หวานใจโรงงาน Cinderella Factory

ความฝันของเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง ที่เข้าเมืองหลวงมาทำงาน แต่ดันมาเจอกับ...ความรัก!

*******************************

ข้าวเม่า หนุ่มโรงงานชาวโคราช เข้ากรุงมาทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ไม่เคยคิดฝันว่าจะมีใครมารักมาชอบ เพราะคนจนอย่างเขาก็เป็นได้แค่ของเล่นฆ่าเวลา แต่ใจเจ้ากรรมดันมาหวั่นไหวให้กับลูกชายเจ้าของโรงงาน เขาเป็นใคร ชายหนุ่มเป็นใคร รักครั้งนี้ไม่มีวันเป็นจริง

ฟ้ากว้าง ลูกชายเจ้าของโรงงานสุดหล่อ โปรไฟล์ดี เขาเป็นความหวังของครอบครัว ป้าของเขาอยากได้หลานสะใภ้ พ่อของเขาอยากได้หลานชาย แต่ไม่มีใครถามว่าเขาอยากได้อะไร เขามีแฟนเป็นผู้หญิงมาตลอด จนได้มาพบกับหนุ่มโรงงานหน้าตาน่ารัก หัวใจก็พลันเต้นผิดจังหวะ

ความรักที่เกิดบนความไม่เหมาะสม ไม่คู่ควร จะเป็นไปได้ไหม เป็นคำถามที่ฟ้ากว้างกับข้าวเม่าต้องช่วยกันหาคำตอบ

*******************************

"จะไปไหนครับ" ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมอง ดวงตาเป็นประกายแพราวพราว ริมฝีปากสวยยิ้มหวานละมุน ทั้งที่เมาจนจำทางไม่ได้แท้ๆ ยังไม่ยอมหมดฤทธิ์อีก
"ไปเอาผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าให้คุณครับ" เขาแกะมือชายหนุ่มออกจากเอว แต่อีกฝ่ายไม่ยอมปล่อย แถมยังกอดเอวเขาแน่นขึ้น ก่อนซุกจมูกโด่งกับซอกคอของเขา แล้วสูดหายใจเข้าปอดฟอดใหญ่
"หอมจังเลย"
ข้าวเม่าขนลุกซู่ไปทั้งตัว ออกแรงดิ้นจนลุกขึ้นนั่งได้ แต่ชายหนุ่มยังลุกตามมา สองมือยกขึ้นจับแก้มเขา นัยน์ตาดำขลับจ้องมองนิ่ง ตรึงเขาไว้จนขยับหนีไม่ได้
"ผมชอบคุณนะ" ฟ้ากว้างเอ่ยเสียงหนัก
"คุณเมาแล้ว นอนพักเถอะ" เขาหลบตาพลางบอกปัด
"ผมไม่ได้เมา" ชายหนุ่มเชยคางเขา "คุณชอบผมไหม"
"ผมไม่ได้ชอบคุณ" ข้าวเม่าปฏิเสธเสียงเข้ม เขาเป็นใคร ชายหนุ่มเป็นใคร เขาไม่อยากเจ็บปวด เพราะรักที่เป็นไปไม่ได้
"คุณโกหก"
ฟ้ากว้างก้มลงจุมพิตริมฝีปากของเขา ฝ่ามือข้างหนึ่งเลื่อนไปประคองศีรษะ ริมฝีปากอุ่นบดเบียดอย่างนุ่มนวล ข้าวเม่าเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง แวบแรกเขาคิดจะเบือนหน้าหนี แต่ริมฝีปากของชายหนุ่มเหมือนมีมนต์ เดี๋ยวหนักหน่วงเหมือนเรียกร้อง เดี๋ยวหยอกเอินเหมือนยั่วเย้า แต่แล้วกลับเปลี่ยนเป็นความเร้าร้อน อย่างที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน เด็กหนุ่มหลับตาลงช้าๆ มือเล็กวางบนอกเสื้อราคาแพง จะผลักออกก็ได้ แต่เขากลับกำมันไว้แน่น ริมฝีปากอ่อนนุ่มคลายออก เปิดทางให้อีกฝ่ายเข้ามาตักตวงความหอมหวาน
"คุณชอบผม" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแผ่ว หลังจุมพิตหวานจบลง
ข้าวเม่ากะพริบตาช้าๆ หยดน้ำใสกลิ้งผ่านแก้ม เขาชอบฟ้ากว้างจริงๆ ชอบจนเจ็บปวดไปทั้งใจ แต่ชายหนุ่มเป็นนายจ้าง เขามีสิทธิ์อะไรไปชอบอีกฝ่าย
"ข้าวเม่า!" ชายหนุ่มเอ่ยอย่างตกใจ แล้วรีบเช็ดน้ำตาให้เขา "อย่าร้องไห้ครับ ผมขอโทษ ผมเสียใจ ผมไม่ควรบังคับคุณ ผมกลับก็ได้"
"อย่าไป" เขายกมือประคองใบหน้าขาว แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากสวย แม้รู้ว่าปลายทางจะเจ็บปวด แต่ความเสน่หาช่างเย้ายวน