มนุษย์คนพิเศษในดงพวกหิวกระหาย 3

"เห่อ! .." ร่างบางของคุณหนูผมทองทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม พร้อมถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สิบของวัน แขนบางยกขึ้นก่ายหน้าผากบ่งบอกว่ามีเรื่องทุกข์ใจ

"การถอนหายใจมันสนุกมากหรือไง พี่ถึงได้ถอนหายใจออกมาไม่ยอมหยุด มันน่ารำคาญนะ"

"รำคาญก็ออกไปสิ เธอเข้ามาในห้องของฉันเองไม่ใช่เหรอ เข้ามาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตด้วย แวมไพร์ที่บอกว่าตัวเองเป็นชนชั้นสูง ไร้มารยาทขนาดนี้เลยหรือไง"

"พี่เป็นอะไร" เสียงเรียบนิ่งของคุณหนูผมขาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงนอนเอ่ยถาม โดยที่พยายามควบคุมอารมณ์ของตนเอาไว้ เพราะตอนนี้เจ้าของห้องดูอารมณ์ไม่ดียิ่งกว่า "แทนตัวเองว่าพี่สิ ตอนนี้อยู่กันสองคนไม่ใช่เหรอ"

"เอลิน่า.. เธอไปกัดคอคนอื่นมาหรือเปล่า นักเรียนหญิงผมทองที่คล้ายกับฉัน" ดวงตาคมสีครามหันมองคุณหนูข้างเตียงนอน จ้องมองเหมือนพยายามคาดคั้นจะเอาคำตอบ "วันนี้ฉันไปที่ห้องพยาบาลมา ฉันเจอนักเรียนหญิงที่ถูกแวมไพร์ที่พิเศษกว่าแวมไพร์ทั่วไป กัดคอบาดเจ็บมาหลายคนเลย คนที่ทำให้นักเรียนพวกนั้นต้องเจ็บตัว..คือเธอใช่มั้ย เอลิน่า"

ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ แต่พอเอลิน่าเอ่ยพูดขึ้นมา เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องพยาบาลมันก็ย้อนกลับเข้ามาในความจำพอดี นักเรียนหญิงที่ถูกแวมไพร์ที่พิเศษกว่าแวมไพร์ทั่วไปกัด ฉันนึกถึงคนอื่นไม่ได้เลย สัญญาที่ให้กันไว้เธอคงลืมมันไปหมดแล้ว เพราะเอลิน่าคนนี้ไม่ใช่เอลิน่าที่ฉันรู้จัก

"กัดคอใคร ..แล้วพี่ไปที่ห้องพยาบาลทำไม ในเวลาแบบนี้พี่ต้องอยู่ที่ห้องพักสิ ถึงจะปลอดภัย..ไปอยู่ในที่แบบนั้นอยากตายนักหรือไง"

"..แล้วเธออยากให้พี่ตายหรือเปล่า ถามอยู่นั่นแหละว่าอยากตายหรือไง ถ้าพี่บอกว่าใช่.. เธอจะให้พี่ตายหรือเปล่า" ประโยคคำถามที่เหมือนกับการตอกย้ำ ทำเอาคุณหนูผมขาวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมือเรียวจะยื่นออกมาตรงหน้า..เหมือนอยากสัมผัสกายรุ่นพี่คนสวย "จะทำอะไร พี่ถามก็ตอบสิ เธออยากให้พี่ตายนักใช่มั้ย ถ้าไม่มีพี่ เธอคงมีความสุขมากสินะ"