นางร้ายอุ้มท้องขอหย่าขาดพระเอก ปะทะแม่สามีขี้วีน

"ถ้าคิดจะไปจากที่นี่วันไหนก็บอกข้าด้วย ข้าจะได้สั่งให้บ่าวไพร่ล้างจวนครั้งใหญ่ ลบความเสนียดจัญไรออกให้หมด"

จ้าวหลินซือยอบกายลงเผยยิ้มอ่อนหวาน ไม่ได้เดือดร้อนกับคำด่าทอของแม่สามีเลยแม้แต่น้อย "ท่านแม่ไม่ต้องห่วง ใช่ว่าข้าอยากเป็นสะใภ้ของท่านจนตัวสั่นเสียเมื่อไร หากไม่ใช่สมรสพระราชทาน ข้าก็คงไม่ก้าวมาเหยียบที่นี่ ให้เสนียดติดเท้าของข้าเช่นกัน"

"ปากดี! เหมือนมารดาเจ้าไม่มีผิด กล้ากล่าววาจากล่วงเกินแม่สามีเช่นนี้ รู้หรือไม่ว่าต้องโดนสิ่งใด"

"ท่านด่าข้าได้ เหตุใดข้าจะด่าท่านไม่ได้ แม่สามีแล้วอย่างไร ท่านมีบุญคุณท่วมหัวข้างั้นหรือ"

"กู่เฟิ่ง เจ้าดูเมียเจ้า กล้าด่าแม่ถึงเพียงนี้ เจ้าดู" เฉียนไท่เหรินกระทืบเท้าโวยวาย โมโหจนหน้าสั่น

"ท่านแม่ โปรดระงับโทสะ เรื่องนี้ข้าจะเป็นคนจัดการเอง" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าฉายความเย็นชาไม่เปลี่ยน

"เจ้าจะจัดการอย่างไร กักบริเวณนางอย่างนั้นหรือ หรือว่าแค่ยึดเบี้ยรายเดือน แค่นี้ไม่พอหรอก แม่บ้านเจิน" เฉียนไท่เหรินหันไปเอ่ยเรียกแม่บ้านคนสนิท แม่บ้านเจินก้าวออกมายืนรอรับคำสั่งทันที

"เจ้าคะ"

นางมองลูกสะใภ้ด้วยสายตามาดร้าย แล้วประกาศกร้าว "ลากนางออกไปโบยสามสิบครั้ง ถ้าสลบเมื่อไหร่ ก็สาดด้วยน้ำเกลือแล้วโบยต่อจนกว่าจะครบ!"