คุณ ผม และสิ้นสุดจุดจบของเรา

"บางครั้ง
มนุษย์ก็ไม่ได้กลัวความตายเท่ากับการถูกทิ้งเอาไว้ตามลำพัง"

ปารีสในคืนฝนตก
มักดูเหมือนเมืองที่กำลังจดจำใครบางคนอยู่เสมอ

ใต้แสงไฟสีส้ม
ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่เปิดถึงดึก

มีแวมไพร์ผู้เหนื่อยล้ากับกาลเวลา
หญิงสาวที่กำลังเรียนรู้ความเหงา
และอีกคนที่ใช้เสียงหัวเราะประคองตัวเองผ่านศตวรรษอันยาวนาน

บางคืนพวกเขาดื่มกาแฟ ฟังแจ๊ส และเถียงกันเรื่องงี่เง่า

บางคืนพวกเขาพูดถึงสงคราม
ความรัก
คนตาย
และสิ่งที่จากไปแล้ว

นี่ไม่ใช่เรื่องของปีศาจ
ไม่ใช่เรื่องรักนิรันดร์
และไม่ใช่เรื่องของความเป็นอมตะ

เพราะสุดท้ายแล้ว
ความเป็นอมตะอาจไม่ใช่การมีชีวิตอยู่ตลอดไป

แต่คือการต้องเฝ้ามอง
ทุกสิ่งที่เรารัก
ค่อย ๆ กลายเป็นความทรงจำ

ทว่าในค่ำคืนที่ฝนยังตกเหนือปารีส
และเสียงแจ๊สยังดังคลออยู่เบา ๆ

บางที…

การได้มีใครสักคนนั่งอยู่ตรงข้ามโต๊ะ
ก็อาจเพียงพอแล้ว

สำหรับการมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหนึ่งศตวรรษ