สยบรักจอมเย็นชาของจวนแม่ทัพ

จากเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงดูโดยหมอหญิง เพราโชคชะตาทำให้นางได้ก้าวเข้าสู่จวนแม่ทัพอันสูงส่ง และในตอนนั้นเอง เซียวเหมิงเหมิงได้พบกับจอมเย็นชาที่มองมายังนางด้วยสายตาแปลกๆ
นับแต่นั้นเขาก็เอาแต่ตามติดและกลั่นแกล้งนางเมื่อยามที่ลับตาคน ทว่าแทนที่หญิงสาวจะโกรธ แต่หัวใจกลับเต้นแรงเมื่อต้องอยู่ใกล้ชายหนุ่ม แต่เพราะฐานะที่ต่างกัน ทำให้หญิงสาวไม่ฝันอาจเอื้อมที่จะได้อยู่เคียงข้างเขา
นางยอมจากไปเพื่อจบทุกสิ่ง ทว่ามู่หนานเยียนที่ไม่เคยให้สตรีใดเข้าใกล้ กลับตามติดนางเป็นเงา หวังให้หญิงสาวอยู่ข้างกายตนไปตลอดชีวิต

*******************

"ปล่อยข้านะ!" ร่างบางส่งเสียงร้องเบาๆ พยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการ ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม
"ร้องให้ดังกว่านี้สิ...ให้ข้างนอกได้ยินทั้งหมด" มู่หนานเยียนกระซิบใกล้หู
"บางทีการสมรสครั้งนี้ อาจมีสองคู่ที่ต้องแต่งงาน เจ้าลองคิดดูผู้คนจะมองแม่บุญธรรมของเจ้าอย่างไร" ร่างบางหุบปากทันที
แน่นอน...หากมีคนเห็นทั้งสองพัวพัน ชื่อเสียงของนางจักต้องเสื่อมเสีย และผู้คนจักต้องตราหน้าว่านางและมารดากำลังเกาะเกี่ยวสองพ่อลูก เพื่อผลักดันตนเองให้มีฐานะและอำนาจ...จากนี้คงเดินเงยหน้าในเมืองหลวงไม่ได้
เซียวเหมิงเหมิงไม่อยากให้เกิดเรื่องเช่นนั้น ไม่ใช่เพราะนางกลัวชื่อเสียงของตนเองจะแปดเปื้อน แต่เพราะนางไม่อยากให้มารดาของตนต้องเสียหน้ามากไปกว่านี้
"ข้ายอมแพ้ คุณชายใหญ่ ท่านปล่อยข้าเถอะ" น้ำเสียงหญิงสาวอ่อนลง ยอมจำนนต่อเขาอีกครั้ง
ชายหนุ่มเหลือบมองใบหน้างามที่ปลายจมูกเชิดรั้นนั้น แม้จะเอ่ยยอมแพ้...แต่ท่าทางก็ยังดูไม่ยินยอมอยู่ดี เขาอยากจะบีบจมูกเล็กๆ นั้นจริงๆ แต่ก็ต้องห้ามใจเอาไว้
ร่างสูงปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ เซียวเหมิงเหมิงรีบถอยห่างจากชายหนุ่ม รีบจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่ และไม่กล้ามองหน้าเขาอีก
มู่หนานเยียนเดินไปยังหน้าต่างที่เข้ามาก่อนหน้านี้ หยิบกล่องใบใหญ่ที่ซ่อนไว้ออกมา
"นี่ของเจ้า" ชายหนุ่มยื่นกล่องใบใหญ่ให้หญิงสาว
เซียวเหมิงเหมิงรับมาด้วยสีหน้างุนงง มองกล่องในมืออย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ชายหนุ่มจะกลั่นแกล้งสิ่งใดตนเองอีก กล่องนี้ค่อนข้างเบาและมีกลิ่นหอมของดอกโม่ลี่โชยออกมา
"นี่คืออะไร" หญิงสาวมีสีหน้าหวาดระแวง
"เปิดดูสิ" ชายหนุ่มตอบสั้นๆ
เซียวเหมิงเหมิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปิดกล่องออก ภายในมีชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่ดูสวยงาม ผ้าเนื้อนุ่ม ปักลายดอกบัวอย่างประณีต มีเครื่องประดับหยกเข้าชุดวางอยู่ด้านข้าง...ร่างบางตะลึงงันไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเขาจะนำอาภรณ์ชุดใหม่มาให้นาง
"ทำไมถึง..."
"ตอนนี้เจ้าเป็นคนตระกูลมู่แล้ว อย่าแต่งกายซอมซ่อเหมือนขอทานออกไปข้างนอก...ข้าอาย" น้ำเสียงเย็นชาทำหญิงสาวร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้า...ความรู้สึกอบอุ่นที่พึ่งบังเกิด ดับมอดลงทันที ร่างบางเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยสายตาเคืองโกรธ
"ท่าน...!" นางไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าเขา
มู่หนานเยียนยิ้มเยาะ ก่อนจะหันหลังให้นาง กระโดดออกไปทางหน้าต่างอย่างว่องไว