ซ่อนรักรอยราคี

"ผู้ช่วยครับ สายด่วนจากส่วนกลางโทรมาหาครับ บอกว่าต้องการคุยด้วยด่วนที่สุด" คนงานในคลังเดินมาเคาะประตูเรียกด้วยท่าทางเร่งรีบ

"ครับๆ ขอบคุณครับ เดี๋ยวผมตามไป"

ร่างบางลุกตามไปยังห้องควบคุมที่มีโทรศัพท์สำนักงานเครื่องเก่าตั้งอยู่ มือบางเอื้อมไปหยิบหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

"สวัสดีครับ โปรดปรานพูดครับ"

[ … ]

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากปลายสาย มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกหนักหน่วง สั่นพร่า แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าอันแสนคุ้นเคย

ทันทีที่ได้ยินเสียงลมหายใจนั้น หัวใจของโปรดปรานก็กระตุกวูบ ร่างกายแข็งทื่อ ดำดิ่งสู่ความโศกเศร้า โปรดปรานรู้โดยไม่ต้องรอให้ปลายสายเอ่ยชื่อว่าเป็นใคร

"คุณพายุเหรอครับ" โปรดปรานเอ่ยเรียกแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นเครือจนต้องรีบเม้มริมฝีปากเพื่อสะกดกั้นอารมณ์

[ มึง…สบายดีไหม? ]

น้ำเสียงทุ้มต่ำของพายุดังลอดมาตามสายโทรศัพท์ มันแหบแห้งไร้ซึ่งพละกำลังจนโปรดปรานจุกแน่นในอก

"สบายดีครับ ที่นี่อากาศดีมาก งานในคลังก็ไม่ได้หนักอะไรเลย คุณพายุละครับ สบายดีไหม? ทานข้าวรึยัง? อย่าลืมทานยาตามเวลาที่คุณท่านสั่งไว้ด้วยนะครับ จะได้ไม่ป่วยง่ายๆ"

โปรดปรานพยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติ ให้ฟังดูราบเรียบที่สุด ฝืนโกหกคำโตออกไปเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ ทั้งที่ความจริงเขาต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยว ตรากตรำจนแทบรับไม่ไหวด้วยซ้ำ

[ กูคิดถึงมึง...]

[ กูอยู่ไม่ได้จริงๆ ถ้าไม่มีมึง…โปรด ]

คำสารภาพแสนจะอ่อนไหว เต็มไปด้วยความอ้อนวอนของพายุมันทำให้น้ำตาเม็ดโตที่โปรดปรานพยายามกักเก็บไว้ร่วงพรู คนตัวเล็กยกมืออีกข้างขึ้นมาอุดปากตัวเองเพื่อกักเก็บเสียงสะอื้นไม่ให้อีกฝ่ายได้ยิน

ความคิดถึงที่ส่งผ่านสายโทรศัพท์มันช่างห่างไกลและเจ็บปวด

โปรดปรานสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมความเข้มแข็งทั้งหมดที่มีก่อนจะเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

"อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ คุณต้องเข้มแข็งเพื่อบริษัทและเพื่อคุณท่าน ส่วนผม…อยู่ตรงนี้มันดีสำหรับทุกคนแล้วครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวไปเคลียร์งานต่อก่อนนะครั…"

[ จริงหรอ?...มันดีกับทุกคนจริงๆอะหรอ? ]

[ กูจะตายอยู่แล้วนะโปรด ]

[ มึงแม่งทำไมใจดำกับกูนักวะ ห๊ะ?...]

[ มึงช่วยพูดกับกูสักครั้งได้ไหมว่ามึงก็คิดถึงกูอะ! ]

[ กู…กูเจ็บ!... ]

โปรดปรานวางสายโทรศัพท์ลงบนแท่นทันที ร่างบางทรุดนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้เงียบ ๆ อยู่ข้างโต๊ะตัวเก่า ปล่อยให้น้ำตาชำระล้างความอ้างว้างและแตกสลาย ปล่อยความทรงจำที่คอนโดหรูกลายเป็นเพียงอดีตที่งดงามทว่าเอื้อมไม่ถึงอีกต่อไป