หลงตงเทียน

เพราะความอยากเอาชนะต่อชายผู้ที่นิ่งขรึม เย็นชา แข็งกระด้างเช่นขุนนางยศสูงผู้หนึ่ง ตงเทียน ชายวัย ๓๖ ปี ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของเรือนภิรมย์ ตัดสินใจทำสิ่งที่ผู้ใดต่างก็ไม่คาดคิด อย่างการรุกเข้าหาออกพระศรีสิทธิกรม หรือ คุณสิทธิ์ อย่างเปิดเผยไม่สนคำค้านของใครหลายคน

ผู้ใดต่างก็รู้ ว่าคุณสิทธิ์หาใช่คนที่จะไปหยอกเย้าเอาใจได้เช่นคนอื่น ๆ ไม่ มิใช่เพียงแต่เรื่องงานที่คนคนนั้นจริงจังและเจ้ากี้เจ้าการ เรื่องชีวิตส่วนตัว คู่ครอง หรือแม้แต่คนที่จะคบหา ย่อมถูกออกพระผู้นั้นคัดกรองเป็นอย่างดี

ตงเทียนมันใช้สิ่งใดคิด หวังจะเอาอีกฝ่ายขึ้นเตียงมาเกลือกกลั้วกับตน คิดดึงฟ้าลงมาต่ำนัก….



“หากดึงฟ้าไม่ลง กูก็จักปีนขึ้นไปหา”

“มึงชอบสิ่งใดในตัวคนผู้นั้นกัน ล้มเลิกไปเถิด ผู้คนมีตั้งมากมายถมเถ กูมิใคร่อยากให้มึงเข้าไปพัวพันกับออกพระนักดอก” คุณณรงค์ผู้เป็นสหายสนิทเอ่ยเตือน

“มึงนี่ก็จริงจังเหลือเกินพ่อคุณ กูกะฟันเล่น ๆ เท่านั้นแล”

“เป็นเช่นนั้นยิ่งไม่ได้ ออกพระเป็นใคร มึงเป็นใคร มึงรู้อยู่แก่ใจมึงดีไอ้เทียน”

“แม้แต่มึงเองก็มองว่ากูมันต่ำตมไม่น่าคบหางั้นรึ? เพราะสิ่งใดล่ะ เพราะกูเป็นแม่เล้าในตลาดจีนใช่หรือไม่”

“กูพูดไปมึงคงไม่ฟังสิ่งใดอยู่ดี ไอ้วิลาศมันพร่ำบอกให้กูเตือนมึงทุกครา ว่าอย่าไปยุ่ง หากวันใดที่มึงก้าวขาเข้าหาออกพระผู้นั้นแล้ว ก็อย่าคิดว่าชีวิตมึงจะเป็นสุขอยู่เช่นทุกวันนี้” คุณณรงค์ทำเพียงเอ่ยทิ้งท้ายแล้วเดินจากออกไป





ตงเทียนไม่สน…

เขาหมายตาออกพระศรีมานานต่อนาน ไยจักต้องล้มเลิกเพียงเพราะคำพูดของสหายคนเดียว รู้อยู่ดอกว่าณรงค์มันเป็นห่วง แต่เขามั่นใจ ว่าเขามีปัญญารับมือกับคนคนนั้นได้ ขึ้นเตียงด้วยกันสักครา ก็เป็นบุญลูกชายไอ้เทียนแล้ว





“มึงอย่ามาทำตัวร่านอยากแถวนี้นะจีนเทียน กักเก็บความใคร่ของมึงบ้าง อยากตราหน้าตัวเองให้คนทั้งพระนครรู้หรือว่ามึงมันชอบขายตัว”

-ออกพระศรี-



“แน่ใจรึว่าอยากขึ้นเตียงกับกู?”

“ก็เกี้ยวพามาตั้งนาน ไยจักไม่แน่ใจ ลูกชายข้ามันพร้อมออกศึกแล้วแทบแย่ ฮึ ๆ ”

“…” เอากระไรมามั่นใจนักว่าจะได้ใช้