หย่าจอหงวนชั่วมาเป็นตัวแม่การเกษตร

เสียงเกือกม้าและล้อรถม้าคันหรูกระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วถนนสายหลักของเมืองหลวง ก่อนจะหยุดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ท่ามกลางเกล็ดหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาจากผืนฟ้าสีหม่น

"ไสหัวไป! หนังสือหย่าฉบับนี้ ท่านราชครูเป็นผู้ลงนามด้วยตนเอง หญิงชาวบ้านไร้หัวนอนปลายเท้าเช่นเจ้า ไม่คู่ควรจะเหยียบย่างเข้ามาในจวนจอหงวนแห่งนี้อีกต่อไป!"

สิ้นเสียงตวาดกัมปนาท ร่างบอบบางของหญิงสาวในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบก็ถูกผลักกระเด็นออกมาจากประตูจวน นางล้มลงบนพื้นถนนที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ท้องแก่โย้ที่โอบอุ้มครรภ์มังกรน้อยวัยแปดเดือนกว่ากระแทกพื้นจนนางต้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

ในมือกำแน่นของนาง... มีเพียงกระดาษหนังสือหย่าที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา และถุงผ้าใบเล็กที่ซุกซ่อนสิ่งสุดท้ายที่นางเหลืออยู่

ไม่ใช่ทองคำ ไม่ใช่เครื่องประดับ... แต่เป็น ‘เมล็ดพันธุ์ผักกาดป่าตากแห้ง’ หนึ่งกำมือที่นางเก็บมาจากบ้านเดิม

หลินอวี่ฉิง เงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อจวนสีทองอร่ามตรงหน้า นางเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขส่งเสียบุรุษไร้ยางอายผู้นั้นเล่าเรียนจนสอบได้ตำแหน่งจอหงวน บัดนี้เขากลับร่วมมือกับท่านราชครูเฒ่า ถีบหัวส่งราวกับขยะชิ้นหนึ่งในวันที่เขาได้ดี เพียงเพราะเขาต้องการแต่งคุณหนูตระกูลใหญ่เข้าจวนเพื่อค้ำจุนบารมี

"...พวกท่านจะล่มจม" เสียงแหบพร่ากระซิบผ่านริมฝีปากที่แตกแห้งจนห่อเลือด นางไม่มีน้ำตาจะไหลอีกต่อไปแล้ว ความโศกเศร้าถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นที่สลักลึกเข้าไปในกระดูก

นางอุ้มท้องพยุงร่างกายอันบอบช้ำ เดินซัดเซฝ่าพายุหิมะออกมาจากเมืองหลวงอย่างไร้จุดหมาย เสียงลมหนาวหวีดหวิวคล้ายจะเยาะเย้ยชะตากรรม หญิงสาวเดินมาไกลจนถึงชายป่าท้ายหมู่บ้านห่างไกล ร่างกายหมดสิ้นเรี่ยวแรง ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน จนกระทั่งสายตาปะทะเข้ากับสิ่งปลูกสร้างเก่าคร่ำคร่าหลังหนึ่ง

‘อารามร้างท้ายหมู่บ้าน’

หลังคาผุพังจนแทบไม่บังแดดบังฝน ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านหน้าต่างที่ไร้บานพับ ทว่าในนาทีที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ท้องของนางกลับบิดเกร็งอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจนนางต้องทรุดตัวลงบนกองฟางแห้งที่เต็มไปด้วยฝุ่น

"อึก... ลูกแม่... เจ้าต้องรอด"

หลินอวี่ฉิงกรีดร้องออกมาอย่างไร้เสียงในความมืด ค่ำคืนอันยาวนานในอารามร้างแห่งนั้น นางคลอดบุตรเพียงลำพัง ไม่มีหมอตำแย ไม่มีน้ำอุ่น มีเพียงสองมือที่สั่นเทาและมีดสั้นเล่มหนึ่งที่ใช้ตัดสายสะดือ ทารกน้อยส่งเสียงร้องไห้จ้าดังก้องอารามร้าง ร่างกายสีชมพูสั่นระริก

นางกอดทารกน้อยแนบอด ซุกซ่อนเขาไว้ใต้ผ้าห่มผืนบางที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน สายตาของนางทอดมองออกไปนอกอารามร้าง ที่ซึ่งผืนดินรอบๆ ถูกฝังอยู่ใต้หิมะหนาเตอะ ดูราวกับพื้นที่ไร้ชีวิตที่ปลูกสิ่งใดก็ไม่มีวันงอกงาม

แต่สำหรับหลินอวี่ฉิง หญิงสาวผู้เติบโตมากับผืนดินและกลิ่นอายของอาหาร... นางรู้ดีว่า ภายใต้หิมะที่เหน็บหนาวนี้ มีสารอาหารที่พร้อมจะหล่อเลี้ยงชีวิตใหม่ และในมือของนาง ก็มีเมล็ดพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุด

‘พวกขุนนางชั่วอาจพรากชื่อเสียง ทรัพย์สิน และสามีไปจากข้าได้...’

‘แต่พวกมันไม่มีวันพรากสติปัญญา และความรู้ที่ข้ามีไปได้!’

หญิงสาวมองดูเมล็ดพันธุ์ผักในมือสลับกับใบหน้าของลูกน้อย ดวงตาที่เคยอ่อนแอพลันเปลี่ยนเป็นกร้าวแกร่งและเด็ดเดี่ยว

จากวันนี้ไป อารามร้างแห่งนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ของนาง และนาง... จะทำให้อดีตสามีต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษอาหารจากมือของนางเอง!