แด่รักในห้วงอารมณ์สุนทรีย์ (Aesthetic Emotion)

"แด่รักที่ผลิบาน... ในอารมณ์แห่งสุนทรียศาสตร์"



ศิลปะที่ว่าเลิศเลอ ก็ยังสู้รอยยิ้มของเธอที่ผลิบานราวกับดอกไม้ไม่ได้เลย



ใจบอกว่าไม่ควรเข้าใกล้ แต่เจอกันทีไรใจเจ้ากรรมมันก็หวั่นไหวทุกที



เฟย์ มีภาวะบกพร่องทางการอ่าน หลังจากพยายามอย่างยากลำบาก เธอได้รับอนุญาตจากคุณพ่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้สำเร็จ

เธอชอบงานศิลปะ จึงเข้าคณะที่พอจะใช้ความสามารถที่มีให้เกิดประโยชน์ แต่งานศิลปะที่ว่าชอบที่สุดในชีวิต ความรู้สึกกลับไม่ลึกซึ้งเท่ากับการได้เห็นใบหน้าของ 'ใครบางคน' ที่พบกันโดยบังเอิญจากอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ

สายตาเย็นชา อ่านไม่ออกคู่นั้น จ้องเธอนิ่ง ๆ อย่างไม่วางตา บางทีก็ทำเธอหงุดหงิด บางครั้งก็ทำเธอคิดถึงแทบคลั่ง

เฟย์คิดว่าเขาเป็นคนแปลก ถึงจะตัวหอมเหมือนวูดดี้กับซีตรัส หน้าตาหล่อเหลาเอาการราวกับเทพพระเจ้าปั้นแต่งมาเป็นอย่างดี มีกลิ่นอายเข้าถึงยาก แม้จะเห็นเขาอยู่ไกล ๆ แต่ก็มีบางอย่างที่ทำหัวใจของเธอกระตุกวูบไหวได้ทุกครั้ง

พอความรู้สึกหวั่นไหวไหลบ่าราวกับว่าอีกฝ่ายรับรู้ความคิดของเธอ ถึงได้ขยับเข้าใกล้พอให้เอื้อมถึง แต่เมื่อใดที่เธอเอื้อมมือหวังจะไขว่คว้า เขากลับถอยออกไปราวกับกำลังเล่นกับใจและความรู้สึกของเธอเสมอ

"พี่จูบเฟย์ทำไมคะ"

จูบทำไม ในเมื่อเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน

เพราะอะไร ทำไม ยังไงเหรอ คำถามนั้นวนเวียนอยู่ในหัวหลายวินาที

ดวงตากลมโตเกือบด้วยของเหลวสีใสยังจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบที่ชวนให้หงุดหงิดใจอยู่เสมอเพื่อรอคำตอบ

ทำไมเขาถึงได้จูบเธอกันนะ เพราะบรรยากาศพาไป หรือสายลมอ่อน ๆ ที่พัดมา กลิ่นบุหรี่ที่เขาเพิ่งสูบไปคละคลุ้งในบรรยากาศ หรือเป็นเพราะเขาอยากปลอบใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่

แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่ได้คำตอบ...

"..."

เธอนึกว่าจะได้คำตอบของการกระทำไร้ที่มาที่ไปของเขาบ้าง แต่เงียบใส่ไม่พอ ยังลุกและเดินหนีเธอไปดื้อ ๆ ไม่มีแม้แต่คำบอกลาใด ๆ อย่างกับเป็นความตั้งใจอยากหนีของเขาตั้งแต่แรก ปล่อยเธอเคว้งคว้างกับความว่างเปล่า งงงันกับจูบอุ่นซ่านทั้งหัวใจ

น้ำตาคิดว่าแห้งเหือดไปแล้วกลับพรั่งพรูออกมา

อาการเจ็บที่อกแปลบ ๆ นั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น หรือเพราะถูก 'จูบ' จากคนที่ไม่มีใจให้กันแน่




ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะคะ หวังว่าจะชอบกันค่ะ