ล้างรัชศก

เมื่อก่อน นางไม่เคยรู้สึกสิ่งใด
แต่บัดนี้…

‘ความอ่อนหวานนั้นไม่เป็นธรรมชาติ...’
‘ความเอาใจใส่…เกินพอดี…’
‘เหตุใดในอดีต ข้าถึงไม่เคยสงสัยเลย…?’

หว่านหรงมองอีกฝ่าย สายตาค่อย ๆ นิ่งลงอย่างช้า ๆ ก่อนจะดึงมือตนออกอย่างสุภาพ

‘พอแล้ว…’

หว่านหรงหลุบตาลง นางไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป
เมื่อได้ย้อนมา ‘เกิดใหม่’ นางก็พลันตาสว่าง

ชาติก่อน…

ความไว้เนื้อเชื่อใจของนาง ทำให้นางสูญเสียทุกสิ่ง
สูญเสียชื่อเสียง สูญเสียครอบครัว และสุดท้าย…กระทั่งชีวิต

จนต้องใช้ปิ่นปักลงกลางอก
เพื่อจบเรื่องราวอันน่าอัปยศนั้นด้วยมือของตน

ความตายหนึ่งครั้ง…
มากพอจะสอนให้นางรู้แล้วว่า คนที่ทำร้ายเราได้ลึกที่สุด
มักมิใช่ศัตรูที่ดูร้ายกาจ

หากแต่เป็นคนที่นางไม่เคยคิดจะระวัง!