หออาชาไนย : พ่อค้าความตาย | กำเนิดกายทิพย์ (เล่ม 5)

"เด็กเทพหรือเด็กต้องสาป…"

"เคยถามตัวเองหรือยังว่า นับตั้งแต่วันที่พวกคุณลืมตาดูโลก มีใครบ้างต้องรับเคราะห์เพราะพลังนั้น?" เสียงของเพียรดังกังวานไปทั่วลานม้าสนาม

‘หอฝึกอาชาไนย’ แห่งนี้ รวบรวมทั้งผู้ฝึกเวทธรรมดา ผู้มีสำนักหนุนหลัง และเหล่า ‘ผู้สูงศักดิ์’ ซึ่งถือกำเนิดมาพร้อมพลังเหนือมนุษย์…

เมื่อเด็กเทพใช้สายเลือดและชาติกำเนิดข่มผู้ฝึกธรรมดา เพียรจึงพลิกคำยกย่องอันสูงส่งให้กลายเป็นตราประทับที่น่าสมเพช

พวกเขาคือผู้ได้รับพรจากสวรรค์
หรือว่าเป็นเพียงแค่เด็กต้องสาป
ที่ถูกหออาชาไนยเรียกมาดัดสันดานกันแน่?

แต่คำถากถางนั้น มิได้ออกมาจากเด็กที่ไม่รู้จักคำสาป…

เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทุกคืนเดือนดับ เพียรต้องทนรับความเจ็บปวดจากสิ่งที่ฝังรากอยู่ภายในวิญญาณ ขณะที่เวทมนตร์ คาถา และของวิเศษทำได้เพียงประคับประคอง มิอาจเข้าถึงต้นตอ

‘พระอริยะ’ รูปหนึ่ง จึงพาเด็กชายกลับมาหาสิ่งธรรมดาที่สุด
และนั่นคือ… "ลมหายใจ สติ และปัญญา"

เพียรต้องใช้เจตจำนงสร้าง "กายทิพย์" ขึ้นจากความว่างเปล่า เปลี่ยนความคิดให้กลายเป็นร่างกายและอาวุธ เพื่อต่อสู้กับคำสาปภายใน ‘สวนแห่งจิต’ ของตนเอง

ขณะเดียวกัน ขลุ่ยไม้เพียงหนึ่งเลาได้กลายเป็นเครื่องฝึกทำให้เด็กชายรู้จักควบคุมลมหายใจ เปลี่ยนร่างกายให้เป็นภาชนะ และเปลี่ยนท่วงทำนองให้กลายเป็นทางเดินของลมปราณ

หลายปีต่อมาหมายเรียกจากหออาชาไนย ได้นำเพียรเข้าสู่ลานม้าสนาม…
คำพูดของเขาทำให้เหล่าผู้สูงศักดิ์เดือดดาล
แต่กลับทำให้ผู้ฝึกธรรมดาเริ่มเงยหน้าขึ้น

มันเปลี่ยนความขัดแย้งทางความคิด ให้กลายเป็นการตัดสินบนลานประลอง
เพราะบนลานม้าสนาม ไม่ยอมรับคำกล่าวอ้างใด นอกจากผลของการต่อสู้…

ระหว่าง ‘เด็กเทพ’ พลังพิเศษติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด
กับ ‘เด็กธรรมดา’ ที่สร้างพลังขึ้นด้วยสองมือของตน
ผู้ใดจะแข็งแกร่งกว่ากัน?

_______________________________

[ ระดับพลัง ]

- สร้างภาชนะ
- บ่อน้ำตาน้ำ
- ลอกบึง
- ดุจคลอง
- บรรจบแม่น้ำ
- พบสมุทร
- ดุจเทพ

--[ แฟนตาซีไทยร่วมสมัย | นิยายชุด 12 ภาค เขียนจบแล้ว ]--