Hot Choice เกมนี้ต้องมีเธอ

"นั่งคนเดียวเหงาแย่"

เสียงหวานดังขึ้นตรงหน้า พายุเงยหน้าขึ้นมอง คราวนี้เธอไม่ได้เข้ามาแบบพุ่งชน แต่เลือกเดินเข้าหาอย่างตั้งใจ

เขายกยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"เชิญนั่งก่อนครับ"

เนสเล่นั่งลงตามคำเชิญอย่างว่าง่าย ขาเรียวไขว้กันเล็กน้อย แก้วไวน์ยังถูกถือไว้อย่างพอดีมือ

ทั้งคู่เงียบไปชั่วครู่ แต่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันเป็นความเงียบแบบที่…ต่างฝ่ายต่างกำลังมอง

มองกันตรง ๆ โดยไม่หลบ

พายุมองเธออย่างไม่ปิดบัง สายตาไล่ตั้งแต่ดวงตาคู่สวยที่มีแววท้าทายแฝงอยู่บาง ๆ ลงมาถึงริมฝีปากที่ขยับเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ

เขายอมรับเลยว่า ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ แบบที่ไม่ได้ต้องพยายามอะไร แต่ก็ทำให้เขามองได้นานกว่าที่คิด

ในขณะเดียวกัน เนสเล่เองก็ละสายตาไม่ได้ ผู้ชายตรงหน้าไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาของเขา…กลับเหมือนพูดแทนทุกอย่าง

นิ่งแต่ดึงดูด และอันตราย…แบบที่เธอควรระวัง

"ทำไมนั่งจ้องหน้าเล่แบบนั้นคะ" เธอเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน พร้อมรอยยิ้มบางที่ยังคงพราวเสน่ห์

พายุไม่หลบ ไม่แม้แต่จะลังเล

"เล่สวย…จนพี่ไม่รู้จะพูดอะไร" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ แต่จังหวะท้ายประโยค เหมือนมีอะไรบางอย่างกดต่ำลง หนักแน่นพอจะทำให้หัวใจคนฟังสะดุด

เนสเล่ชะงักไปนิดหนึ่ง ไม่ใช่เพราะเขาชม แต่เพราะ "วิธีที่เขาพูด" มันไม่ใช่คำจีบลอย ๆ มันเหมือนคำพูดของคนที่คิดจริง

และในเสี้ยววินาทีนั้น เธอแทบจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างในหัว ไม่ใช่เสียงแมวของไทเกอร์ แต่เป็นเสียงต่ำลึก เหมือนเสือคำรามเพราะกำลังจ้องเหยื่อ

มุมปากของเนสเล่ยกขึ้นช้า ๆ

"ก็…อยากพูดอะไรก็พูดเถอะค่ะ"

เธอตอบกลับเบา ๆ แต่ดวงตาคู่สวยไม่ยอมถอย เหมือนกำลังบอกอีกฝ่ายกลาย ๆ ว่าเธอพร้อมจะเล่น ไม่ว่าจะเป็นเกมแบบไหนก็ตาม และพายุก็ยิ้มตอบช้า ๆ เหมือนคนที่รอประโยคนี้มานานแล้ว

ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะไหลต่อ พนักงานก็เดินเข้ามาเสิร์ฟยำแซลมอนอีกจานหนึ่งลงตรงหน้า

หน้าตาเหมือนกับของโต๊ะเนสเล่ไม่มีผิด หญิงสาวก้มลงมองเล็กน้อย ก่อนคิ้วจะขมวดนิด ๆ อย่างสงสัย

"พี่พายุก็ชอบทานยำแซลมอนด้วยเหรอคะ"

พายุยกสายตามองเธอทันที "เปล่าครับ พี่สั่งมาให้เล่" คำตอบเรียบง่าย

เนสเล่ชะงักไปเสี้ยววินาที "เล่มีแล้วนะคะที่โต๊ะ"

เธอตอบพลางชี้กลับไปยังโต๊ะเดิม แต่สายตายังไม่ละจากเขา

พายุยิ้มบาง ๆ ไม่รีบร้อน

"เล่ไม่ได้แตะจานนั้นเลยนี่ครับ คงเย็นชืดหมดแล้ว ไม่อร่อยหรอก"

น้ำเสียงเขานิ่ง สบาย ๆ เหมือนพูดเรื่องทั่วไป แต่คำพูดนั้น ทำให้หัวใจของเนสเล่สะดุด

เธอไม่ได้แตะจริง ๆ

และเขา…รู้

สายตาของเธอค้างอยู่ที่เขาเล็กน้อย รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่ข้างในความคิดกำลังทำงานเร็วขึ้น

จังหวะการเสิร์ฟที่รวดเร็ว คำพูดที่มั่นใจ รวมถึงสายตาของเขาที่เหมือนจะไม่เคยละจากเธอเลย

เขาสั่งอาหารไว้ก่อน ทั้งที่เธอยังไม่ทันเดินกลับมา แปลว่าเขา "มั่นใจ" ว่าเธอจะมา

เนสเล่ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบช้า ๆ พยายามกลบจังหวะหัวใจที่เผลอเต้นแรงขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนจะวางแก้วลง แล้วเงยหน้ามองเขาตรง ๆ อีกครั้ง

คราวนี้สายตาไม่ใช่แค่เล่น ๆ แล้ว แต่เป็นการมองแบบประเมินจริงจัง

ผู้ชายตรงหน้า ไม่ง่ายเลยจริง ๆ

และยิ่งไม่ง่ายก็ยิ่งน่าสนใจ

"พี่คะ ขอจานให้พี่ผู้ชายชุดหนึ่งค่ะ"

เนสเล่หันไปเรียกพนักงานที่กำลังผสมเครื่องดื่มอยู่ใกล้ ๆ น้ำเสียงหวานนุ่ม พร้อมรอยยิ้มบางที่ทำให้คนฟังแทบไม่กล้าปฏิเสธ

พายุได้ยินชัด คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อย ก่อนจะรีบเอ่ยแทรกทันที

"ไม่เป็นไรครับ เล่ทานเลย เดี๋ยวจะไม่อิ่ม"

เขาพูดเหมือนเรื่องมันควรจบแค่นั้น แต่เนสเล่กลับส่ายหน้าช้า ๆ

"ไม่ได้ให้เอามาทานค่ะ…ให้เอามาตักให้"

ประโยคสั้น ๆ แต่จงใจ มุมปากเธอกระตุกยิ้มเล็กน้อย และนั่นทำให้พายุหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่

ผู้หญิงคนนี้…มีอะไรให้เขาแปลกใจได้ตลอดจริง ๆ

ไม่นาน พนักงานก็เดินกลับมาพร้อมจานและช้อนส้อมหนึ่งชุด วางลงตรงหน้าพายุอย่างเรียบร้อย เขาก้มลงมองจานอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้น สายตาคมจ้องกลับไปที่เธอ

"แล้ว…จะให้พี่ตักให้ ในฐานะอะไรเหรอครับ"

----------------------------------

ไฟล์คำผิดอัพเดตไม่เกิน 7 วันค่ะ

----------------------------------
ทดลองอ่านก่อนกดซื้อ
สามารถทดลองอ่านรายตอนได้ที่ ReadAWrite
แนะนำ ios กดซื้อผ่านเว็บไซต์เพื่อราคาที่คุ้มกว่านะคะ