ทะลุมิติมาช่วยพระชายาแก้แค้น

สายฝนกระหน่ำซัดสาดลงมาบนลานดินของจวนตระกูลหลิน ราวกับฟ้ารั่วเพื่อชะล้างกลิ่นคาวโลหิต ทว่ามันกลับไม่อาจลบเลือนภาพความโหดเหี้ยมที่สลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของ หลินซูเยว่ ได้เลย

"อึก... อื้อ..."

เสียงครางแผ่วเบาด้วยความทรมานของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้นสลับกับเสียงแส้หนังเส้นหนาที่ฟาดลงบนแผ่นหลังจนเสื้อผ้าขาดวิ่น โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักผสมกับน้ำฝน นัยน์ตาของหลินซูเยว่เบิกกว้าง ร่างกายเล็กๆ ของนางถูกบ่าวชายร่างกำยำสองคนกดให้คุกเข่าอยู่กับพื้น ทำได้เพียงมองมารดาบังเกิดเกล้าถูกโบยตีต่อหน้าต่อตา

"ท่านพ่อ! ท่านแม่ไม่ได้ทำ! ท่านแม่ถูกใส่ร้าย! ได้โปรดหยุดมือเถอะเจ้าค่ะ!"

ซูเยว่กรีดร้องจนเสียงแหบแห้ง พยายามตะเกียกตะกายไปเบื้องหน้า แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมีเพียงสายตาเย็นชาและรังเกียจเดียดฉันท์จากชายผู้เป็นบิดาคหบดีหลินผู้หูเบา และรอยยิ้มเยาะหยันอย่างผู้ชนะจากฮูหยินเอกและบุตรสาวของนางที่ยืนหลบฝนอยู่บนระเบียงเรือน

‘วางยาพิษสามี’ คือข้อกล่าวหาทมิฬที่คนเหล่านั้นยัดเยียดให้มารดาของนางที่เป็นเพียงอนุภรรยาไร้ทางสู้

ขวับ! เพียะ!

แส้สุดท้ายฟาดลงมา พร้อมกับร่างของมารดาที่แน่นิ่งไป นัยน์ตาที่เบิกค้างของแม่จ้องมองมาที่ซูเยว่เป็นครั้งสุดท้าย... ก่อนที่ลมหายใจจะดับสูญ

"ท่านแม่...!!!"

เสียงร้องไห้โฮของหลินซูเยว่ขาดหายไปในสายลม ฝนยังคงตกหนัก แต่หัวใจของนางได้ตายตามมารดาไปแล้วในวันนั้น นางก้มหน้าลงกับพื้นดิน ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลริน พร้อมกับคำสาบานที่สลักลึกในกระดูก

‘หากมีโอกาสสักครั้ง ข้าจะทำให้พวกท่านพินาศย่อยยับไม่ต่างกัน!’

เวลาผ่านไปหนึ่งปี... ความแค้นยังคงอยู่ แต่ฐานะของหลินซูเยว่ในจวนกลับยิ่งตกต่ำลงราวกับสิ่งของไร้ค่า นางถูกกลั่นแกล้งสารพัด จนกระทั่งวันหนึ่งที่ริมสระบัวหลวง

"นังสาวใช้ชั้นต่ำ ลงไปเก็บฝักบัวเดี๋ยวนี้!"

เสียงแผดกร้าวของบุตรสาวฮูหยินเอกดังขึ้น พร้อมกับการผลักไส ผลัวะ! ร่างของสาวใช้คนสนิทที่พยายามปกป้องซูเยว่พลัดตกลงไปในสระน้ำลึก เสียงตบตีน้ากระจายดังสนั่น พร้อมกับร่างของสาวใช้ที่ค่อยๆ จมลงเพราะว่ายน้ำไม่เป็น

"ช่วยด้วย... คุณหนู... ช่วย..."

ด้วยสัญชาตญาณ หลินซูเยว่ไม่ได้รีรอ นางกระโดดพรวดลงไปในน้ำทันที หญิงสาวใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยุงร่างสาวใช้ขึ้นฝั่งได้อย่างปลอดภัย ทว่าร่างกายที่ผอมบางและอ่อนแอจากการถูกทารุณมาเป็นปีกลับหมดสิ้นเรี่ยวแรง ขาของนางเริ่มเป็นตะคริว

ร่างของหลินซูเยว่ค่อยๆ ดิ่งดิ่งลงสู่ก้นสระ สายตาของนางมองผ่านผืนน้ำขึ้นไป เห็นภาพพี่สาวต่างแม่ยืนหัวเราะชอบใจอยู่บนฝั่งอย่างเลือดเย็น

‘ข้ากำลังจะตาย... ตายไปทั้งที่ยังไม่ได้ล้างแค้นให้ท่านแม่อย่างนั้นหรือ?’

‘ไม่... ข้าไม่ยอม...!’

ความเย็นเยียบของสายน้ำกัดกินก้อนเนื้อในอก ลมหายใจสุดท้ายหลุดลอยเป็นฟองอากาศ พร้อมกับดวงตาที่ปิดลงในความมืดมิด

เฮือก!!!

หลินซูเยว่สะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นสะท้านพลางสำลักเอาอากาศเข้าปอดอย่างบ้าคลั่ง สองมือรีบคว้าสะเปะสะปะไปทั่ว ก่อนจะพบว่านางไม่ได้อยู่ใต้น้ำอันหนาวเหน็บ ทว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงไม้หลังเก่าในเรือนนอนซอมซ่อของตนเอง

"คุณหนู! คุณหนูฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ! บ่าวตกใจแทบแย่"

เสียงใสๆ ที่คุ้นเคยทำให้ซูเยว่หันขวับไปมอง สตรีที่ยืนอยู่ข้างเตียงคือสาวใช้คนสนิทที่จะเพิ่งจมน้ำ แล้วนางลงไม่ช่วย... ทว่าตอนนี้นางกลับไร้รอยขีดข่วน ซูเยว่รีบลุกขึ้นคว้ากระจกทองเหลืองบานเก่ามาส่อง ภาพสะท้อนคือใบหน้าของนางในวัยที่ยังดูอ่อนเยาว์กว่าตอนที่ตายไปหนึ่งปี

"วันนี้... วันที่เท่าไหร่ ปีอะไร" ซูเยว่เอ่ยถามเสียงสั่น

เมื่อสาวใช้เอ่ยตอบ ดวงตาของหลินซูเยว่ก็พลันเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

นางย้อนเวลากลับมา... ย้อนกลับมาในอดีตเมื่อหนึ่งปีก่อน!

และที่สำคัญที่สุด อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่มารดาของนางจะถูกใส่ร้ายเรื่องวางยาพิษ! และตอนนี้มารดาของนาง... ยังมีชีวิตอยู่!

หลินซูเยว่กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความหวาดกลัวในดวงตาเลือนหายไป แปรรูปเป็นประกายไฟแห่งความแค้นที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง นางเหยียดยิ้มเย็นชาที่มุมปากพลางพึมพำกับตัวเอง

"ในเมื่อสวรรค์ประทานโอกาสนี้มาให้... ชาตินี้ ข้าจะไม่อ่อนแออีกต่อไป แผนการชั่วช้าของพวกเจ้า ข้าจะเป็นคนทำลายมันเอง และข้า... จะพาท่านแม่ออกมาจากขุมนรกแห่งนี้ให้ได้!"

ขณะเดียวกัน ‘เซี่ยจิ่งหราน’ ซีอีโอและนักวางแผนกลยุทธ์หนุ่มวัย 29 ปีจากศตวรรษที่ 21 ชายหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จแต่กลับต้องมาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถยนต์

"ที่นี่... ที่ไหน... กองถ่าย... งั้นหรือ..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ก่อนที่เปลือกตาจะปิดลงอีกครั้งและหมดสติไปอย่างสมบูรณ์...