ขออภัยท่านอ๋องชาตินี้ข้าไม่ง้อท่านแล้ว

หลินเยี่ยนเคยรักเซี่ยหลานโจวจนหมดหัวใจ

รักจนยอมรออยู่ในห้องหอเพียงลำพัง
รักจนยอมกลืนความเย็นชาไว้ทุกคืนวัน
รักจนแม้ถูกทอดทิ้งในเรือนเย็น เขาก็ยังเฝ้าหวังว่า ท่านอ๋องผู้นั้นจะหันกลับมาช่วยเขาสักครั้ง

แต่จนลมหายใจสุดท้าย... คนที่เขารอ ก็ไม่เคยมาถึง

ก่อนตาย หลินเยี่ยนกำถุงหอมคุ้มภัยที่ตนปักไว้แน่น แล้วสาบานกับหัวใจที่แตกสลายว่า

หากมีชาติหน้า เขาจะไม่รัก ไม่รอ และไม่ง้อเซี่ยหลานโจวอีก

เมื่อได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง หลินเยี่ยนจึงไม่ใช่พระชายาเอกผู้โง่งมในรักคนเดิม

เขาไม่มอบถุงหอม
ไม่วิ่งตาม
ไม่อ้อนวอน
และไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำหัวใจของตนอีก

ทว่าเมื่อคนที่เคยรักจนหมดใจหันหลังให้ เซี่ยหลานโจวกลับเป็นฝ่ายทนไม่ได้

ท่านอ๋องผู้เคยเย็นชาเพิ่งรู้ตัวว่า…
คนที่ตนทำเหมือนไม่สำคัญ แท้จริงแล้วคือคนที่รักมาตั้งนานแล้ว

แต่หัวใจที่เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่ง
จะยอมกลับมาเต้นเพื่อคนเดิมอีกครั้งได้หรือไม่?

เมื่อคนหนึ่งหมดใจ
แต่อีกคนไม่ยอมปล่อย

ศึกรักครั้งนี้... ต้องมีคนเจ็บจนตายกันไปข้างหนึ่ง