ชีวันได้หวนคืน

เรื่อง ชีวันได้หวนคืน
โดย ปกเกศ

***********************************************************

"เจ้าน้อยหมดทางหนีแล้ว..." บุรุษที่มาพร้อมกับกองกำลังของคนหนุ่มอาวุธครบมือกล่าวยังมิทันจบ เสียงขยับตัวของคนด้านหลังพ่อเสือก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ

มิมีผู้ใดคาดคิดว่าสตรีที่ ‘หมื่นวรวงศ์’ พามาด้วยในยามนี้ จักกำลังจ่อปืนเตรียมพร้อมลั่นไกหลังจากก้าวเข้าประชิด

คลิก!

ความเย็นจากโลหะปลายกระบอกปืนที่พ่อเสือเป็นผู้มอบให้กับนางด้วยตนเองเรียกรอยยิ้มมุมปากจากบุรุษที่ในยามนี้ถูกสตรีร่างบอบบางนำปืนมาประชิดหัว

เพียงแค่นางลั่นไก...ลมหายใจของเขาก็คงถูกพรากไป

"ปล่อยเจ้าน้อยไปเถิดเจ้าค่ะ"

ท่ามกลางความตื่นตะลึงระคนลังเลของเหล่าชายชาตินักรบ ที่ผ่านสนามศึกกันมาหลายสนาม บุรุษที่ถูกจ่อปืนในระยะประชิดกลับส่งเสียงหัวเราะเบาๆ

ความเงียบที่แสนกดดันยังคงปกคลุมทั่วบริเวณเมื่อยังมิมีผู้ใดเคลื่อนไหว...

ทว่าท่ามกลางบรรยากาศเหล่านั้นเสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความเยาะเย้ยของพ่อเสือกลับยิ่งสลักเข้าไปยังหัวใจของสตรีที่ยังคงประคองอาวุธที่อยู่ในมือเอาไว้มิให้มันสั่นไหว

ท่าทีภายนอกของนางช่างไร้ใจ...

ทว่าภายในผู้ใดเล่าจะรู้ว่ากำลังร่ำร้องคำขออภัย

"ที่แท้...แม่ก็เลือกแล้ว"

บุรุษที่มิคิดหวาดกลัวความตายลากสายตาคู่คมของตนเองกลับมาสบตากับสตรีใจกล้าข้างกาย

ยามนี้เขาได้คำตอบแล้ว

ว่าใจนางเลือกผู้ใด...

"ให้คนของหมื่นท่านวางธนูลงเสีย..."

ธนูที่ถูกนำขึ้นมาเตรียมพร้อมถูกสั่งให้ปลดมันลงเมื่ออาวุธร้ายแรงทรงพลังกว่าในมือของนางกำลังจ่อบริเวณขมับด้านขวาของพ่อเสือ

"หากมิสั่งให้วางเล่า แม่จักลงมือกับฉันอย่างนั้นหรือ"

สีหน้าของ ‘แม่ปิ่น’ ย่ำแย่มากกว่าเดิมเมื่อเห็นแล้วว่าบุรุษที่กำลังถูกปืนจ่อมิได้คิดจะหวาดกลัวความตาย

เมื่อเขายังคงมองท้าทายผู้มีอาวุธร้ายแรงอยู่ในมือราวกับกำลังวัดใจว่าผู้ใดจะ ‘ไร้ใจ’ ได้มากกว่ากัน

ชั่ววูบหนึ่งแววตาคู่คมที่เคยเป็นประกายคมกล้าอย่างบุรุษที่เกิดมาท่ามกลางความรักจากผู้คนไหววูบราวกับกำลังความเจ็บปวดจากการถูกหักหลัง ก่อนมันจะค่อยๆ เลือนหายเมื่อได้ฟังคำตอบจากปากของสตรีที่ยืนอยู่มิไกล

แลปืนของตนที่มอบไว้ให้ก็กลายเป็นอาวุธชิ้นสำคัญในการนำมาต่อรอง...

"ฉัน...มิได้คิดใคร่เอาชีวิตผู้ใด"

คำตอบของแม่ปิ่นเรียกเสียงหัวเราะจากบุรุษที่กำลังถูกใช้เป็นข้อต่อรองให้คนจากฝั่งพชรวดีศรีสุพรรณภูมิปล่อยเจ้าน้อยของเวียงพระบางผู้มีศักดิ์เป็น ‘องค์ประกัน’ กลับไป

บุรุษที่เกิดมามิเคยแพ้พ่ายให้แก่ผู้ใด แต่ยอมอยู่เฉยให้สตรีบอบบางผู้หนึ่งใช้ตนเองเป็นตัวประกันเพื่อต่อรองให้บุรุษอีกคนปลอดภัยยังคงรออยู่ว่าสตรีไร้ใจจะทำสิ่งใดได้บ้างเพื่อความปลอดภัยของเจ้าน้อยเขมินทร์

"แต่แม่ปิ่นกำลังเอาชีวิตฉันต่อรองอยู่"

"ขอเพียงหมื่นท่านยอมปล่อยเจ้าน้อยกลับไป"

น้ำเสียงของคนกล่าวสั่นไหวเมื่อเห็นแววตาผิดหวังจากบุรุษที่ยังคงยืนนิ่งมิคิดดิ้นรนให้ตนเองได้หลุดพ้นจากปลายกระบอกปืน

การยืนเผชิญหน้ากันเช่นนี้ย่อมทำให้ใจของสตรีที่พยายามปลอบตนเองคราแล้วคราเล่าว่าจะทำทุกอย่างให้เจ้าน้อยเขมินทร์ได้กลับแผ่นดินมาตุภูมิเริ่มกรีดร้อง

ภายในใจของนางมิใคร่ยินยอมให้ตนเองได้รับสายตานี้จากบุรุษตรงหน้า...แต่ทางเลือกมีมิมาก เมื่อการหวนคืนมาตุภูมิครานี้ของเจ้าน้อยเขมินทร์คือความหวัง

เป็นความหวังเดียวของชาวเวียงพระบางที่จะได้ถูกปลดปล่อยเจ้าน้อยที่มีศักดิ์และสิทธิ์ในการนั่งเมืองมิใช่ทรราชที่อาจหาญช่วงชิงไป

"รักมากเลยหรือ"

ไร้คำตอบใดจากปากของแม่ปิ่น...เมื่อสตรีที่ถูกถามมิอาจปล่อยให้พ่อเสือจับเจ้าน้อยเขมินทร์กลับไปรับโทษที่พระนครได้ รวมถึงมิอาจจะบอกความจริงทุกอย่างออกไป

"รักมากถึงขั้นลืมสิ้นว่าบุรุษที่แม่กำลังคิดจะเอาชีวิตมันรักมันถนอมแม่มากเพียงใด..."


************************************