เสน่หาลดาวัลย์

ตระการพลิกตัวออกเอ่ยเสียงเย็นชา "ออกไป แล้วอย่าทำแบบนี้อีก" เขาก้มหยิบเสื้อที่ถอดทิ้งไว้ข้างเตียงมาใส่ หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบไล่คนบนเตียงแต่จังหวะที่กำลังพ่นควันกลับต้องชะงักเมื่อคนที่ทำท่าลังเลคล้ายจะล้มเลิกความคิดถลามาจูบ ทำให้ได้ลิ้มรสบุหรี่ไปด้วยแต่สุดท้ายก็สำลักจนน้ำหูน้ำตาไหล ตระการหน้าเสียช่วยตบหลังให้พอเธอสงบก็ถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "แน่ใจนะว่าต้องการแบบนี้"
ลดาวัลย์ที่เพิ่งสำลักบุหรี่เข้าไปพยักหน้า ก่อนจะจูบสะเปะสะปะไม่ประสา กระทั่งถูกริมฝีปากหยักที่เจือกลิ่นบุหรี่ประกบแน่นและสอนให้รู้ว่าจูบที่จริงแล้วต้องทำอย่างไรนั่นแหละจึงค่อยคลายใจปล่อยให้เขาจัดการ
"ในเมื่อเลือกแล้วก็ห้ามเสียใจเด็ดขาดเข้าใจไหม" ตระการกัดกลีบปากอิ่มที่เริ่มบวมเจ่อก่อนพูดขู่ เมื่อเห็นเธอพยักหน้าเขาก็ได้แต่ถอนหายใจ "ห้ามหลับตา ห้ามกลัว ห้ามหนีเด็ดขาดไม่งั้นผมเอาคุณตายแน่!"
.....
"อากานเคยจูบข้าวฟ่างตอนข้าวฟ่างเมาวันฉลองรับปริญญา"
"แล้วไง"
คำถามไม่น่าฟังบวกกับสีหน้าไร้ความรู้สึกผิดนั้นก่อให้เกิดความรู้สึกเคืองจนถึงกับยกเท้าถีบคนที่จับข้อเท้าเธอไว้ "ปล่อยนะ!"
"เป็นเด็กขี้โวยวายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ข้าวฟ่างก็เป็นแบบนี้นานแล้ว"
"งั้นเหรอ ทำไมผมเคยเห็นแต่เด็กเรียบร้อยแสดงว่าที่ผ่านมาแกล้งเรียบร้อยสินะ"
"ใช่! ที่จริงแล้วข้าวฟ่างแรดเงียบ อ่อยไม่เลือกกลับไปนี่ก็จะอ่อยผู้ชายเอามาเป็นแฟนให้ได้สักคนยังไงก็ต้องเอาตัวเองใส่ตะกร้าล้างน้ำให้ได้ ต้องรีบหน่อยไม่อย่างนั้นก็จะเสียดายความสาวของตัวเอง ไม่น่าเก็บไว้รออากานเลยน่าจะ...อื้อ"