สภาปักษา: มหากวีนิพนธ์ซูฟีที่ทรงอิทธิพลและงดงามที่สุดเรื่องหนึ่งของโลก (Bird Parliament)

ท่ามกลางผืนฟ้าอันไร้ขอบเขตของวรรณกรรมโลก มีบทกวีบางเรื่องที่นอกจากจะเป็นงานศิลปะทางภาษาแล้ว ยังเป็นการเดินทางของจิตวิญญาณ ที่พาผู้อ่านก้าวลึกเข้าไปสู่การค้นหาความหมายของชีวิต ความจริง และการรู้จักตนเอง และ สภาปักษา (Bird Parliament) ของ อัตตาร์แห่งนิชาปูร์ ก็คือหนึ่งในมหากวีนิพนธ์เช่นที่ว่านั้น
นี่คือบทกวีซูฟีอันยิ่งใหญ่ที่เปล่งประกายข้ามกาลเวลามานานหลายศตวรรษ งดงามดุจตำนาน ลุ่มลึกราวความฝัน และเต็มไปด้วยปรัชญาชีวิตที่ยังคงสะเทือนใจมนุษย์ในทุกยุคสมัย เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อเหล่านกทั่วโลกมารวมตัวกันเพื่อออกตามหาราชาผู้แท้จริงของตน "ซีมุร์ก" นกในตำนานผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งความจริงสูงสุด ทว่าการเดินทางครั้งนี้ภายนอกแม้จะเป็นการเดินทางผ่านภูเขาและทะเลทราย แต่ภายในนั้นเป็นการเดินทางผ่านความกลัว ความหลง ความยึดติด และเงามืดภายในจิตใจของตนเอง นกแต่ละตัวล้วนเป็นภาพแทนของมนุษย์ ผู้ที่ปรารถนาความจริง แต่กลับหวาดหวั่นต่อการสูญเสียสิ่งที่ตนยึดถือ
อัตตาร์เล่าเรื่องผ่านบทสนทนา นิทานเปรียบเปรย และถ้อยคำอันเปี่ยมมนตร์เสน่ห์ ทุกหน้าของบทกวีเต็มไปด้วยปัญญาแห่งซูฟีที่ชวนให้ผู้อ่านใคร่ครวญว่า แท้จริงแล้วมนุษย์กำลังแสวงหาอะไรในชีวิต ความรักคืออะไร การปล่อยวางคืออะไร และเหตุใดเราจึงต้องเผชิญความทุกข์ก่อนจะเข้าถึงความจริงบางอย่าง
หนึ่งในความงดงามที่สุดของ สภาปักษา เรื่องนี้ คือการใช้ "นก" เป็นภาพแทนจิตวิญญาณมนุษย์ได้อย่างลึกซึ้งยิ่ง นกบางตัวติดอยู่กับความทะนง บางตัวหวาดกลัวต่อความสูญเสีย บางตัวหลงใหลในความสุขชั่วคราว ขณะที่บางตัวเหนื่อยล้าจนไม่กล้าออกเดินทาง ความอ่อนแอทั้งหมดนี้ล้วนเป็นภาพสะท้อนของมนุษย์ผู้ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากตนเองได้ แต่ยิ่งการเดินทางดำเนินไป บทกวีก็ยิ่งเปิดเผยความจริงอันงดงามและสะเทือนใจว่า สิ่งที่มนุษย์แสวงหาอยู่เสมอนั้น อาจมิได้อยู่ไกลเกินเอื้อมเลย แต่ซ่อนอยู่ภายในหัวใจของตนมาโดยตลอด เพียงแต่มนุษย์ต้องกล้าสูญเสีย "ตัวตนเดิม" เสียก่อน จึงจะมองเห็นมันได้อย่างแท้จริง
สภาปักษา จึงเป็นกระจกเงาแห่งจิตวิญญาณ ที่สะท้อนทั้งความงดงามและความเปราะบางของมนุษย์ ผ่านภาษากวีอันวิจิตร ลุ่มลึก และเปี่ยมด้วยจินตภาพเหนือจริงราวบทเพลงจากอีกโลกหนึ่ง และเมื่อผู้อ่านเดินทางไปพร้อมกับเหล่าปักษาจนถึงหน้าสุดท้าย ผู้อ่านอาจค้นพบว่า การแสวงหาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ อาจคือการเดินทางกลับมาพบความจริงภายในตนเอง ซึ่งเฝ้ารออยู่เงียบงันมาโดยตลอด