กลศึกหุบเขาเร้นลับ: หมากพลิกฟ้าของพี่ชายหน้าตาย เล่ม 4

มู่หรงเทียนหยุดฝีเท้าลง พลางเหลียวหน้ามามองบุตรชายด้วยรอยยิ้มมาดหมาย แววตาของเขามิได้โกรธเกรี้ยวอีกต่อไป ทว่ากลับฉายชัดถึงความเจ้าเล่ห์ของนายทัพที่มองเห็นหมากตัวสำคัญกำลังเติบโต

"ดี! สมเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า! เจ้าคิดจะใช้พู่กันบัณฑิตมาต่อรองเกียรติยศให้แม่ของเจ้างั้นรึ? ข้าจะรอดูว่าปัญญาของเจ้าจะคมกล้าพอที่จะงัดง้างกับอำนาจทหารของข้าได้จริงหรือไม่..." มู่จงเทียนเว้นจังหวะ ก่อนจะยื่นคำขาดที่หน่วงหนักดุจขุนเขา "แต่อย่าให้ข้าต้องรอนานนัก ข้าให้เวลาเจ้าอีกไม่เกิน 7 ปี... ภายในเจ็ดปีนี้ หากเจ้ามิอาจก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในราชสำนักเพื่อพิสูจน์ค่าของตนเองได้ ข้าจะถือว่าคำกล่าวอ้างของเจ้าเป็นเพียงลมปาก และเมื่อนั้นข้าจะส่งเกี้ยวไปรับแม่ของเจ้ากลับเข้าจวนในฐานะฮูหยินรองตามที่ข้าต้องการ และคนทั้งสำนักเมฆาพิสุทธิ์ก็ต้องรับผิดชอบในความเขลาของเจ้าไปพร้อมกัน!"

แม่ทัพใหญ่สะบัดชายเสื้อเดินจากไปพร้อมกับเสียงเกราะโลหะที่กระทบกันดังสะท้อนกึกก้องไปตามทางเดิน ทิ้งความกดดันที่ยาวนานถึงเจ็ดปีไว้เบื้องหลัง ทหารองครักษ์ติดตามออกไปจนสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงัดที่ปกคลุมห้องรับรอง