ใครว่าข้าเป็นดอกบัวขาว

นิยายภาคน้องสาว ของ ลั่วเหม่ยจือ ( ใครว่าข้าเป็นแสงจันทร์ขาว )

ใคร ๆ ก็มองว่านางเป็นเด็กน่ารักใสซื่อ ว่านอนสอนง่าย จะมีสักกี่คนที่รู้ ว่าภายใต้หน้ากากไร้เดียวสานั่น ซ่อนตัวตนเช่นไรเอาไว้

ใบหน้าหล่อเหลาของอู่ไท่หลางเริ่มมีริ้วบาง ๆ พาดผ่านหน้าผาก เขาพยายามระงับโทสะด้วยการเบือนหน้าหนี
ดวงตากลมโตของนางมองเขาทึ่มทื่อ ลั่วเจียวเจียวราวกับไม่รู้อารมณ์คนตรงหน้า ยังเอ่ยต่อไปอีกว่า "ก็ท่านไม่ยอมบอกชื่อ ข้าไม่รู้จะเรียกอย่างไรนี่เจ้าคะ"
อู่ไท่หลางรู้สึกรำคาญเต็มทน เขาตอบกลับไปเสียงเยียบเย็น
"ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็เรียกนายท่านเถิด" พูดแล้วเขาก็คร้านจะสนใจนางอีก ยกชาขึ้นมาจิบเพื่อบดบังโทสะ
"นายท่าน? ฟังดูห่างเหินยิ่ง เปลี่ยนเป็น ท่านพี่..."
พรวด! "แค่ก ๆ" "อ่า" สามเสียงนี้เกิดขึ้นทันทีที่คำว่าท่านพี่หลุดออกจากปากของนาง อีกทั้งเสียงเหล่านั้นยังมาจากคนหลายคนอย่างพร้อมเพรียง
เสียงแรกคืออู่ไท่หลางเพิ่งจะพ่นน้ำชาออกจากปาก เสียงที่สองคือเสียงของเหอกงกงสำลักน้ำลาย ส่วนเสียงที่สามเป็นเสียงของไป๋เยี่ยกับเหล่าองครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่
ส่วนผู้ก่อเหตุนั่งกะพริบตาปริบ ๆ ครั้นเห็นว่าไม่มีคนช่วยเขาเช็ดน้ำที่เปียก ลั่วเจียวเจียวก็รีบลุกไปช่วยเช็ด อู่ไท่หลางจะห้ามก็ห้ามไม่ทันเสียแล้ว กลิ่นหอมจากชายแขนเสื้อของนางโชยมาแตะจมูก พร้อมกับชายแขนเสื้อข้างนั้นเข้ามาแนบแก้มและริมฝีปาก
"ท่านพี่ ท่านลุง นายท่าน ให้ข้าช่วยนะเจ้าคะ" แขนของนางแตะลงบนใบหน้าเขาจนแทบไม่เว้นช่องว่าง อู่ไท่หลางไม่มีโอกาสได้ดุด่า สุดท้ายก็มีโทสะกระชากแขนรั้งร่างเล็กเข้ามาหา ร่างของเจียวเจียวเสียหลักมานอนคว่ำหน้าอยู่บนตักของเขา
ก้นของนางลอยเด่น ในสายตาของอู่ไท่หลาง เขารู้สึกว่ามันน่าตีมาก ไวเท่าความคิด เขาก็ฟาดฝ่ามือลงไปจริง
เสียงฝ่ามืออันใหญ่โตแข็งแรงของอู่ไท่หลางฟาดลงบนก้นกลมกลึงอวบอิ่มฉาดหนึ่ง เสียงก้องไปทั่วห้องอันเงียบสงัด ราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้องอย่างไรอย่างนั้น
"อ๊า" เจียวเจียวตกใจจนร้องเสียงหลง
ครานี้นางตกใจจริง คิดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าลงมือหนักเพียงนี้ ตั้งแต่โตมาจนป่านนี้ นางเพิ่งเคยถูกคนตีก้นเป็นครั้งแรก
อู่ไท่หลาง ตาแก่บ้า คอยดูนะ ท่านต้องรับผิดชอบข้า ฮึก!
เจียวเจียวบริภาษในใจไม่ยั้ง หากแต่ทั้งร่างกลับนอนหมดแรง นางแสร้งฟุบหน้าสะอึกสะอื้นบนขาของเขา
อู่ไท่หลางเองก็ตกใจ แต่ลงมือไปแล้ว เขาทำอันใดไม่ได้ ต้องโทษนางที่ยั่วโทสะเขาเอง อู่ไท่หลางปลอบคนไม่เป็น เขาจึงนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น
เจียวเจียวเห็นว่าเขาไม่จัดการอันใดเสียที นางก็ผุดลุกขึ้นไปนั่งซบอกเขาร้องไห้ ทั้งร่างของอู่ไท่หลางพลันแข็งค้าง ไม่รู้ว่าจะวางมือวางไม้เอาไว้ตรงไหน
ร่างนุ่มนิ่มสะอื้นฮึกราวกับมีใครตาย "ทะ..ท่าน ฮึก... ท่านตีข้า" นางเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตเปียกชุ่มไปด้วยน้ำแลดูทั้งน่าสงสารระคนน่ารังแก "คนใจร้าย ท่านต้องรับผิดชอบ"
"ไม่ใช่ว่าเจ้ารนหาที่เองหรือ! ยังไม่ลุกออกไปอีก!"
"ไม่ ข้าจะไม่ไปไหน ฮือ ๆ"
"ลั่วเจียวเจียว!" อู่ไท่หลางกัดฟันกรอด "เจ้ากำลังทดสอบความอดทนของข้า!"
ลั่วเจียวเจียวกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ยังคงซุกหน้าบนอกเขาส่งเสียงออดอ้อนยิ่งกว่าเดิม "ไม่ใช่นะเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากให้ท่านรับผิดชอบข้าเท่านั้น"
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ