เด็กม้งคนนี้ชื่ออาลี

"แม่กลับมาตีอาลีสิจ๊ะ... แม่กลับมาตีอาลีที... อาลีดื้อแล้ว"

เสียงร้องไห้โฮของเด็กชายวัยเจ็ดขวบดังระงมท่ามกลางสายหมอกยามเช้ามืด สองขาสั้นๆ วิ่งตะกุยฝุ่นดินแดงตามท้ายรถโดยสารจนล้มคว่ำ เข่าฉีกขาด เลือดไหลซึมปนดินลูกรัง แต่สิ่งที่แหลกสลายยิ่งกว่าคือหัวใจดวงน้อยที่ถูก ‘ความยากจน’ พรากพ่อและแม่ไปหางานทำที่กรุงเทพฯ ทิ้งเขาไว้เบื้องหลังกับโชคชะตาที่เน้นย้ำว่าเขาคือ...ตัวซวย