หมาสิ้นลาย [เซนต์แม็กซ์]

หมาสิ้นลาย [เซนต์แม็กซ์]
ตอนหลัก 21 ตอน [ประมาณ 60,000+ คำ]
ตอนพิเศษ 7 ตอน [ประมาณ 20,000+ คำ] อัปเดตภายใน 10 วัน

คนอย่างแม็กซ์ไปสุดทุกทาง ยิ่งกับการแข่งรถไม่เคยพ่ายแพ้ใคร ยกเว้นบุคคลนิรนามที่มารู้ทีหลังว่าคือเซนต์ ไอ้เนิร์ดปลอมที่เคยแย่งแฟนเขาไป "สิงห์สนาม? อย่างคุณก็เป็นได้แค่หมาจรจัดข้างทางเท่านั้นแหละแม็กซ์"

__________________________

"ลืม ๆ เรื่องนั้นไปซะ"

แม็กซ์พูดขึ้นอย่างราบเรียบไม่สื่ออารมณ์ เซนต์สูบสารนิโคตินจนเต็มปอด ก่อนจะก้าวไปปล่อยใส่ใบหน้าคมคายที่ฉายแววกรุ่นโกรธ

"เรื่องไหนครับ? ระหว่างเรามีอะไรกันหลายเรื่องซะด้วยสิ"

แม็กซ์ที่ถูกยั่วโมโหกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย ไม่รู้ว่าทำแบบนี้มาครั้งที่ร้อยหรือครั้งที่พัน ไอ้เซนต์ก็ยังขยันยั่วให้เขาลงไม้ลงมือกับมันเสมอ

"อย่ากวนส้นตีน มึงก็รู้ว่ากูหมายถึงเรื่องอะไร!"

"เซ็กซ์ในคืนนั้น ทำเหมือนว่าไม่เคยเกิดขึ้นซะ!"

เซนต์เลิกคิ้วขึ้น ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนจะเผยออกมา ทว่าดูไม่น่าไว้วางใจอย่างถึงที่สุด

"คุณเด็ดขนาดนั้นผมจะลืมลงได้ยังไง"

ผลัวะ!!

กำปั้นหนัก ๆ ต่อยใส่กำแพง เฉียดหน้าเซนต์ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แม็กซ์ทำให้รู้ว่าถ้ายังกวนประสาทไม่เลิกจะไม่ใช่แค่การข่มขู่

"อย่าเล่นลิ้นกับกู อะ!? อื้อ!"

เซนต์ดันแม็กซ์ชนกับกำแพง กดข้อมือที่อาจจะประทุษร้าย กักขังอีกฝ่ายด้วยร่างกาย ปิดปากที่เอาแต่พ่นคำด่าด้วยอวัยวะเดียวกัน สิ่งที่ทำอยู่คือจูบ… จูบแรกทั้งเร่าร้อนและช่ำชองทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมอบให้ใครมาก่อน

"อึก!"

แม็กซ์พยายามต่อต้านเรียวลิ้นร้ายกาจ แต่กลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้เซนต์โรมรันหนักขึ้น นอกจากจะกำลังสั่งสอนชั้นเชิง พวกเขาก็แลกเปลี่ยนน้ำลายและควันบุหรี่ ทำให้รู้รสนิยมของกันและกันเป็นอย่างดี

เซนต์ชอบแบบเย็นยะเยือก ส่วนแม็กซ์ชอบแบบเผ็ดร้อน แตกต่างแต่ลงตัว กลิ่นและรสชาติที่ตลบอบอวลในปากอร่อยจนหยุดกลืนกินไม่ได้

เสียงเฉอะแฉะของน้ำหวานในโพรงปากดังก้องอยู่ในหัว เสียงหอบหายใจของกันและกันดังข้างหู แผงอกของเราทั้งคู่ถูไถกันไปมา ดวงตาต่างอารมณ์สบกันในระยะประชิด เป็นอีกครั้งที่เซนต์เอาชนะแม็กซ์ได้ ก่อนจะปล่อยให้ริมฝีปากอวบอิ่มที่บวมเจ่อเป็นอิสระ

"เล่นลิ้นจริง ๆ แบบนี้ต่างหากครับ"

__________________________
ยินดีที่ถูกคุณนักอ่านค้นพบนะคะ
*ตัวละครได้รับผลของการกระทำของตัวเอง ไม่มีการโรแมนติกไซซ์แต่อย่างใด ตื่นรู้กับสิ่งผิดพลาดและปรับปรุงแก้ไข*
**ขอย้ำว่าการแข่งบิ๊กไบค์ไม่ใช่ระดับโลกอย่าง MotoGP นะคะ ในช่วงแรกคือการแข่งด้วยความคึกคะนองของวัยรุ่น ในช่วงกลางถึงท้ายเรื่องจะมีการแข่งที่เป็นมืออาชีพมากขึ้น ต่อให้ไม่ใช่การผลักดันของค่ายรถแต่ก็สามารถเป็นอาชีพได้จริง มองภาพให้เห็นง่าย ๆ คือการแข่งขันในประเทศ มีทีมใหญ่ ทีมเล็ก ทีมอิสระ เข้าถึงได้ง่ายมากขึ้น (**ระบบการแข่งขันมีการจิตนาการต่อยอดจากระบบทั่วไป แต่มีการปรับให้สอดคล้องกับกระแสกีฬาอื่น ๆ ในปัจจุบันที่นักกีฬามีแมชต์ตลอดทั้งปี)