บันทึกแค้นหมอหญิงพิษร้าย

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปนเปไปกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกบัวหลวงในสระหลังจวน มู่เสวี่ยเอ๋อร์ นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นศิลาเย็นเยียบ ร่างกายที่เคยสง่างามในฐานะอัจฉริยะแพทย์หญิงแห่งยุค บัดนี้กลับถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ข้อมือและข้อเท้าทั้งสองข้างถูกตัดเส้นเอ็นด้วยกระบี่คมกริบ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักนองพื้น ดุจดั่งภาพวาดอเวจีที่น่าสยดสยอง

“ฟู่...จิน...หรง...”

เสียงแหบพร่าเค้นออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ดวงตาที่เริ่มพร่ามัวจับจ้องไปยังบุรุษในชุดขุนนางสีม่วงเข้มผู้สูงส่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ข้างกายของเขาคือ หลินโรวเอ๋อร์ หญิงแพศยาที่กำลังเกาะแขนสามีของนางด้วยท่าทางอ่อนช้อย ใบหน้าหน้าซื่อใจคดนั้นประดับด้วยรอยยิ้มหยันสะใจ

“เสวี่ยเอ๋อร์ อย่ามองข้าด้วยสายตาเคียดแค้นเช่นนั้นเลย” ฟู่จินหรง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความผูกพันที่เคยร่วมเรียงเคียงหมอนมาหลายปี “ในเมื่อเจ้าช่วยส่งข้าขึ้นสู่ตำแหน่งขุนนางใหญ่สำเร็จแล้ว ตำราแพทย์ประจำตระกูลมู่ของเจ้าก็ตกเป็นของข้าแล้ว... เจ้าก็หมดประโยชน์”

“ท่านพี่เจ้าคะ รีบจัดการนางเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะไม่งาม” หลินโรวเอ๋อร์จีบปากจีบคอพลางแสร้งทำเป็นหวาดกลัว แต่ดวงตากลับเปล่งประกายเหี้ยมเกรียม

ฟู่จินหรงไม่แม้แต่จะปัดสายตามองร่างที่หายใจรวยริน เขาสั่งการบ่าวรับใช้เสียงเย็น “โยนนางลงไปในสระบัว ให้ปลากินเป็นอาหาร”

“พวกเจ้า...ต้องไม่ตายดี...”

มู่เสวี่ยเอ๋อร์กรีดร้องในใจอย่างไร้เสียง ก่อนที่ร่างของนางจะถูกยกและโยนโครมลงสู่ก้นสระบัวอันลึกชัน น้ำเย็นจัดทะลักเข้าปากและจมูก ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินบาดแผลเริ่มรุมเร้า สติของนางค่อยๆ ดับวูบไปพร้อมกับความแค้นที่สลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ

‘หากสวรรค์มีตา... หากชาติหน้ามีจริง... ข้าขอสาบาน ต่อให้ต้องกลายเป็นอสูรกายจากขุมนรก ข้าก็จะลากพวกเจ้าลงมาลงทัณฑ์ให้จมดิน!’

ตูม!

“เฮือก!”

ร่างของเด็กสาวคนหนึ่งสะดุ้งสุดตัวพลางสำลักน้ำออกมาอึกใหญ่ นางเบิกตาโพลงจับจ้องไปยังเพดานไม้เก่าๆ ที่มีหยากไย่เกาะหนาเตอะ หัวใจรัวสั่นราวกับเสียงกลองศึก

มู่เสวี่ยเอ๋อร์ยกมือขึ้นกุมหน้าอก... ข้ายังไม่ตาย?

ทว่าเมื่อเพ่งมองมือทั้งสองข้างอย่างละเอียด มันกลับไม่ใช่ผิวมือที่กร้านจากการจับยาสมุนไพรของนาง แต่เป็นมือที่ขาวซีด เรียวบาง และไร้เรี่ยวแรง ซ้ำร้าย ข้อมือและข้อเท้ายังอยู่ครบถ้วน ไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ใดๆ

ก่อนที่ความสับสนจะเกาะกุม ความทรงจำสายใหม่ที่ไม่ใช่วิชาแพทย์ แต่เป็นหยาดน้ำตาและความขมขื่นของเด็กสาวผู้หนึ่งก็หลั่งไหลเข้ามาในสมองประดุจเขื่อนแตก

ร่างนี้คือ ซ่งยูนัน คุณหนูใหญ่ตระกูลซ่ง สตรีผู้อ่อนแอขี้โรคที่เพิ่งกระโดดน้ำฆ่าตัวตายหนีการถูกบิดาแท้ๆ ขายไปเป็นอนุของขุนนางเฒ่าคราวพ่อเพื่อล้างหนี้พนัน

มู่เสวี่ยเอ๋อร์ในร่างใหม่ยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ แววตาที่เคยอ่อนแอของซ่งยูนันคนเดิม พลันเปลี่ยนเป็นสายตาที่เฉียบคมและเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลก

นางเหยียดรอยยิ้มหยันชวนขนลุก มุมปากมีโลหิตซึมออกมาเล็กน้อย

“ฟู่จินหรง... หลินโรวเอ๋อร์... พวกเจ้าเสวยสุขบนกองเลือดของข้าพอนะหรือยัง? ในเมื่อสวรรค์ประทานชีวิตใหม่ให้ข้า... บันทึกเลือดฉบับนี้ ข้าจะเป็นคนเขียนจุดจบให้พวกเจ้าเอง!”