เกิดใหม่มาสร้างหายนะให้พี่ชายตัวร้ายทั้งสาม

ในตอนแรกอินชุนก็ไม่อยากทำร้ายพี่ชายหรอกแต่พวกเขาชอบมาก่อกวนอยู่เรื่อย เขาจึงต้องสั่งสอนสักหน่อย 'ชาติก่อนพวกพี่ปล่อยให้ข้าอดอาหารหลายวันจนปวดท้อง ชาตินี้พวกพี่ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดแบบนั้นบ้าง จะได้รู้ซึ้งว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน'

เฮาเจิงแวะมาหาอินชุนก็ได้เห็นว่าน้องเล็กนั้นมีความสุขมากแค่ไหน เขาก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าพวกพี่ชายนั้นอาการเป็นยังไง ยังดีที่อินชุนไม่ได้ใส่ยาถ่ายเยอะแถมพวกพี่ชายก็ร่างกายแข็งแรงอยู่แล้วทำให้มีอาการแค่อ่อนเพลีย พักผ่อนสักวันสองวันก็หายดีแล้ว

"น้องเล็กเป็นอะไรหรือไม่ เมื่อคืนพี่ชายทั้งสามปวดท้องทั้งคืน ไม่รู้ว่าไปกินอะไรผิดสำแดงหรือเปล่า พี่สี่กำลังจะไปเยี่ยมพวกพี่ ๆ น้องเล็กไปด้วยกันไหม"

อินชุนทำหน้าซื่อเหมือนตนไม่รู้เรื่องราว "ไปดูก็ได้"

ทั้งสองเดินออกไปยังเรือนพักตะวันออกที่พวกพี่ชายชอบไปนอนร่วมกัน ตอนที่ไปถึงก็เห็นท่านหมอประจำจวนกำลังยุ่งกับการตรวจชีพจรให้พวกพี่ ๆ อยู่ เมื่อพวกคุณชายดื่มยาต้มเรียบร้อยท่านหมอก็เอ่ยบอกท่านพ่อท่านแม่อย่างโล่งใจ "อาการของพวกคุณชายคงที่แล้วขอรับ ดื่มยาอีกสองครั้งและนอนพักเยอะ ๆ ก็จะกลับมาเป็นปกติแล้วขอรับ"

ท่านแม่ให้บ่าวไปส่งท่านหมอก่อนจะนั่งลงเช็ดหน้าผากให้ชิวเฉิง เพราะพี่ใหญ่อาการดูจะหนักกว่าคนอื่น ท่านพ่อเห็นว่าลูกชายอาการดีขึ้นก็ขอตัวออกไปทำงานก่อน เฮาเจิงช่วยป้อนน้ำให้อย่างมีน้ำใจ อินชุนนั่งบนเก้าอี้มองพวกพี่ชายหมดสภาพแล้วหัวเราะดังในใจ

'ฮ่า ๆ พวกเขาหมดสภาพหมาดคุณชายเลย ถ้าหากรู้ว่ายาถ่ายที่ใส่มันน้อยเกินไปล่ะก็ ข้าน่าจะใส่มากกว่านี้ แต่ไม่เป็นไรโอกาสหน้าค่อยเอาใหม่ดีกว่า'

คุณชายทั้งสามหันไปมองหน้าของอินชุนพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ซางเสินก็พอรู้ว่าน้องเล็กไม่ชอบพวกตนแต่ไม่คิดว่าขนมหวานนั้นอาบยาพิษเอาไว้ "น้องเล็กเจ้าไม่รักพี่แล้วหรือ เหตุใดน้องเล็กไม่มาดูแลพี่เล่า"

"พี่สามนอนพักเยอะ ๆ จะได้หายเร็ว ๆ " อินชุนคล้ายรำคาญเสียงร้องไห้ของพี่ชาย 'พี่สามนี่อ่อนแอจริง ๆ แค่นี้ก็ร้องไห้เสียงดังแล้ว ชาติก่อนพวกท่านสั่งข้าคุกเข่าและอดอาหารหลายวันจนท้องหิวปวดไส้บิดเจียนตาย ข้าเอาคืนแค่นี้แล้วยังมาโอดครวญอยู่ได้'