หนี้รัก...หนี้แค้น

เธอถูกผลักลงบนเตียงไม้ขนาดใหญ่ภายในห้องนอนกว้างของเรือนไม้หลังงาม

ดวงตากลมโตแดงช้ำเพราะร้องไห้ ขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยืนค้ำร่างเธอเอาไว้เหมือนนักล่าที่กำลังมองเหยื่อ

“คิดจะหนีผมงั้นเหรอ”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมสายตาเย็นชา

พิมพิชาสั่นจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

“พิมไม่รู้จริง ๆ ว่าพ่อเลี้ยงโกรธอะไรพิม…”

“อย่าเรียกผมแบบนั้น”

“…”

“เพราะจากนี้ไป…คุณไม่มีสิทธิ์เรียกผมดี ๆ อีกแล้ว”