คุณหนูสายลับกับพยัคฆ์ตาบอด

สายฝนต้นสารทฤดูโหมกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคากระเบื้องจวนโหวราวกับเสียงรัวกลองรบ บรรยากาศรอบกายเยือกเย็นสลัวราง มีเพียงแสงจากโคมไฟมงคลสีแดงชาดที่สั่นไหวไปตามแรงลมพัดผ่านร่องหน้าต่าง ราวกับดวงตาของอสูรกายที่กำลังจับจ้อง

ภายในห้องหออันกว้างขวาง... กลิ่นกำยานมงคลหอมอบอวล ทว่ากลับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย

ซ่งอวี่หนานนั่งนิ่งอยู่บนเตียงวิวาห์ ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงปักลวดลายยวนยางคู่ มือเรียวบางที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกว้างกำแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว นิ้วมือของนางสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของเข็มพิษ 3 เล่ม ที่ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียนในตะเข็บแขนเสื้อ

ดวงตาคู่สวยหลังม่านผ้าสีแดงไม่ได้มีความตื่นตระหนกหรือเอียงอายของเจ้าสาวป้ายแดงเลยแม้แต่นิด แววตาของนางนิ่งสนิท ทอดมองไปยังเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษที่นั่งอยู่หลังโต๊ะอาหารมงคลห่างออกไป

เขาคือ หย่งหนานโหว แม่ทัพไร้พ่ายผู้เก่งกล้า ชายผู้ที่เคยเป็นที่ยำเกรงไปทั่วทั้งหล้า... ทว่าบัดนี้ เขากลับเป็นเพียงคนพิการที่ดวงตาทั้งสองข้างถูกคาดทับด้วยผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์

ข่าวลือว่ากันว่า พิษร้ายจากสนามรบทำให้เขาไม่เพียงแต่สูญเสียดวงตา แต่ยังสูญเสียกำลังภายในและกลายเป็นคนวิปลาส อารมณ์ร้ายฉุนเฉียว

"ฮูหยิน..." น้ำเสียงทุ้มต่ำ แผ่วเบา และแหบพร่าดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มขยับตัวอย่างเชื่องช้า มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากคมดาบพยายามคลำทางหาจอกสุราอย่างยากลำบาก ท่าทางที่ดูไร้พิษสงและน่าเวทนานั้น ทำให้คนมองรู้สึกหดหู่

หากเป็นสตรีอื่น คงรีบเข้าไปปรนนิบัติด้วยความสงสาร

ทว่าซ่งอวี่หนานกลับลอบเหยียดริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยภายใต้ผ้าคลุมหน้า สัญชาตญาณของนักฆ่าที่ถูกฝึกมาในเงามืดกำลังร้องเตือน... จังหวะการหายใจที่ราบเรียบเกินไป ท่วงท่าการขยับไหวที่สอดประสานกับเสียงฝนอย่างพอดิบพอดี

'ชายคนนี้... กำลังแสดงละคร'

ขณะที่นางขยับกายเตรียมจะลุกขึ้นไปทำหน้าที่ฮูหยินผู้ปรนนิบัติสามีตาบอดตามแผนการที่วางไว้ ลมพายุระลอกใหญ่ก็พัดกระแทกหน้าต่างห้องหอให้เปิดออกอย่างแรง!

สายลมหนาวเหน็บหอบเอาละอองฝนสาดเข้ามาในห้อง โคมไฟมงคลดับวูบลงในทันตา... ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความมืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบจากภายนอกที่แปลบปลาบเข้ามาเป็นระยะ

ในเสี้ยววินาทีแห่งความมืดนั้นเอง ซ่งอวี่หนานสัมผัสได้ถึงกระแสลมสายหนึ่งที่พุ่งตรงมาทางนางด้วยความเร็วที่มนุษย์ทั่วไปไม่มีทางทำได้!

นางยกมือขึ้นกันตามสัญชาตญาณ เข็มพิษในมือเตรียมซัดออกไป ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ขยับ ข้อมือของนางกลับถูกมือหนาอันทรงพลังราวกับคีมเหล็กคว้าเอาไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนนางแทบหลุดเสียงคราง ร่างของอวี่หนานถูกกดลงกับฟูกเตียงหนานุ่มอย่างรวดเร็ว

กลิ่นอายสังหารอันเข้มข้นที่ไม่ควรมีในตัวคนพิการ อบอวลอยู่เหนือร่างของนาง!

“เจ้าเป็นใคร? ใครส่งเจ้ามา?” เสียงทุ้มต่ำที่เคยแหบพร่าเมื่อครู่ บัดนี้กลับราบเรียบ เยือกเย็น และเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่ทำให้คนฟังต้องสั่นสะท้าน ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวแก้มของนาง ผ้าผูกตาซับน้ำหมึกสีขาวของเขายังคงปิดแน่น แต่ซ่งอวี่หนานกลับรู้สึกเหมือนมีดวงตาพยัคฆ์คู่หนึ่งกำลังจ้องลึกเข้ามาในวิญญาณผ่านผ้าผืนนั้น

ซ่งอวี่หนานหัวใจกระตุกวูบ แต่รอยยิ้มเย็นเยียบกลับผุดขึ้นที่มุมปากใต้ผ้าคลุมหน้าที่หลุดลุ่ย

'หย่งหนานโหว... ท่านไม่ได้ตาบอดจริงๆ สินะ'