สามีใจร้ายเราจะหย่ากันเมื่อไหร่ดี

ตอนอยู่ไม่เห็นค่า ตอนบอกลาก็อย่ามาง้อ
................
เช้าไปส่งลูก หาข้าวให้สามีกิน ดูแลแม่ผัว
สายซักผ้า เตรียมอาหารกลางวัน ตากผ้า เก็บผ้า พับผ้า
ตกเย็นทำอาหาร ไปรับลูก สอนการบ้าน พาลูกเข้านอน เล่านิทาน โอ๋ลูก คุยกับลูก
ระหว่างวันรับมือกับแม่ผัวขี้โวยวาย ด่าทอ อคติ เกลียดชัง
แบกรับภาระเลี้ยงลูกที่กำลังซนยิ่งกว่าลิงทั้งสองคนเพียงลำพัง
ทั้งยังต้องอดทนกับความท็อกซิกของมือที่สามที่แอบชอบสามี
เหนื่อยใจกับความใจอ่อน ดีกับคนทั่วโลก เก่งแต่กับเมียของสามีเฮงซวย

หลังอดทนกับชีวิตการเป็นภรรยาผู้แสนดี
สายรุ้งพบว่าสิ่งที่ได้ตอบแทนกลับมามีแค่
คำต่อว่ากับสายตาตำหนิ กับความรู้สึกเหนื่อยสายตัวแทบขาด

ทำดีแค่ไหน พยายามเท่าไหร่ รวิภาสก็ไม่เคยเห็นค่าเธอ
ซ้ำยังปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นหยามเธอโดยที่เขาไม่คิดจะทำอะไรเลย

กระทั่งอุบัติเหตุร้ายแรงเปลี่ยนชีวิตของสายรุ้งไปอย่างสิ้นเชิง
หญิงสาวหลงลืมช่วงเวลาของชีวิตคู่ห้าปี กลับไปเป็นโสด อยู่ในโหมดไม่มีผัว

งานนี้สารวัตรรวิภาสถึงกับงานงอก เมื่อเพิ่งสำเหนียกได้
การไม่มีเมีย เป็นทุกขเวทนาอย่างแสนสาหัส
และการง้อเมีย เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยทำมาก่อน
ส่วนสายรุ้งที่เพิ่งได้สัมผัสกับความสบายก็ถามเขาว่า
'เราจะหย่ากันเมื่อไหร่ดีคะ'



ตัวอย่างกรุบกริบ

"ถึงพี่จะจำไม่ได้ แต่ว่ามันน่าจะมีแบบสัญชาตญาณป่ะ เขาเรียกสัญชาตญาณ หรือความคุ้นเคยอะไรแบบนี้น่ะ คุ้นว่าคนนี้เคยใกล้ชิดสนิทสนมอะไรแบบนี้น่ะ ไม่คุ้นบ้างเลยเหรอ"

สายรุ้งนิ่งไปชั่วขณะ พย่าามทบทวนความรู้สึก

"ก็รู้สึกคุ้นเหมือนกันนะ"

"นั่นไง แสดงว่าพี่ก็น่าจะจำได้เร็ว ๆ นี้แหละมั้งว่าเป็นเมียคุณสารวัตรเขา"

"แต่ว่านะ.." สายรุ้งแปลกใจขึ้นมาอย่างหนึ่ง ในความคุ้นเคยมันมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ด้วย "คือพี่ก็รู้สึกคุ้นเคยกับพี่รวิ แต่ว่าในความคุ้นเคยมันก็มีความรู้สึกแบบว่า ..." สายรุ้งนึกถึงตอนเธอมองหน้ารวิก่อนเขาจะพาลูกกลับบ้านหลังจากรู้ว่าเธอจำอะไรไม่ได้

"แบบว่า.." ต้นอ้อรอฟัง คิดว่ามันคงเป็นอะไรที่โรแมนติกแบบว่าแม้คนรักจะจดจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้ แต่ยังจำความรู้สึกรัก ความปรารถนา และยังมีแรงดึงดูดระหว่างกันอะไรแบบนั้น

"เหนื่อย .." สายรุ้งสรุปแล้วถอนหายใจ

"หะ อะไรนะ" ต้นอ้อไม่เข้าใจ

"พี่รู้สึกว่าอยู่กับคนนี้แล้วเหนื่อยน่ะ"
#แนวหย่าร้างตามง้อจ้า
#ดราม่าแต่มีความน่ารักของต้าวแฝดมาช่วย
#ซื้อผ่านเวบถูกกว่าค่ะ