สตรีอุ่นเตียงไร้ค่าอุ้มท้องหนีท่านอ๋องทรราช 她带着孩子逃离了丈夫。

ทั้งที่ตระกูลฟ่านควรมีความดีความชอบหลังเสร็จศึกสงครามอันยืดเยื้อ ทว่าดั่งสุภาษิต ‘เมื่อกระต่ายตาย หมาล่าเนื้อก็ถูกต้มกิน’ เพราะทั้งตระกูลถูกประหาร ทว่าจวิ้นอ๋องอู่เจียเฟิ่งกลับช่วยนางและพี่ชายเอาไว้ เขาให้นางอยู่ข้างกายในฐานะที่ไร้ชื่อแซ่ เป็นเพียงเสี่ยวเย่ที่ซุกซ่อน เพื่อเป็นตัวประกันเมื่อยามที่เขาต้องการเรียกใช้งานพี่ชายในวันที่เขาคิดก่อกบฏชิงบัลลังก์
เขาไม่เคยรัก ทุกการกระทำล้วนคือหมากบนกระดานที่วางเอาไว้อย่างแยบยล แม้แต่การรับพระชายาจากตระกูลแม่ทัพเข้ามา เพื่อรวบรวมอำนาจ จนนางต้องถูกทำร้ายซ้ำ ๆ ทั้งร่างกายและจิตใจเจ็บปวดทุกข์ทรมานที่ต้องเห็นเขาเคียงข้างสตรีอื่น
ฟ่านถิงเย่รักเขา อยากอยู่เคียงข้างตลอดไป แม้มีฐานะเป็นเพียงสตรีอุ่นเตียงไร้ค่า ทว่าเมื่อเขาต้องนำทัพไปปราบอริศัตรู พระชายาผู้นั้นกลับกลอกยาขับเลือด ทั้ง ๆ ที่นางท้องแก่ เป็นเหตุให้นางและลูกต้องดับดิ้นสิ้นลมหายใจอย่างเปล่าเปลี่ยว
ทว่าสวรรค์กลับเมตตา ให้นางได้ย้อนเวลากลับมาในตอนที่ตัวเองตั้งครรภ์อ่อน ๆ นางไม่ขออยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวอีกแล้ว พระชายาผู้นั้นควรได้ลิ้มรสชาติความเจ็บปวดเสียบ้าง ส่วนเขา...กลับมาก็ไม่มีทางเจอนางแล้ว เมื่อสิ่งที่นางต้องรักษาไม่ใช่ความรัก แต่เป็นลูกน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ

"ฉีชูเหยียนคบชู้กับใครเพคะ"
"ไม่รู้! ข้าไม่ได้สืบ รู้แค่ว่านางขับไสไล่ส่งเจ้าออกจากตำหนัก ข้าก็ยัดเยียดข้อหานั้นให้นางแล้ว"
"..."
การที่เขาใช้คำว่ายัดเยียดข้อหา ย่อมหมายความว่าฉีชูเหยียนไม่ได้ทำผิด แล้วเรื่องเหล่านี้ตระกูลฉีก็รู้ แต่กลับยังรักษาความสัมพันธ์กับจวิ้นอ๋องอย่างนั้นหรือ
"หากนางไม่คบชู้ นางจะดื่มยาเพื่อปรับหยินหยางในร่างกายให้ไม่สมดุล จนไม่ต้องตั้งครรภ์ไปทำไม"
"หม่อมฉันเป็นคนวางยานางเองเพคะ"
"ห๊ะ!?"
จวิ้นอ๋องอู่เจียเฟิ่งตกใจเป็นอย่างมาก เพราะนางสารภาพออกมาหน้าตาเฉย มิรู้หรือว่าเรื่องนี้ใหญ่โตมากเพียงใด ที่ผ่านมาเขาไม่เคยสงสัยในตัวนางเลยสักนิด ในเมื่อนางหนีออกจากตำหนักหลังเขาจากไปทันที แล้วจะเป็นคนลงมือวางยาผู้อื่นได้อย่างไร
"หม่อมฉันไม่อยากให้นางตั้งครรภ์มีทายาทให้ท่านอ๋อง จึงวางยานางเพคะ ข้าวของทุกชิ้นของนาง เป็นหม่อมฉันเองที่ผสมสมุนไพรดังกล่าวลงไป ต่อให้หม่อมฉันออกจากตำหนักแล้ว นางก็ยังคงใช้ข้าวของเหล่านั้นไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดร่างกายก็ไม่สมดุล"
"เจ้าไม่อยากให้นางมีทายาทกับข้า?"
อู่เจียเฟิ่งทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้ควรหัวเราะหรือร้องไห้ดี เมื่อทราบความร้ายกาจของนางจิ้งจอกน้อย ทั้ง ๆ ที่หลายปีที่อยู่ด้วยกันมา นางไร้เล่ห์เหลี่ยม และรู้จักเจียมเนื้อเจียมตัวเสมอ ความหึงหวงของสตรีช่างน่ากลัวเหลือเกิน

***นิยายเรื่องนี้ไม่มีการนอกกายนอกใจ พระเอกไม่มีความสัมพันธ์กับใครนอกจากนางเอกค่ะ***
***นิยายเรื่องนี้ถูกแต่งขึ้นจากสมองและสองมือของไรต์ ไม่มีส่วนใดที่เกี่ยวข้องกับ AI และปกเป็นผลงานของนักวาด Meiji Freedom ค่ะ***