Friend Zone วิศวะตัวร้ายพ่ายรักเพื่อนสนิท

ที่กูทำเป็นเมิน....เพราะกูหึงมึงจนจะบ้าตายอยู่แล้วไงฟองดาว....กูเกลียดเวลาเห็นมึงไปยิ้มให้ไอ้หน้าจืดนั่น กูเกลียดที่มึงทำท่าเหมือนจะเดินจากกูไป... กูมันปากหมา กูมันซึน กูมันไม่ดีเองกูยอมรับ ...
...หึงสิฟองดาว แสดงอาการออกมาหน่อย... ทิศเหนือร่ำร้องในใจ


ทว่า ฟองดาวกลับทำเพียงแค่ก้มหน้ามองจานข้าว มือบางที่จับช้อนสั่นเทาเล็กน้อยก่อนที่เธอจะพยายามควบคุมมันให้เป็นปกติ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก ภาพของทิศเหนือ ชายหนุ่มผู้สูงส่ง ราวกับเจ้าชายในฝัน ยืนคู่กับดาวคณะที่สวยและรวยเพียบพร้อมอย่างริสา มันเป็นภาพที่ถูกต้องและเหมาะสมที่สุดแล้ว... เหมาะสมกว่าเธอร้อยเท่าพันทวี



"เย็นนี้ไปทานข้าวกับริสานะคะ เหนือสัญญากับริสาไว้แล้วว่าจะไปฉลองวันเกิดย้อนหลังให้ริสาที่ร้านรูฟท็อปหรูริมแม่น้ำ" ริสาออเซาะทิศเหนือ ด้วยเสียงหวานออดอ้อนเขา


"อืม ได้สิ"

ทิศเหนือตอบตกลงทันที คำตอบของเขาไม่ได้เกิดจากความสิเน่หาในตัวริสาเลยแม้แต่น้อย แต่เขาต้องการ 'ประชด' คนตัวเล็กตรงหน้าที่ทำตัวนิ่งเฉยราวกับไม่มีความรู้สึก

"จริงเหรอคะ! เหนือน่ารักที่สุดเลย" ริสากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ก่อนจะหันไปเยาะเย้ยฟองดาวด้วยสายตาผู้ชนะ


"งั้นเย็นนี้ริสาไปรอที่รถของเหนือนะคะ บายค่ะทุกคน"


เมื่อริสาเดินจากไป บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เงียบสนิทราวกับป่าช้า สิงหาที่นั่งเคี้ยวข้าวอยู่เงียบๆ ถึงกับวางช้อนลงแล้วมองหน้าทิศเหนือด้วยสายตาเอือมระอา


"ไอ้เหนือ... มึงควงยัยริสาทั้งที่มึงไม่ได้ชอบเขาเนี่ยนะ? มึงทำเพื่ออะไรวะ" สิงหาถามตรงๆ ตามประสาคนขวานผ่าซาก


"เรื่องของกู" ทิศเหนือตอบเสียงแข็ง ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปที่ฟองดาว

ฟองดาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับปั้นรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดวงตากลมหม่นแสงแต่พยายามส่งประกายยินดี

"ดีจังเลยนะเหนือ... พี่ริสาสวยและก็น่ารักมาก เหมาะกับเหนือที่สุดเลย ยินดีด้วยนะที่เดตราบรื่น" ฟองดาวพูดประโยคนั้นออกไป ทั้งที่ข้างในใจของเธอกำลังหลั่งเลือด น้ำตาแทบจะไหลออกมาแต่ต้องสะกดกั้นไว้สุดชีวิต


แกร๊ก!


ปากกาในมือของทิศเหนือถูกหักครึ่งด้วยแรงมือของเขาเอง ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัดที่ฟองดาวผลักไสเขาให้ผู้หญิงคนอื่นอย่างหน้าตาเฉย


"เออ! เหมาะสมก็ดีแล้ว! พวกมึงแดกข้าวกันไปเหอะ กูไปละ!" ทิศเหนือสบถลั่น ก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากโรงอาหารด้วยอารมณ์บูดบึ้งขั้นสุด


คินต์และธันวาได้แต่ถอนหายใจยาว คินต์หันมามองฟองดาวที่บัดนี้ขอบตาปริ่มไปด้วยหยาดน้ำตาใสๆ แต่เธอก็ยังคงฝืนยิ้ม


"ฟอง... ถ้าเจ็บ ทำไมไม่บอกมันไปตรงๆ วะ" คินต์ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"เราไม่มีสิทธิ์หรอกคินต์..." ฟองดาวตอบเสียงแผ่ว น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนโต๊ะหินอ่อน

"เราเป็นแค่เด็กทุน เป็นแค่ลูกแม่ค้าส้มตำ ทิศเหนือเขาอยู่สูงเกินไป... สูงจนเราเอื้อมไม่ถึงหรอก ให้เขาได้เจอคนที่คู่ควรน่ะ ดีที่สุดแล้ว" ฟองดาวได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมตัวเองที่เกิดมาต้อยต่ำเกินไป


เพื่อนๆ ทั้งสามคนได้แต่นั่งมองด้วยความเวทนาและหนักใจ คนหนึ่งก็ปากแข็งประชดประชันประหนึ่งคนซึนแต่อีกคนก็เจียมเนื้อเจียมตัวจนยอมหักใจตัวเอง ความรักของเพื่อนสนิทคู่นี้... ดูท่าว่าจะเป็นมหากาพย์ที่สร้างแผลเป็นให้หัวใจของทั้งสองฝ่ายลึกขึ้นทุกที