วงบ้านเราทิ้งให้หมดทุกต้นเลยดีไหม หรือจะให้ฉันจ้างคนไปถอนรากถอนโคนต้นมะม่วงบ้านมันทิ้งเสียด้วยเลยก็ได้ จะได้ไม่มีข้ออ้างให้ใครเอาผลไม้โง่ ๆ มาล่อใจเธออีก”
นลินอ้าปากค้างกับตรรกะอันแสนจะวิบัติ และแสนเอาแต่ใจของท่านทูตหนุ่ม เธอมองเห็นผู้ชายตัวโตที่กำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงจนพาลพาโลไปลงกับต้นไม้ใบหญ้าเพียงเพราะอารมณ์หึงหวงของตัวเอง
“คุณกวินทร์คะ การโค่นต้นไม้ทิ้งไม่ได้ช่วยรักษาโรค ใจแคบ และขาดเหตุผลของคุณได้หรอกนะคะ” นลินลุกขึ้นยืน ประจันหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาของเธอจ้องประสานกับเขาอย่างท้าทาย “แทนที่จะมาพาลใส่ฉันแค่เรื่องรับมะม่วงข้ามรั้ว ฉันแนะนำให้คุณไปนอนพักผ่อนให้สมองปลอดโปร่งเถอะค่ะ เชิญค่ะ ดึกมากแล้ว ฉันจะพาลูกเข้านอน หวังว่าพรุ่งนี้เช้าคุณจะกลับมาเป็นผู้ใหญ่ที่มีสติอีกครั้งนะคะ”
นลินอุ้มลูกสาวเดินเข้าห้องไป ทิ้งท้ายไว้เพียงความนิ่งเฉย ทิ้งให้กวินทร์ยืนโกรธหน้าดำหน้าแดงอยู่กลางโถงเรือนเล็กเพียงลำพัง ลมพัดแรงวูบหนึ่งจนตะเกียงวูบวาบ
เขานอนป่วยทั้งวัน แถมยังฝืนสังขารมาเจอหน้าหล่อน แต่กลับต้องมาเห็นภาพบาดตา ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ร่างกายร้อนรุ่มไปด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก ความหึงหวงมันค้ำคอจนอยากจะตะโกนออกมาดัง ๆ แต่สิ่งที่ทำได้คือการกระทืบเท้าเดินลงจากเรือนเล็กไปอย่างหัวเสีย พร้อมกับตะโกนสั่งนายชุ่มที่รออยู่ใต้ถุนเรือนเสียงดังลั่นสวน
“ไอ้ชุ่ม! พรุ่งนี้เช้าไปเก็บมะม่วงบนตึกใหญ่มาให้หมดทุกลูก เอามาวางกองไว้ที่เรือนเล็กนี่ให้พูนเท่าภูเขา ถ้าฉันเห็นเมียฉันไปแตะมะม่วงบ้านอื่นแม้แต่ปลายเล็บละก็ ฉันจะสั่งคนไปโค่นต้นมะม่วงให้เหี้ยนทั้งพระนครเลย คอยดู!”
นายชุ่มได้แต่รับคำด้วยตัวสั่นเทา ท่านทูตของเขานั้น อาการ ‘ไอ้โบ้’ เริ่มกำเริบหนักจนกู่ไม่กลับเสียแล้ว และดูท่าว่าศึกครั้งนี้ มะม่วงจะเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่จะตามมา