เหนือจันทราชะตาลิขิต

ในกาลโบราณที่แสงจันทร์ยังมิได้ถือกำเนิด สรวงฟ้าและผืนดินยังไร้ขอบเขตแห่งเวลา มีเพียง ‘ เทพบรรพกาลแห่งจันทรา ’ ผู้หนึ่งได้หยดหยาดแสงแรกแห่งสวรรค์ลงกลางสุญตาหยาดนั้นกลายเป็น ‘ ห้วงสวรรค์ห้าพิภพ ’ เพื่อธำรงสมดุลแห่งจักรวาลและชะตาของสรรพสิ่ง แสงจันทร์แยกออกเป็นห้าสีห้าธาตุ จันทรา  เพลิง ลม  วาลี  และ ปฐพี เมื่อพลังแต่ละสายถักทอขึ้นเป็นพิภพโลกทั้งห้าจึงโอบล้อมกันดังวงแหวนแห่งสวรรค์

พิภพจันทรา  เยว่หวนเจี้ยน
คือศูนย์กลางแห่งกาลเวลา ทุกค่ำคืนเปล่งแสงนวลเหนือเมฆเงิน ภูผา   ‘ หลิงเยว่ ’ ตั้งตระหง่านส่องทางให้เทพทั้งมวล ณ ที่นี้คือถิ่นของเทพ ไป๋หลัน เทพจันทราผู้ถือดวงชะตาแห่งสวรรค์ แววตาเย็นดั่งจันทร์ แต่ลึกซึ้งดังห้วงสมุทร

พิภพหงส์ เฟิ่งเอี๋ยนเจี้ยน
เปลวไฟแห่งชีวิตแผดเผาและให้กำเนิดหงส์เพลิงโผบินเหนือเปลวภูเขา ‘ หลิงหงส์ ’ กลางเพลินนิรันดร์เบ่งบาน ‘ นครอี้ฮวา ’ แห่งดวกบังเพลิงคือถิ่นของ เฟิ่งอวี้ ธิดาหงส์ผู้มีเพลิงชีวิตลุกโซน เลือดในกายคือไฟ ศรัทธาในใจคือรัก เธอคือเปลวเพลิงเดียวที่สามารถหลอมละลายความเย็นชาของจันทรา

พิภพลม  เฟิงหวนเจี้ยน
ฟ้ากว้างสุดสายตา เมฆลอยราวผืนพรมสีเงินนครลอยฟ้า  ‘ อวิ๋นเทียน ’ เคลื่อนไหวตามเสียงลมเทพ ‘ อวิ๋นหลง ’ ผู้ครอบครองลมหายใจแห่งโลกพัดพาโชคชะตาและความวุ่นวายไปทั่วสวรรค์

พิภพวารี  หลานหวนเจี้ยน
ใต้ผืนน้ำสีครามคืออาณาจักรเรืองแสง ‘ ไห่หลิง ’ เทพี ซือเหม่ย ปกครองด้วยใจอันสงบ สายน้ำของเธอหล่อเลี้ยงชีวิต และกลบเกลื่อนบาดแผลแห่งกาลเวลา

พิภพปฐพี เหยียนหวนเจี้ยน
ดินอดนแห่งภูผาและผนึกหิน เทพ ‘ ม่อหาน ’ ผู้ยิ่งใหญ่ปกครองด้วยความมั่งคง พลังแห่งปฐพี คือ รากฐานแห่งสวรรค์และที่พักพิงสุดท้ายของผู้ล้มลง

แต่เมื่อห้วงเวลาเคลื่อนผ่านนับหมื่นปี แสงแห่งจันทร์กับเปลวแห่งหงส์ เริ่มบรรจบกันด้วยโชคชะตาที่สวรรค์ไม่ได้วางไว้ คือหนึ่งจันทร์แดงฉานเหนือสวรรค์ทั้งห้าแสงเพลิงพาดผ่านภาคเหมือนรอยแผลของฟ้า เมื่อจันทราและเพลิงต้องห้ามประสานกัน จะทำให้พิภพทั้งห้าเริ่มสั่นไหว