ทรราชเช่นข้าหมายปองนางร้าย

ทรราชเช่นข้าหมายปองนางร้าย
องค์ชายใหญ่เซียวเหยียนจวิน—บุรุษผู้เฉียบขาด เย็นชา และทะเยอทะยาน เคยยอมศิโรราบให้กับความรักเพียงครั้งเดียว
เขาหลงใหลสตรีผู้หนึ่ง…สวี่เหลียน บุตรสาวของนายเสมียนในกรมอาญาผู้ต่ำต้อย นางอ่อนหวาน บริสุทธิ์ ราวดอกบัวขาวกลางสระนิ่ง
แม้ชนชั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน เขากลับไม่เคยใส่ใจ ใช้ทุกวิถีทางเกี้ยวพาราวกับต้องการครอบครองดวงใจนั้นให้ได้
แต่สุดท้าย สิ่งที่ได้กลับไม่ใช่รักแท้ หากเป็นหายนะ
สวี่เหลียน…กลับมีใจให้เซียวจิ่นอัน อนุชาต่างมารดาของเขา ทั้งสองร่วมมือกัน โค่นล้มอำนาจองค์ชายใหญ่ผู้เกรียงไกร คนที่เคยอยู่เหนือผู้อื่น กลับถูกเหยียบย่ำจนสิ้นทุกสิ่ง—แม้กระทั่งชีวิต
ในวาระสุดท้าย เซียวเหยียนจวินเพิ่งตระหนักว่า ความรักที่เขาคิดว่างดงาม แท้จริงคือยาพิษที่ค่อย ๆ กัดกินเขาจนไม่เหลือแม้เศษซาก หากมีโอกาสย้อนคืน… เขาจะไม่มีวันหลงเชื่อสตรีดอกบัวขาวเช่นนั้นอีก
และสวรรค์ก็เหมือนจะได้ยินคำภาวนา
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง… ทุกอย่างย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อน—ก่อนที่โศกนาฏกรรมจะเริ่มต้น ครานี้ เขาจะไม่เดินซ้ำรอยเดิม
หากสวี่เหลียนคือจุดจบ เช่นนั้น “ฟู่เหม่ยหลิน”—คู่หมั้นของเซียวจิ่นอัน—ต่างหาก คือกุญแจสู่จุดสูงสุด
สตรีผู้ถูกตราหน้าว่า “ร้ายกาจ” เย็นชา และไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ แต่กลับเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้าย ผู้กุมอำนาจครึ่งราชสำนัก
ในวันที่นางถูกถอนหมั้นอย่างไร้เยื่อใย เซียวเหยียนจวินกลับเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไปหา
ในเมื่อผู้อื่นมองนางเป็นสิ่งที่ควรหลีกหนี เขาจะเป็นผู้ช่วงชิงนางมาไว้เคียงข้าง ครานี้… เขาจะไม่รักอย่างโง่งมอีกต่อไป
แต่จะใช้ “หัวใจ” เป็นหมาก และใช้ “นาง” เป็นราชินีในกระดานแห่งอำนาจ เพื่อไต่ขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ไม่มีผู้ใดเอื้อมถึง แม้ต้องแลกด้วยทุกสิ่งก็ตาม
“คนอย่างเจ้า…ทะเยอทะยาน ร้ายกาจ ฆ่าคนได้โดยไม่กระพริบตา…ย่อมเหมาะสมกับทรราชเช่นข้าที่สุด ฟู่เหม่ยหลิน”