ซูเหมียวภรรยานายทหารและมารดาสองแฝดยุค 1980

"ยังจะมาทำหน้าเด๋อด๋าอยู่อีก ฉันบอกให้ลุกขึ้นมา ล้มแค่นี้ทำเป็นสำออยแกล้งตาย คิดว่าฉันจะกลัวหรือไง ถ้าเธอไม่ลุกไปซักผ้าวันนี้ ก็ไม่ต้องกินข้าว" นางจางชี้หน้าด่าลูกสะใภ้ด้วยความโมโห
ซูเหมียวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความเจ็บปวดที่ศีรษะ เธอค่อยๆ พยุงร่างอันหนักอึ้งของตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้แข็งๆ ขาเตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะหักลงมาได้ทุกเมื่อ
"แม่คะ ฉันลุกแล้วค่ะ" ซูเหมียวตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบพลัน พยายามปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์