ข้าไม่อยากเป็นฮองเฮา ข้าจะเป็นจอหงวน

เสียงกลองรัวสนั่นและเสียงประทัดดังยาวเหยียดไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวง ขบวนแห่ของ ‘จอหงวน’ คนใหม่ช่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ บุรุษในชุดคลุมสีแดงสดปักลายเมฆมงคลควบอยู่บนหลังม้าสีขาวปลอด ใบหน้าหมดจดงดงามราวกับหยกสลักนั่นสะกดสายตาผู้คนจนตรอกแทบแตก หญิงสาวนับร้อยต่างโยนผ้าเช็ดหน้าและดอกไม้เข้าใส่ด้วยความหลงใหล

ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้หมวกผ้าทรงสูงและรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยนที่ประดับอยู่บนใบหน้านั้น... เซี่ยหลิงอิน กำลังลอบหลั่งเหงื่อเย็นเฉียบจนแผ่นหลังเปียกชุ่ม

‘พี่ใหญ่... ท่านไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันแน่!’ หลิงอินกรีดร้องในใจ นัยน์ตากลมโตคู่สวยฉายแววกังวลที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิด

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ก่อนการสอบรอบสุดท้ายจะเริ่มขึ้น เซี่ยหลิงอวี่ พี่ชายฝาแฝดของนางหายตัวไปอย่างเป็นปริศนา ทิ้งไว้เพียงรอยเลือดจางๆ และจดหมายข่มขู่ตระกูลเซี่ย หากตระกูลเซี่ยไร้ผู้สืบทอด อำนาจในราชสำนักย่อมสั่นคลอน และโทษทัณฑ์ของการหนีการสอบหน้าพระที่นั่งคือการเนรเทศทั้งตระกูล

เซี่ยหลิงอิน บุตรีของเสนาบดีที่ถูกกำหนดให้ต้องแต่งงานกับรัชทายาทเพื่ออำนาจทางการเมือง แต่นางไม่อยากเข้าสู่วังหลังที่เต็มไปด้วยการเข่นฆ่า ประกอบกับพี่ชายฝาแฝดของนางหายตัวไปอย่างปริศนาก่อนการสอบขุนนาง

ในเมื่อสถานการณ์ที่มืดแปดด้าน หลิงอินที่เติบโตมากับการแอบอ่านตำราเล่มเดียวกับพี่ชาย จึงต้องตัดสินใจกระทำการอย่างคนเสียสติ... นางหยิบแถบผ้าขาวมารัดทรวงอกจนแน่น รวบผมขึ้นสูง และก้าวเข้าสู่ตำหนักหน้าพระที่นั่งในฐานะบุรุษ!

นางแค่ตั้งใจจะสอบให้ผ่านเพื่อรักษาหน้าตระกูล ไม่คิดเลยว่าฎีกาแก้ปัญหาภัยแล้งที่นางเขียนด้วยความแค้นเคืองพวกขุนนางกังฉิน จะไปถูกตาต้องใจ หรงเยี่ยน รัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ จนพระองค์ทรงตบโต๊ะและแต่งตั้งให้นางเป็นจอหงวนอันดับหนึ่งด้วยพระองค์เอง!

“ใต้เท้าเซี่ย... ไท่จื่อ (รัชทายาท) มีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ที่ตำหนักบูรพา”

เสียงขันทีชราปลุกหลิงอินให้ตื่นจากภวังค์ ขบวนแห่สิ้นสุดลงแล้ว และตอนนี้นางกำลังยืนอยู่หน้าประตูตำหนักอันเคร่งขรึม หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวราวกับกลองรบ นางสูดหายใจลึก ปรับท่าทางให้ผ่าเผยเยี่ยงบุรุษก่อนจะก้าวเท้าเข้าไป

ภายในตำหนัก กลิ่นเครื่องหอมกำยานอบอวล บุรุษในฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองลายนกเฟิ่งหวงประทับนั่งอยู่หลังโต๊ะอักษร พระพักตร์คมคายราวกับรูปสลัก ทว่านัยน์ตาเรียวยาวคู่นั้นกลับคมปลาบและเย็นชาจนน่าขนลุก... หรงเยี่ยน รัชทายาทผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาด

“กระหม่อม เซี่ยหลิงอวี่ ถวายบังคมไท่จื่อ ขอพระองค์ทรงพระเจริญยิ่งยืนนานพะยะค่ะ” หลิงอินคุกเข่าลง ดัดเสียงให้ทุ้มต่ำและนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

หรงเยี่ยนไม่ได้สั่งให้นางลุกขึ้น พระองค์เพียงแต่จ้องมองขุนนางใหม่ตรงหน้าด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ สายตาคมกริบคู่ตวัดมองตั้งแต่ช่วงไหล่ที่ดูแคบกว่าบุรุษทั่วไป ลำคอระหงที่ไม่มีลูกกระเดือกเด่นชัด จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานที่ซีดเผือดลงเล็กน้อย

“เซี่ยหลิงอวี่...” สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้าๆ “ฎีกาของเจ้าเขียนได้ดี ดุดัน เฉียบขาด ราวกับคนที่ผ่านโลกมามาก แต่เหตุใดตัวจริงของเจ้า... ถึงดูอ้อนแอ้นบอบบางราวกับสตรีในห้องหอเช่นนี้?”

คำตรัสประโยคเดียว ทำเอาหลิงอินรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมากลางกระหม่อม!

“หรือว่า...” หรงเยี่ยนลุกขึ้นจากแท่นประทับ ก้าวเดินลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าของนางทีละก้าว แรงกดดันจากจักรพรรดิหนุ่มทำให้หลิงอินแทบหายใจไม่ออก พระองค์โน้มพระวรกายลงมาจนลมหายใจอุ่นเป่ารดที่ข้างหู “...ตระกูลเซี่ยคิดว่าข้าตาบอด ถึงได้ส่งคนอื่นมาหลอกลวงเบื้องสูง?”

มือหนาของรัชทายาทเอื้อมมาจับที่คางของนาง บังคับให้สบตาคู่นั้นดวงตาของหรงเยี่ยนเต็มไปด้วยความระแวงและจับผิด ขณะที่หลิงอินรู้ดีว่า หากนางก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียวในห้องนี้ ไม่ใช่แค่นางที่จะตาย... แต่ตระกูลเซี่ยทั้งหมดจะถูกประหารเก้าชั่วโคตร!

นางจะเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือของว่าที่ฮ่องเต้ ผู้แสนเย็นชาคนนี้ได้อย่างไร ในเมื่อเก้าอี้ฮองเฮานางก็ไม่อยากนั่ง แต่เก้าอี้ขุนนางที่นั่งอยู่ตอนนี้... ก็พร้อมจะเปลี่ยนเป็นแท่นประหารได้ทุกเมื่อ!