แค่ที่ปรึกษาเหรอ (วะ)

"เมื่อคำว่า 'เพื่อนสนิท' กลายเป็นข้ออ้างของความเห็นแก่ตัว และเธอคือ 'ที่ปรึกษา' ที่ถูกสาปให้ทำได้แค่ส่งเขาไปหาคนอื่น... เรื่องราวของ 'แพรว' กับลูปความเจ็บปวดที่ยาวนานถึง 5 ปีท่ามกลางความหวังลมๆ แล้งๆ สุดท้ายเธอจะยอมจมดิ่งและพังทลายลง หรือจะกล้าก้าวข้ามเส้นขนานนี้เพื่อกลับมารักตัวเอง?"

"ที่ผ่านมา... ที่เราคุยกันทุกวัน ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด... สำหรับไทป์ เราเป็นอะไรกันเหรอ?" แพรวถามออกไปแล้ว เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่รอคอยคำตอบ

ไทป์หยุดชะงัก ช้อนในมือของเขาวางลงช้าๆ รอยยิ้มที่เคยสดใสเริ่มจางหายไปแทนที่ด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังจนแพรวใจหาย เขามองเธอด้วยสายตาที่ดูเอ็นดู เหมือนมองน้องสาวคนหนึ่ง

"แพรว..." เขาเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความชัดเจน "แพรวคือเพื่อนที่ดีที่สุดของผมนะ ผมดีใจนะที่มีแพรวอยู่ข้างๆ แบบนี้... ผมมีความสุขมากเวลาที่ได้คุยกับแพรว เพราะผมรู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แพรวจะเข้าใจผมที่สุด"

"แต่ว่า..." แพรวพยายามจะพูดต่อ

"เราเป็นเพื่อนกันแบบนี้ดีที่สุดแล้ว... ไม่ใช่เหรอ?" ไทป์ตัดบทด้วยประโยคที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเธอ "ผมไม่อยากเสียแพรวไป ถ้าเราคบกันแล้ววันหนึ่งเราเลิกกัน ผมคงต้องเสียเพื่อนที่รู้ใจที่สุดในชีวิตไป ซึ่งผมคงทำใจไม่ได้"