ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐีนีในหมู่บ้านยากจน

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาความหนาวเหน็บสายแรกมาเยือนหมู่บ้านซีซาน

ภายในกระท่อมดินซอมซ่อท้ายหมู่บ้านที่หลังคามุงจากแหว่งจนมองเห็นท้องฟ้า ซ่งชิง ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดศีษะแทบระเบิด เธอยันกายที่ผอมแห้งจนแทบเหลือแต่กระดูกขึ้นจากเตียงเตาเย็นชืด ข้อมูลจากความทรงจำของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุดหย่อนจนเธอต้องเค่นยิ้มสมเพช

เธอ... Content Creator สาวชื่อดังผู้เชี่ยวชาญด้านอาหารและการตลาดจากยุค 2026 กลับต้องมาตายเพราะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากการโหมงานหนัก แล้วมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบเจ็ดที่มีชื่อเดียวกันในยุคจีนโบราณ!

ร่างนี้คือบุตรสาวของบ้านสามตระกูลซ่ง ท่านพ่อขาพิการ ท่านแม่ป่วยออดๆ แอดๆ และยังมีน้องชายน้องสาววัยเยาว์อีกสองคน หลังจากท่านปู่ท่านย่าใจยักษ์เห็นว่าบ้านสามหมดประโยชน์ จึงตราหน้าว่าพวกเขาเป็นตัวกาลกิณีและขับไล่ออกจากตระกูลใหญ่ทันที โดยแบ่งให้เพียงกระท่อมผุพังตัวนี้กับข้าวสารก้นถังที่พอประทังชีวิตได้ไม่เกินสามวัน

ขณะที่ซ่งชิงกำลังกุมขมับคิดหาทางรอดจากวิกฤตอดตาย เสียงตวาดอันคุ้นเคยก็ดังลั่นมาจากลานหน้าบ้าน

"พวกบ้านสาม! มุดหัวอยู่ที่ไหนหมด!? วันนี้วันสารทฤดูใบไม้ร่วง พวกเจ้าต้องกตัญญูต่อท่านปู่ท่านย่า เอาข้าวสารครึ่งถังนั่นออกมาให้ข้าเดี่ยวนี่!"

ป้าสะใภ้ใหญ่ ผู้ตะกละและเห็นแก่ตัว ยืนเท้าสะเอวหน้าดำหน้าแดง มือเตรียมจะผลักประตูรั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ เข้ามาอย่างถือดี ซ่งชิงนัยน์ตาวาวโรจน์ มือเรียวบางคว้าท่อนไม้ฟืนข้างเตาเตรียมจะออกไปสั่งสอนคน

ทว่า... ยังไม่ทันที่เธอจะก้าวพ้นประตู เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นของใครบางคนกลับดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน

"สะใภ้ใหญ่ตระกูลซ่ง... เสียงของป้ามันดังไปรบกวนเวลานอนของข้า รู้ตัวหรือไม่?"

น้ำเสียงนั้นไม่ได้ตวาด แต่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและดุดัน จนทำให้ป้าสะใภ้ใหญ่สะดุ้งสุดตัว หน้าถอดสีทันทีที่หันไปมอง

ที่หน้าประตูรั้ว ร่างสูงใหญ่กำยำของชายหนุ่มคนหนึ่งยืนพิงต้นพุทราอย่างเกียจคร้าน เขาแต่งกายด้วยชุดผ้ากระสอบสีเข้มหยาบๆ สาบเสื้อเปิดกว้างเผยให้เห็นแผงอกคร้ามแดดและรอยแผลเป็นแนวยาว แขนเสื้อทั้งสองข้างร่นขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อ ใบหน้าคมคายดุดัน คิ้วเข้มพาดเฉียง และดวงตาคมปลาบขวางโลกที่กำลังจ้องมองหญิงวัยกลางคนราวกับมองสิ่งปฏิกูล

เขาคือ กู้เสี่ยวเฉิน นักเลงหัวไม้ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในแถบท้ายหมู่บ้าน คุมตั้งแต่บ่อนพนันยันโรงเหล้า มีเรื่องชกต่อยไม่เว้นแต่ละวัน ขี้เกียจทำนาแต่ไม่มีใครกล้าหือ เพราะวันดีคืนดีพี่แกสามารถลุกขึ้นมาทุบตีคู่อริจนปางตายได้โดยไม่กระพริบตา ชาวบ้านต่างตราหน้าว่าเขาเป็นคนพาล สันดานเสียเกเรที่ควรอยู่ห่างไว้ดีที่สุด

"กะ... กู้เสี่ยวเฉิน! เจ้ามาเกี่ยวอะไรด้วย!? นี่มันเรื่องภายในตระกูลซ่งของข้า!" ป้าสะใภ้ใหญ่พยายามใจดีสู้เสือ แต่ขาทั้งสองข้างกลับสั่นพั่บๆ

กู้เสี่ยวเฉินไม่ตอบ เขาเพียงแค่ดึงมีดสั้นเล่มบางออกจากเอวมาแคะเล็บเบาๆ ก่อนจะปัดปลายมีดชี้ไปที่หน้าของสะใภ้ใหญ่

"ข้าไม่สนว่าเรื่องของตระกูลไหน แต่ข้าสนว่า... ใครที่ทำให้ข้าหนวกหู ข้าจะไปนอนเล่นที่บ้านมันสักสามคืน แล้วเผาเล้าไก่บ้านมันทิ้งซะ ดีไหม?"

"จ้ะ... เจ้า! ฝากไว้ก่อนเถอะ!" เมื่อเจอมาเฟียเจ้าถิ่นขู่ ป้าสะใภ้ใหญ่ก็หมดท่า รีบโกยแนบหนีเตลิดเปิดเปิงกลับบ้านใหญ่ไปทันทีโดยไม่คิดชีวิต

ลานบ้านกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ซ่งชิงลดไม้ฟืนในมือลง เธอมองแผ่นหลังกว้างของนักเลงหนุ่มผ่านรอยแตกของประตูไม้ พลันความทรงจำหนึ่งก็ผุดขึ้นมา... เมื่อสามเดือนก่อน กู้เสี่ยวเฉินถูกศัตรูลอบทำร้ายจนนอนจมกองเลือดอยู่ในป่าลึก ร่างเดิมที่เข้าไปเก็บผักป่าเกิดสงสาร จึงใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนเก่าช่วยห้ามเลือด เอาสมุนไพรพอกแผล และแบ่งมันเผาครึ่งซีกสุดท้ายในมือให้เขาประทังชีวิต

กู้เสี่ยวเฉินค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาที่เคยดุดันและขวางโลกเมื่อครู่ พลันอ่อนแสงลงทันตาเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตของซ่งชิงที่มองมาจากในบ้าน

ชายหนุ่มจิ๊ปากในลำคอ ใบหน้าคมคายแสร้งทำเป็นบึ้งตึง เขายกกระสอบข้าวสารใบย่อมที่แบกไว้บนไหล่อีกข้างลงมาวางโครมไว้ที่หน้าประตูบ้านของซ่งชิง ก่อนจะสะบัดหน้าพูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ แต่หูกลับขึ้นสีแดงระเรื่อ

"ข้าเดินผ่านตลาดเห็นกระสอบมันเกะกะเลยหยิบมา... ยัยหนูซ่ง เอาไปต้มกินซะ ถ้าข้าเห็นเจ้าผอมจนแก้มตอบไปมากกว่านี้ ข้าจะไปพังบ้านใหญ่ตระกูลซ่งให้เละคามือ!"

พูดจบ หมาใหญ่ในร่างนักเลงโตก็หมุนตัวเดินล้วงกระเป๋าจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ซ่งชิงมองตามพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่จุดประกายขึ้นบนริมฝีปาก

ข้าวสารมีแล้ว... คนคุ้มกันก็มีแล้ว...

ต่อจากนี้ล่ะ ยุคโบราณอันแห้งแล้งนี้จะได้รู้ว่า เงินทองและอำนาจที่แท้จริง มันสร้างขึ้นมาอย่างไร!