พลิกชะตาชายาจำเป็น

ทันใดนั้น ขบวนเสด็จอันหรูหราของฉีอ๋องและพระชายาก็เคลื่อนผ่านเข้ามาพอดี ผู้คนต่างคุกเข่าหมอบกราบอวยพรให้พระชายาที่เวลานี้กำลังอุ้มพระโอรสตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักอยู่บนตัก โดยมีฉีอ๋องคอยประคองโอบไหล่ด้วยความรักใคร่สุดหัวใจ

ทุกคนต้องก็พากันจ้องมองรวมถึงหนิงอ้ายที่เงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นเช่นกัน... สติที่เคยเลอะเลือนกลับคืนสู่ภาวะปกติอย่างไม่น่าเชื่อเพราะภาพพี่สาวที่นางเคยอิจฉา ที่บัดนี้อยู่บนจุดสูงสุดของชีวิต มีพร้อมทั้งเกียรติยศ และสวามีที่รักยิ่ง และบุตรชายผู้สืบทอดราชวงศ์

พระชายาหนิงเฟิ่งเหลือบสายตาลงมาเห็นร่างอันน่าสมเพชของน้องสาวที่อยู่ข้างทางพอดี นางจดจำเค้าหน้าของน้องสาวต่างบิดาได้ทันที ทหารพยายามไล่นางไป แต่พระชายากลับออกคำสั่งไม่ให้ทหารจับกุมหรือไล่นาง สั่งให้ปล่อยนางเอาไว้เช่นเดิม นางอยากจะยืนอยู่ตรงนั้นก็ให้นางยืนไป ในแววตาของพระชายาหนิงเฟิ่งมิได้แสดงอาการโกรธแค้นใด ๆ แววตาของพระชายามีเพียงความนิ่งสงบ ไม่มีความโกรธเคืองหรือชิงชังใด ๆ อีก เพราะเห็นว่าหนิงอ้ายได้รับบทเรียนจนเกินพอแล้ว

" ผิงผิง มอบเงินให้ทหารไปซื้ออาหารมาให้นาง แล้วก็สั่งให้หาคนพานางไปดูแล หาเสื้อผ้าใหม่ให้นางด้วย ค่าใช้จ่ายก็จัดการเสียให้เรียบร้อย เงินที่จะใช้เลี้ยงดูนางและค่าจ้างคนดูแลให้ไปรับที่จวนอ๋อง เจ้าบอกพ่อบ้านให้จัดการดูแลเรื่องนี้ให้เปิ่นหวางเฟยด้วย ให้เลี้ยงดูนางไปจนตลอดชีวิตของนาง "

นางสั่งสาวใช้คนสนิทเบา ๆ เพราะอย่างไรนางก็คือพี่สาว แม้จะไม่เคยได้รับความเคารพจากน้องสาวเช่นหนิงอ้าย เลย แต่เวลานี้ หนิงอ้ายตกต่ำจนแทบจะไม่เป็นผู้คนแล้ว ถือว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเลิกแล้วต่อกัน เมื่อสั่งการสาวใช้คนสนิทที่กำลังไปจัดการทุกอย่างตามรับสั่งของนางแล้ว ก็หันมาพูดกับสวามีต่อจากนั้น

" ท่านพี่เพคะ... อากาศเริ่มเย็นแล้ว พวกเรากลับจวนกันเถิดเพคะ ลูกจะหนาวเอาได้" พระชายาหันไปยิ้มให้ฉีอ๋องอย่างสดใส

"ตามใจเจ้าทุกอย่าง พระชายาของข้า" ฉีอ๋องจุมพิตที่ขมับนางอย่างอ่อนโยน เขายิ่งรักนางเพราะนางเป็นคนที่มีจิตใจดีงาม ซึ่งเขาเองก็เห็นประจักษ์ด้วยตาของตนเอง ก่อนจะสั่งให้ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านร่างของหญิงบ้าข้างถนนไป โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองอีก

ส่วนหนิงอ้ายทรุดตัวลงคุกเข่าลงบนพื้นหิมะที่เย็นเฉียบ นางเพียงเฝ้ามองขบวนรถม้าเคลื่อนจากไปอยู่เพียงลำพังท่ามกลางสายตาเวทนาของฝูงชน...และเมื่อทหารซื้ออาหารมาแล้ว ก็นำมาวางไว้ตรงหน้านาง พร้อมกับบอกให้นางกินเสีย หนิงอ้ายพยักหน้ารับคล้ายจะฟังความรู้เรื่อง

" พี่หญิงของข้าไปแล้วหรือ " นางเงยหน้าถามทหารคนนั้นพลางชี้มือไปที่รถม้า แต่ทหารดุนางว่า

" บังอาจนัก นั่นคือพระชายาในฉีอ๋อง มิใช่เพื่อนเล่นหรือกระทั่งญาติของเจ้าสักหน่อย พระชายามีเมตตาให้ข้านำเงินไปซื้ออาหารมาให้เจ้า แล้วก็จะมีคนพาเจ้าไปเลี้ยงดู พระชายาคงจะสงสารและเวทนาเจ้า จึงจะออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดเพื่อจ้างคนเลี้ยงดูเจ้าไปจนตลอดชีวิต เจ้าควรจะซาบซึ้งในน้ำพระทัย มิใช่จะไปตีเสมอท่านเช่นนี้ " ทหารคนนั้นบอกกับนาง แล้วก็เดินจากไปทันที

หนิงอ้ายนิ่งอึ้งไปนานกับสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน จนในที่สุดนางก็ก้มลงหมอบกราบตรงหน้า คล้ายจะสำนึกบุญคุณของพี่สาวที่เวลานี้สถานะต่างกับนางจนมิอาจจะกล้านับเป็นญาติได้อีก หนิงอ้ายยิ้มออกมาบาง ๆ ด้วยริมฝีปากที่แตกระแหงเพราะขาดน้ำ นางยกถุงอาหารและกระบอกน้ำดื่มที่ทหารผู้นั้นวางไว้ให้ตรงหน้าขึ้นมาจ้องมอง น้ำตาของนางไหลรินลงมาช้า ๆ หยดลงบนห่ออาหารในมือ พลางก้มศีรษะลงกราบกับพื้นอีกครั้ง เพื่อเป็นการขออภัยพี่สาวและก็ขอบคุณที่ยังคงเมตตาน้องสาวที่ชั่วช้าเช่นนาง เวลานี้กรรมตามสนองคนที่คิดแย่งชิงและทำลายชีวิตผู้อื่นอย่าสาสม บัดนี้ชะตากรรมของนางได้สิ้นสุดลงในนรกบนดินอย่างสมบูรณ์แล้ว และนางก็ยอมรับชะตากรรมนี้แต่โดยดี ลาก่อนพี่สาวของข้า หนิงซวงพึมพำเบา ๆ กับตนเอง น้ำตาของนางยังคงรินไหลลงมาไม่ขาดสาย