เล่ห์รักเสน่หา

บ่าวไพร่ลือกันให้ทั่วว่านางมิงาม จิตใจหยาบช้า มีดีแต่เพียงเป็นลูกหลานออกญา กิริยามิน่าเชยชม เห็นทีแม่หญิงคงขึ้นคานเสียกระมัง

"ข้าล่ะอยากรู้เสียจริง ชายใดจักโชคร้ายได้หญิงปากร้ายอย่างแม่หญิงมณีไปเป็นเมีย"

"พูดไปเถิดมึง หากแม่หญิงได้ยินเลือดกบปากมึงแน่อีสาย"

"สาธุเจ้าพระคุณเอ๋ย กูเชื่อว่าแม่หญิงมีบุญวาสนา หากแต่รอเพลาเพียงเท่านั้น มึงรู้แก่ใจ แม่หญิงหาได้ชายตามองผู้ใดไม่ แม่หญิงถือศักดิ์เสียยิ่งกว่าสิ่งใด ครั้นก่อนเอ่ยปากบอกออกญาท่านจักยอมขึ้นคานเสียให้ได้"

"กูกลัวเสียจริงอีวาด กูกลัวหากสิ้นวาสนาออกญาท่านแม่หญิงจักลำบาก"

"เรื่องนั้นคงสุดแล้วแต่วาสนาของแม่หญิง"

นางเกิดในเรือนไม้ใหญ่มีลาภ มีศักดิ์มีศรี มีวาสนาเหลือล้น แรกลืมตาเปรียบดั่งเพชรเม็ดงามของออกญาท่าน แม่หญิงมณี นางเปรียบดั่งเพชรเม็ดงามรามมณี ผู้ใดกันเล่าจักได้เชยชม